Jan 212013
 

pieters proza  541869 517659214932703 562879392 n 193x300 Snelle jongens Pieter ZandvlietSnelle jongens. Hiermee bedoel ik geen sprinters, nee, meer een soort natte scheten in mensvorm. Als kunstenaar heb ik er al veel, heel veel, teveel ontmoet. Ze hebben overal verstand van en hebben allerlei gouden tips achter de hand. Als snelle jongens snel leven en hopelijk snel sterven heb ik daar geen enkel probleem mee. Maar helaas is dat niet aan mij. Dit omdat ik nog altijd geen God ben, en mijn staart is te kort om me voor de Duivel uit te geven. Als ik er weer eens één tegenkom (of moet ik schrijven “als zo’n snelle jongen me weer eens inhaalt?”, hmmm dat maakt de zin er niet leuker op), springt er weer eens een snelle jongen mijn leven in, dan heb ik eigenlijk altijd een sterk déja vu- gevoel. Zo sterk, dat ik op den duur alleen nog de lippen van de snelle jongen heen en weer zie gaan en eigenlijk, in zijn voordeel,als een halve zachte overkom.

Laat ik maar eens een snelle jongen uit mijn geheugen vissen om hem aan u voor te stellen. We beginnen bij de bel.“TRINNNGGGGG”. Wetend dat er iemand uit Breda voor de deur staat, loop ik naar de buitendeur. Vóór mij staat een man, net uit zijn mid-life crisis, met zwart,waarschijnlijk gevèrfd haar. Een soort Zwarte Pietencoupe, met daaronder een vette snor. Zijn lippen zal ik dus niet zien, een goeie zet. Hij geeft me een stevige hand, wat zéker overkomt, vernam ik eens op een sollicitatiecursus. Net als ik denk: “Wat een wijvengeurtje heeft dit wezen op”, zie ik een geblondeerde opmaakpop achter de snelle jongen staan. Ze geeft mij een slap handje. Ik walg van het idee, dat ze daarmee wel eens de snelle jongen aan zijn gerief heeft kunnen brengen. Ik ruik nog net niet aan mijn hand. Ze heet Betty en net als zijzelfdoet haar achternaam er niet toe. De snelle jongen heet Wil en ook zíjn achternaam zal me mijn reet roesten. “Leuk huissie” zegt Wil, niet gemeend. Ik wil Wil net vertellen dat ik het niet met hem eens ben, als hij me passeert en op een werk van 3 bij 6 op mijn huiskamermuur afloopt. Hij kan het nauwelijks gezien hebben, als hij zich omdraait en tegen Betty schreeuwt: “Kijk Betty, deze jongenheeft het gewoon, die gaan we groot maken!” Ik hoop dat Betty dit groot maken niet verkeerd begrijpt. Ze piept iets, maar Wil hoort alleen zichzelf. Ik knipoog uit verkeerd medelijden naar Betty, die mij volkomen onbelangrijk vindt en haar gezicht nog maar even plamuurt. Dan staat Wil voor mijn muziekcollectie en zegt: ”Zo, jij hebt alles van Elvis Presley. Walgelijk. Doe mij maar de Red Hot ChilliPeppers”. Hij spreekt dit uit alsof hij de Chilli Peppers zelf heeft uitgevonden.”Elvis is dood man, out of time”. Alsof ik dat niet zou weten. De rest van mijn collectie gunt hij geen blik waardig. Om te narren zet ik de Butthole Surfers op, waarop hij verder maar niet reageert. Net als ik me afvraag of hij zich wel eens door een enorme voorbindlul heeft laten dekken staat hij al druk te doen voor een ander werk. Ik ga er maar niet op in en vraag of men iets wil drinken. Betty kijkt mijn keuken in en zegt vervolgens nee. Wil wil wel iets sterks. ”Dat heb ik niet”, lieg ik.Dan maar iets fris. Ik schenk een glas sinas in, waar ik al lekker aan gelurkt heb. Achter mij hoor ik giechelen: Als ik me omdraai, zie ik dat het enge stel elkaar staat op te geilen. Zittend aan de eettafel vertelt Wil dat hij op internet mijn werk  al goed vond. “Van jou kan ik een nieuwe Herman Brood maken”. Ik heb niks tegen Herman Brood, sterker nog, ik ben een bewonderaar van zijn oeuvre; zijn schilderijen, muziek en vooral van zijn gedichten. Maar ik ben toch het liefst mezelf.

Wil raast maar door. In zijn te grote grijze pak zit de drol druk te gebaren. Op zijn voorhoofd staan zweetdruppeltjes. Mijn God, wat kan ik toch hopen dat iemand dood blijft. Ik heb een EHBO-cursus gedaan, maar zou hem op zo’n Goddelijk moment vergeten. Terwijl Wil verder zijn bek leegschijt, droom ik weg. Ik zie Wil naar zijn vette borst grijpen. Zijn ogen worden groot. Hij kreunt en steunt, verstijfd en valt voor- over met zijn gezicht in het glas. Morsdood, weg van deze wereld. Betty geeft de vleeshomp een klap op zijn rug en jammert dat er nu sinas op haar rode glitterjurkje is gekomen. Ik twijfel geen moment en knijp Betty enorm hard in beide tepels. Ze kermt. Ik brul van het lachen. “Hou op idioot” schreeuwt ze terecht. Dan laat ik eindelijk los en trek de bolle kop van Wil aan zijn haar uit het glas. Hij bloedt. “Dat ziet er slecht uit Wil” en ik geef hem hem laf een kopstoot en trap als een bezetene op zijn liggende lijk in. Betty schreeuwt, ze blijkt eindelijk door te hebben dat Wil dood is. Ik stop met schoppen en draai me om naar het kermende gedrocht op hoge hakken. Angstig, met doorgelopen mascara, kijkt Betty me aan. Dan zegt ze zacht: “Doe met me wat je wil, maar vermoord me niet”. “Dat is het enige wat ik wil trut, jou vermoorden”. Ik ren op haar af, pak haar arm en draai haar heel snel rond. Terwijl ze haar enkels breekt laat ik los. Ik val op de grond, bovenop Wil. Als ik opkijk zie ik dat Betty door mijn raam heen is gevallen. Drie hoog naar beneden. Als ik door het raam kijk zie ik de bezorgde (ziekelijk nieuwsgierige)buren om het lijk van Betty heen staan. Ze kijken omhoog. Dan hijs ik mijn armen als een winnaar omhoog. Op dit moment ontwaak ik uit mijn dagdroom, en kijk recht in de ogen van de doortetterende Wil. Ik doe alsof ik mij uitrek bij het gapen.“Sorry hoor, maar ik heb vannacht slecht geslapen”. Wil lacht, grijpt Betty in haar zij, en terwijl hij haar tegen zich aandrukt, bluft hij dat hij ook veel slaap te kort komt. “Nou Pieter, we moeten ervandoor, je hoort nog van mij”. “Ja natuurlijk, erg fijn gesprek”, verzin ik ter plekke en neem afscheid van mijn nieuwe vrienden. Vreemde kerels die snelle jongens. Keer op keer vervelen ze mensen met hun verhaal en vervolgens verdwijnen ze in het niets. Misschien zijn het kunstenaars die andere kunstenaars vrijblijvend een soort oervervelende performance voor-schotelen. Voor mij hoeft het in ieder geval niet….

 January 21, 2013  Posted by at 13:58 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)