Nov 122013
 

Op een worp afstand van toch minstens een Olympische kwaliteit van het geboorte huis van Zeevaarder Piet Hein, die de Title: Piet Hein | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza zilveren vloot op de Spanjaarden veroverde, woonde ik Pieter Zandvliet die tracht de harten van zijn lezers te veroveren. Een vroeger weeshuis aan de Delfshavense Voorhaven werd naar Piet Hein vernoemd, namelijk Piet Hein. Later ging het dienst doen als Buurthuis, waar van alles te doen was. Jaarlijks deed ik er met mijn zusje mee aan kindercarnaval, mijn moeder maakte ieder jaar een prachtig kostuum voor ons, Musketier, Sultan, pastoor, nonnetje, beer alleen in Baskische klederdracht wonnen wij niet, blijkbaar kende de jury dit niet, of ze vonden het welletjes dat wij altijd wonnen, dat ben ik nog steeds aan het uitzoeken, dagelijks bel ik mijn zus Angelique hier nog over, maar met haar antwoord apparaat kom ik ook niet verder. Toen vond ik carnaval geweldig, het hele jaar keek ik uit naar de polonaise, en Andre van Duin die eveneens in Delfshaven ter Wereld kwam net als Piet Hein was mijn grote voorbeeld. Dat ik gek was van Andre kan ik mij nog wel voorstellen, maar carnaval, nee daar kan ik mij niks meer brijvoorstellen, misschien omdat ik geen drugs gebruik, en bij de gedachte aan twee klamme handjes op mijn schouders moet kokhalzen. Waarschijnlijk ben ik verwesterd hier in het Oosten, zou het anders ook niet weten, moet het mijn zus maar eens vragen.

 

Over mijn zus gesproken die zat een tijdje op drumband Piet Hein als Majorette, u weet wel in zo’n kort rokje met een stok in de lucht gooiend. Al leek het mij wel wat Majorette zo tussen de kort gerokte meisjes, ik denk dat ik mij er niet populair mee gemaakt had in Delfshaven, dus besloot ik trompettist te worden vlak achter de Majorettes, veel beter dacht ik zo. De eerste les vond de leraar mij een natuur talent, na het afrekenen van de contributie echter een week later, rade hij mij waarschijnlijk met veel hoofdpijn aan, een ander instrument te gaan bespelen, woest gooide ik mijn trompet naar zijn hoofd, en rende huilend weg, ik besloot nooit meer een instrument te bespelen, het was nog voor mijn pubertijd.

 

Toch droop ik weer af naar Piet Hein met mijn moeder, een beetje onder dwang van haar, om te gaan stijldansen. Ik hield toen al niet van lessen, vond mijn blote billen dansjes veel leuker. Ik was wat klein voor mijn leeftijd, of mijn leeftijd was te oud voor mijn lengte daar wil ik van af wezen, dus u begrijpt dat mijn gezicht op de aankomende borstjes van mijn dans partners ruste. Toch een beetje hemels voor mij toen, maar het op de tenen van de dames staan maakte dat al snel geen één meisje meer met mij  wilde dansen, ik had de pech dat de wat nichterige dansleraar wel met mij wilde dansen, gelukkig was hij niet zo groot, want ik had mijn gezicht niet graag in zijn kruis te rusten gelegd, zijn navel was trouwens ook geen Mekka. Na drie lessen, moest mijn moeder de politie bellen om mij naar dansles te brengen, wat haar gelukkig te ver ging. Leuk dat alles met muziek te maken heeft, wat ik met Piet Hein te maken had. Rust in vrede ouwe pikzak, Ahoy….

Leave a reply

 November 12, 2013  Posted by at 21:32 Pieters Proza  Add comments

  4 Responses to “Piet Hein”

  1. Leuke verhalen die je doen terugdenken aan je eigen jeugd.

  2. Ik had het zelf geschreven kunnen hebben…..
    Blauw pak met een gouden bies…
    Muziekleraar werkte bij Van Gent en Loos…
    Man man wat gaat de tijd hard…
    Het gaat jullie goed en blijf gezond
    Sjaak

 Leave a Reply

(required)

(required)