Menu

De Hel

0 Comment


 

De Rotterdamse schrijver Bob den Uyl (1930-1992) van korte vaak wat prettig zure absurdistische verhalen Title: De Hel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza schreef dat hij blij was met het bombardement op Rotterdam toen hij als tien jarig jongetje naast zijn vader op het balkon van hun huis zag hoe de stad werd plat gebombardeerd door de Duitsers (ja dat waren ook geen lieverdjes ten tijden van de Tweede Wereldoorlog heb ik van horen zeggen), en dacht zo nu zal mijn school er niet meer zijn en ik nooit meer naar school hoeven. Zo ongeveer dacht ik vroeger ook over mijn school. Ik heb zelfs eens een poging gedaan om met oude kranten de Piet Hein school in brand te steken, maar ik werd gesnapt, en kon gelukkig vluchten, een specialiteit van mij. Een oorlog was natuurlijk veel makkelijker geweest, maar daar wacht men nu nog op, een derde Wereld oorlog, die zou voor mij nu te laat zijn, maar voor veel kindertjes waarschijnlijk ruim op tijd. Om even terug te komen op Bob den Uyl, er is door regisseur Peter Scholten een geweldige documentaire gemaakt over Bob den Uyl,”Tamelijk gelukkig”, die terug te vinden is op de website van RTVRijnmond. Wat een kerel, hij laat je genieten op sublieme manier van een vrij ongemakkelijk en misschien gelukkig voor de schrijver te kort leven.

Nou terug naar mij, fan van Bob den Uyl en op zeker een stukken minder goed schrijver. Ik had dus ook een bloedhekel aan school. Mijn arme moeder moest mij werkelijk waar iedere dag, de trap afduwen zo de trap half rollend af om een begin te maken met een verdomd vervelende wandeling naar de Piet Hein School aan de Coolhavenstraat, in Delfshaven. Ik was toen al een dromer en herinner mij dat ik geregeld tegen ellendig harde lantaarnpalen aanliep. Het begon allemaal toen ik van de christelijke kleuterschool naar de lagere school ging. Ik snapte er werkelijk geen reet van. Was een vies kereltje met wit haar, dat net als nu nog aan zijn haar friemelde, een trekje dat ik maar heb aangehouden net als het chronisch tekenen, op alles en overal, laat ik het mijn redding noemen. Ik was continu naar meisjes uit mijn klas aan het gluren, die dwars door mij heen keken, en geef ze eens Title: De Hel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza ongelijk. Al in de eerste klas bleef ik zitten, de vernedering compleet. Toen moest ik ook nog op mijn achtste het ziekenhuis in voor een zware rug operatie. Bijna een jaar plat en revalidatie. Was ik eerst een rustig droom ventje, ik kwam uit het ziekenhuis als een kwaad aardig opstandig mannetje, nee thuis bleef ik dat jongetje van voor de operatie op het naar school gaan na dan, daarvoor sorry lieve moeder. Ik had een speciaal voor mij gemaakt korset om vervaardigd in Canada, ik vertelde mensen dat indianen dat voor mij hadden gemaakt, of ze het geloofde daar gelaten. De kinderen op het schoolplein pestte mij, niet zo vreemd, omdat ik door het korset leek of ik flinke borstjes onder mijn shirt had. Ik liet het er niet opzitten en ramde iedereen op zijn muil die mij uitschold of verkeerd aankeek. Hierna vluchtte ik naar huis, en dat eigenlijk iedere dag, mijn moeder bracht mij dan weer naar school, als ze thuis was. Mijn leraar die in tegenstelling tot de juf van de jonge Bob den Uyl geen mooie borsten had maar een irritante kut kop. Haatte mij evenveel als ik hem. We probeerde elkaar het leven zo zuur mogelijk te maken, zijn lijflucht was daar een bewijs van. Ik mocht van hem en later van andere leraren tekenen en zo mijn toekomst verzieken als ik maar rustig bleef. Dat ging vaak goed, maar soms even helemaal niet. Ik had dus veel pijn in mijn rug, en zat en zit nog steeds heel vreemd voor anderen op stoelen, banken of barkrukken, het liefst en lekkerst op mijn knietjes. Ik nam mij voor een wandelingetje langs de ijverig lerende klasgenootjes te maken, om mij eens wat uit te rekken. Dit was volgens de leraar nogal storend, en hij gebood mij naast hem op de grond te zitten. Ik kon niet uitleggen dat ik dit deed om mij uit te rekken, dus vloog ik hem via de luxaflex en zijn bureau aan als een wilde kat. En deed wat ik altijd deed, als een idioot rammen, en daar had hij niet van terug, hij schreeuwde het uit, het mietje. Hierop kwam de directeur op het lawaai af, hij had op zeker niet achteraan gestaan bij het uitdelen van enorme neuzen. Ik rende naar de deur waar hij voor ging staan en zei dat ik er niet langs zou komen, maar met een kopstoot op zijn kruis in zijn corduroy broek kwam ik er toch langs en maakte voort naar huis. Waar mijn moeder inmiddels verwittigd was door de school. En mijn moeder opzoek moest naar een school voor los geslagen rampen. Dit werd de Henri Dunant School aan de Schiedamseweg, waar ik binnen een maand leerde lezen etc. Speciaal onderwijs. Na die school ging ik naar de Grasficheschool en begon de ramp opnieuw en is het tussen mij en scholen nooit meer wat geworden, heel jammer. Of niet, ik ben blij dat ik er nog ben en niet in een gevecht ben overleden, het waren er nog al wat.

Leave a Reply