Jan 262013
 

pieters proza  bajesboot de reno te rotterdam 300x227 Twee verhalen over de bajesboten uit 2005 Pieter ZandvlietDromen bij de bajesboten


Nog geen 500 meter van mijn huis vandaan liggen op de Gustoweg de Bajesboten.
Weer een nieuw woord voor in de Dikke van Dale (of Dale een Dikke heeft laten we even in het midden).
Erg nieuws gierig geworden reed ik naar deze trek pleister.
Ik heb immers de debiele gewoonte om naar bijzondere boten te gaan kijken die onze haven aandoen.
En als ik dan voor zo’n Cruiseschip sta, merk ik altijd dat ik niet de enige debiel ben.
Bij de Bajesboten aan gekomen omringd door een hek merk ik dat ik daar wel de enige debiel ben.
Als witte schoenen dozen met allemaal vierkante raampjes liggen ze daar, daar waar ooit hijskramen grote boten van oud ijzer voorzagen.
Op de eerste dag was er al een illegaal (een illegaal is een benaming voor een menselijke soort genoot die hier alles behalve gewenst is) ontsnapt.
Mijn held dook in het water en ontsnapte via de kade.
Ik hoop dat ze deze negentien jarige jongeman nooit zullen pakken.

Vroeger had men in Rotterdam al eens het idee om prostituees op sex boten te plaatsen.
Vlakbij mijn ouderlijk huis in Delfshaven.
Mijn moeder vond het verschrikkelijk (ze hoefde er niet eens te werken hoor).
Ik was twaalf en heb er ook nachten van wakker gelegen.
Maar om geheel andere redenen als mijn moeder en al haar soort genoten.
Nee ik was opgewonden, kreeg in die tijd al een erectie van het woord sex boot.
Dat moest in mijn ogen de Hemel zijn, allemaal vrouwen die alleen maar willen vrijen.
Ja inderdaad ik was wat naief bij nader inzien.

Bij de Bajesboten kreeg ik ook gedachte spinsels, al waren die nu minder Hemel’s.
Ik vroeg me af hoe groot de cellen waren.
Wie er verbleven, collega kunstenaars waar ik vast hele leuke gesprekken mee kon voeren, waanzinnige muziekanten, professoren, mooie mensen noem het maar op.
Er moet daar op die mens onterende klote boten toch heel veel toffe mensen zitten.
Die nu misschien en bijna zeker doods angsten ondergaan.
Want ze wachten immers tot ze terug naar hun land moeten waar ze misschien gedood worden of weet ik veel wat voor vreselijks ze te wachten staat.
Bij zo’n conclusie voel je jezelf machteloos hoor.
Het is een naar idee om te weten dat al dat leed zo dicht bij mijn huis plaats vindt.
Voor die mensen maakt het natuurlijk niet uit of die boten in Schiedam of Harlingen liggen.
Het blijft even klote.
Behoorlijk aangeslagen door mijn eigen hersenspinsels rij ik verslagen naar huis.

pieters proza  425613 363270407038252 2059350058 n 2 300x225 Twee verhalen over de bajesboten uit 2005 Pieter ZandvlietEscape from de Bajesboot

Een kus vol wel gemeende liefde belande op de lippen van mijn vrouw, toen ik afscheid van haar nam, niet voorgoed, ik had haar alleen naar haar werk gebracht.
Vrolijk reed ik weg op mijn scooter, met haar nu lege helm tussen mijn benen richting het bruizende nooit slapende Schiedam.
Keer op keer geniet ik er van als ik dwars door de havens rijd, zo ook deze prachtige flink in de war zijnde herfst dag, ik bedoel de zon scheen en het was zeventien graden zonder een zuchtje wind in mijn bebrilde snoet.
Maar ik werd abrupt uit mijn genieten gerukt, door een magere kerel die voor mijn scooter sprong, ik kneep vol in mijn remmen, om te voorkomen dat die kerel niet verder zou kunnen leven als Zelfmoordenaar.
Nou een bedankje kon er niet af, voor ik het wel en wee wist zat meneer achter op mijn scooter met de helm van mijn vrouw op, te gillen,’’Drive drive”.
Wat ik maar deed, omdat hij ook nog mijn kruis had beed gepakt, en er de eerste meters hard in kneep.
Langzaam drong tot mij door dat de ze man een ontsnapte van de bajesboot was.
Na Schiedam gepasseerd te hebben, nam het knijpen van de ex gedetineerde wat af, en begon ik het zelfs aangenaam te vinden.
Wat ik natuurlijk helemaal niet wilde, en de ex gedetineerde al hellemaal niet, toen hij door kreeg dat hij een ercectie had getoverd, begon hij te gillen,’’Stop stop you gay stop”.

En ik stopte, en wilde hem achter laten in Vlaardingen met de helm van mijn vrouw nog op zijn verwarde kop.
Maar helaas hij had mijn sleutel uit het contact gehaald.
Hij bleef maar schelden, dat ik niet normaal was, dat hem dat weer moest gebeuren, ontsnappen met een verdomde homo.
Wat mij verbaasde was dat hij dit deed in het Nederlands.
Ik besloot in het verweer te gaan, en zei, weet mijn penis veel wie hem beet heeft, dan zou iedere man die zich zelf bevredigd (wat klinkt dat kerkelijk trouwens), een homo zijn omdat hij een stijve van een mannen hand krijgt.
Ik sloeg na deze zin, die mijzelf verbaasde, mijn armen over elkaar, om te doen alsof ik zeker over mijn zaak was.
Hier werd hij even stil van.
Even helaas, want zijn gezicht trok zich van de woedende plooien, in de treurige plooien, en begon hij te jammeren op zijn knieen of ik hem wilde helpen.
Nu was mijn kans, met één rake trap zou ik hem onschadelijk kunnen maken.
Maar als ik zo naar het arme hoopje zielige mens keek, was hij al niet echt schadelijk.
Ik pakte hem bij zijn arm, en reed weldra weer in de richting van het altijd bruizende nooit slapende Schiedam.
Ik voelde hoe het manneke zich achter mij ontspande, doordat hij zijn hoofd met helm om mijn rug neer plantte.
Het moet er erg vreemd uitgezien hebben.
Bij mijn huis aangekomen gingen we snel naar binnen.
Ik gaf hem een hand, en zei mijn naam.
Hij ook, en zijn naam was Memed.
Hij kon dus geen Fries zijn, nee hij was een Iranees, die om onduidelijke redenen naar Nederland was gevlucht, en geen paspoort had.
Memed had een probleem, maar ik legde hem vriendelijk uit dat ik die niet kon oplossen, door hem in mijn huis te laten onderduiken.
Verder vertelde ik maar niet dat ik dan ook strafbaar was, dat zou niet echt stoer klinken.
Hij zei dat hij alleen de tijd nodig had om een plan te bedenken.
In die denktijd kon hij dan voor me koken en het huishouden doen.
Dit klonk wel erg aantrekkelijk.
Ik zei dat ik ook nog een vrouw had, ik moest het daar met haar ook nog over hebben.
Maar die zou het vast niet erg vinden dat ik ex gedetineerde onderbracht, zonder precies te weten wie ik voor mij had.

Hij had grote bruine ogen, en naar het leek een veel te groot gebit voor zijn kleine hoofd.
Ik keek naar mijn honden, die zou hij niet kunnen uitlaten, omdat ze hem dan zouden snappen, wat een min puntje was.
Toen hij mijn schaakbord zag werd hij wild enthousiast, hij wilde meteen een potje spelen.
Het werd een kort potje die hij na vijf zetten won.
Hij zei dat hij de kampioen van zijn dorp was, ik deed alsof ik het niet hoorde, en vroeg of hij thee wilde.
We dronken onze thee, en Memed was een kletskous, of misschien was hij dat wel, omdat hij op die bajesboot weinig kon vertellen.
Aan mij deste meer, over zijn familie, die hij zo miste, zijn beroep leraar, en zijn hobby dansen.
Wat een vrolijke hobby zei ik, en liep meteen naar mijn ongelofelijk geavanceerde stereo toe, en zette een cd op van Ravi Shankar, die geen Iraniër is, maar dat mocht de pret niet drukken.
Memed ging helemaal los, wat kon dat kereltje goed dansen, na een tijdje pakte hij mijn handen en probeerde mij uit mijn stoel te trekken, ik hielp hem maar, anders hadden we in dat moment moeten blijven.
Natuurlijk wilde ik mij niet uit het veld laten slaan, en deed mijn Wereld beroemde imitatie van een zak aardappelen op een rijdende vrachtwagen over een hobbelige weg na.
Hij lag in een deuk, hij was niet de eerste, en zou zeker niet de laatste zijn, hoewel…
Hij leerde mij wat van zijn prachtige elegante bewegingen, ik weet niet of zijn bewegingen zo mooi waren geweest als het geluid naar zijn gehoor niet uit mijn geavanceerde boksen had gekomen.
En de deur ging open, ik schrok, maar Memed nog veel meer, hij dook achter de bank, waar hij heftig zat te trillen, niet bang zijn Memed het is mijn vrouw Xandra, zei ik mijn lach inhoudend.
En zo kwam Xandra binnen gelopen.
Ze schrok ook toen Memed achter de bank vandaan kwam om zich vrolijk voortestellen.
Xandra had wel meer vreemde bezoekers in haar eigen huis ontmoet, maar die kwamen nooit achter de bank vandaan.
Ik vertelde haar het verhaal beknopt wat ik hier boven beschreven heb.
En ze vond mij een held, dat ik Memed had geholpen.
Hij kon zolang blijven als hij wilde.
Dus tja, Memed woont dus alweer drie weken bij ons.
Niet verder vertellen hoor…

pieters proza  share save 171 16 Twee verhalen over de bajesboten uit 2005 Pieter Zandvliet

 Leave a Reply

Connect with Facebook

(required)

(required)