Jan 202013
 

pieters proza  Flag with peace 218x300 Zelfmoord Pieter ZandvlietOp pantykousjes doordat ik geen kousenvoetjes heb, sloop ik regelrecht wel overwogen op de portemonnee van mijn vrouw af. Ik keek schichtig om mij heen, de bankverwarming in de vorm van een zwarte oude honden dame ligt op de bank, waar ze altijd ligt. Verder is er niemand te zien. Ik haal een briefje van 5 Euro uit mijn broekzak, en stop dit voorzichtig in de leren zwarte beurs, een beurs die uit een stier is vervaardigd die bij de feesten van Pamplona drie mensen aan zijn hoorns heeft geregen, waaronder een Amerikaanse student medicijnen, die zich liet over halen voor de stieren uit te rennen door de andere twee slachtoffers. Ik ga niet schrijven dat dit zijn verdiende loon is, onzin, wie wil er nou zo uitbetaald worden…

Maar ik had het briefje van 5 Euro nog niet in de beurs gepropt, toen ik achter mij leven hoorde vragen wat ik aan het doen was. Ik keek om, wat overbodig was, omdat ik de boze stem van mijn vrouw al herkend had. Ik wilde iets zeggen, maar sloeg van angst de handen voor mijn gezicht, in de hoop dat mijn vrouw me niet zou zien. “Stuk onbenul, een beetje mijn zuur verdiende geld jatten, jij komt jezelf nog wel tegen”. Ik rende weg, en drie dorpen op veilige afstand van mijn vrouw, gilde ik,”Echt niet dat ik mezelf tegenkom”.

U begrijpt natuurlijk dat niks minder waar was. Want op een bankje zat ik zelf een kookboek te lezen. Ik vertrouwde het niet helemaal, mede omdat ik nooit kookboeken lees, en al helemaal niet op een houtenbankje aan geboden door de gemeente Dalfsen ter nagedachtenis van de Spaanseburgeroorlog. Quasi onverschillig ging ik naast mezelf zitten, mezelf keek niet op uit zijn boek. Ik deed mijn knieën een eind van elkander, alsof ik een enorme zak had die wel wat lucht kon gebruiken, zo stootte ik tegen de knie van Mezelf. Ik zei sorry ik had u niet gezien, en reikte mijn hand. Mezelf keek van het boek naar mijn hand, en ging verder met lezen. Mezelf begon mij al knap te vervelen met zijn arrogante gedrag. Ik rukte het kookboek uit de handen van mezelf, en las hard op,”cola kip”. Mezelf stond op en wandelde in de richting van een andere richting. Ik gooide het kookboek tegen mezelf zijn kale rotkop. Hij draaide zich langzaam om en keek mij aan. “Ik ben echt een zielig mannetje he, ga iemand anders vervelen”.

Mezelf had natuurlijk gelijk, ik kon de hele Wereld pesten, en wat deed ik, ik ging hem, mezelf pesten. Inmiddels nam mezelf een klassieke bokshouding aan, wat stukken stoerder is als de boekhouding die hij even daarvoor op het aangeboden bankje had aangenomen. Ik ging tergend langzaam staan, alsof ik zou gaan bezwijken onder het gewicht van mijn spiermassa. Nog langzamer nu van onzekerheid liep ik op mezelf af, met een rechtse directe doorbrak ik zijn dekking en sloeg hem hartstikke dood. Daar lag hij dan met een gebroken bril op zijn murf een beetje dood te wezen. Ik spuwde een flinke rochel op mezelf zijn lichaam, en liep terug naar mijn huis, waar ik het verhaal aan mijn vrouw vertelde. Na het verhaal aangehoord te hebben, keek ze mij doordringend aan. Ik vroeg na een uur of drie en half waarom ze mij zo doordringend aankeek. Toen zei ze met de tranen onder haar ogen, “je hebtzelfmoord gepleegd lafaard”.

Nu moest ik ook huilen, ik schrijf moest maar er was niemand die mij beval te gaan janken. Na het huilen knuffelde ik mijn vrouw, die mij geruststellend over de brede door trainde rug wreef en zei,”rustig maar ventje het is al goed”

 January 20, 2013  Posted by at 15:22 Pieters Proza Tagged with:  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)