Categories
Pieters Proza

De Poca Broma bar

Lang geleden, tussen 1991 en 1994 had ik samen met mijn vrouw een bar aan het Rubensplein te Schiedam. En wel de Poca Broma bar. Title: De Poca Broma bar | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Iedereen was welkom, maar er kwamen alleen genodigde, doordat niemand wist dat de bar bestond, wat niet wil zeggen dat men dan niet welkom was.

Raymond en ik gingen het barretje ophalen in Omoord. Thuis ging een andere vriend Ricardo het Barretje in elkaar zetten. Ook mijn vrouw Xandra was actief als altijd en wilde Raymond een stoel aanbieden, die als steun van het barretje diende, Raymond en ik konden net de bar tegenhouden, hij had waarschijnlijk Ricardo ontinhoofd, die lag er onder. Maar goed niks gebeurd.. Bedrijfs- ongevallen, zijn het best als ze net niet gebeuren, zo kan men hier een les uittrekken, en hoeft er niemand dood of hartstikke invalide, ja toch…

Samen met mijn stiefzoon van elf jaar jong sloeg ik drank in bij de slijter, thuis maakte Itam cocktails zonder die te mogen proeven, zo werd hij geen comazuipers, maar kon ze wel scheppen, dat is een stuk gezonder. Itam nam zijn taak behoorlijk serieus, hij sloeg in een theedoek ijs tot gruis, tegen de balkonmuur, suikerde vakkundig de randjes van de cocktail glazen, en ontwikkelde zijn cocktails, waarvan hij de recepten bijhield in een schrift. Hij trok een wit colbert aan met pantalon en degradeerde mij tot bediende of klant als er geen visite was. Net effe anders dan winkeltje spelen, binnen twee glazen was ik stront lazarus, maar ze waren zalig. Toen is het denk mis gegaan met mijn arme lever. Ook Raymond was gek op de cocktails van de minderjarige Tom Cruise, hij vertelde dat hij op zijn werk alleen nog maar aan de cocktails van Itam kon denken. Als Itam naar bed moest gingen we over op wijn, en ontstond het ene lullige gesprek na de andere, kregen mijn vrienden ruzie aan de bar, stonden we om half 10 in de ochtend al stom dronken te dansen en noem het maar op. De bar mis ik tot op de dag van vandaag, maar iets wat je mist was in ieder geval de moeite waard, zei Frederico Pakmezakki op zijn sterfwaterbed altijd.

Leave a Reply