Jan 262013
 

pieters proza  68792 467472289951396 842476611 n 217x300 De Papiergrijper Pieter ZandvlietIn het vroege ochtendgloren liep ik vrolijk, althans niet chagrijnig in ieder geval, naar mijn fysiotherapeut. Wat is de Gorzen toch mooi zo vroeg in de morgen dacht ik, terwijl ik tevreden als een oud baasje naar de arbeiders huisjes keek. Geen grote gebeurtenissen die de geschiedenis boeken in gingen, maar verder gebeurt er elke minuut wel iets in deze huisjes in de Gorzen van Schiedam. Een bevoorrecht mens ben ik, dat ik hier mag wonen, en dat zonder dat ik het vroeg.

Op de stoep zie ik krijt tekeningen, die ik van jaloezie wat probeer weg te vegen met mijn schoenzolen, nee hoor dat lieg ik, al had ik het graag gedaan, als dat oude mens niet even verder op haar zwart witte stoep schijtertje aan het uit laten was. Op de plaats waar twee jaar geleden ene Joop met twintig messteken om het leven kwam, hebben de kindertjes met krijt RIP neergezet, wat lief denk ik ietwat sneller door wandelend.
Beetje morbide is het wel.

De fysiotherapie gaat klote, maar goed morgen op vakantie naar Barcelona, dus ik moet het nog wel even uithouden die dodelijke schouder en rug pijnen. Op de terug weg zie ik een man met een rond brilletje en een papier grijper in zijn knuist, de naam van de papier grijper eer aan doend, hij grijpt namelijk papier. En mijn God mensen lief, dat doet deze man niet zomaar, een beetje papier grijpen, nee mij valt op dat deze man in dat afzichtelijk felle overal dit papier grijpen met een grote grijns doet, een prachtige grijns, die bij elk papiertje dat hij grijpt groter wordt. Fascinerend gewoon die kerel, ik stop om naar dit tafereel te kijken, hopend dat hij mij opmerkt, en misschien in het uiterste geval mij groet, of misschien geïrriteerd toe roept, “sta je soms naar mijn reet te kijken flikker”, in ieder geval iets, maar nee, de man is verzonken in het schoonhouden van de Gorzen, die dus zo mooi is dankzij deze geheimzinnige papier grijper.

Na een tijdje stopt de grijns met groter worden, omdat de papiertjes op zijn, die hij gretig kan grijpen.Ik voel in mijn zakken of ik nog wat kan vinden om neer te gooien, maar nee, echt helemaal niks. Het mannetje loopt door, met een grijns op zoek naar meer papier, mij achter latend vol respect voor deze grijnzende papier zoeker. Eén ding staat voor mij vast, een papier zoeker als deze, zal ik in Barcelona echt never nooit niet vinden.

pieters proza  share save 171 16 De Papiergrijper Pieter Zandvliet

 Leave a Reply

Connect with Facebook

(required)

(required)