Menu

Kunst voor boven de bank

0 Comment


Niet zolang geleden waren er nog geen I-phones, maar daar wil ik het niet over hebben, dat onderwerp is al wat uitgeknepen. Maar nog veel minder lang geleden zei iemand, die ik dus totaal vergeten ben, maar wat die gene zei gelukkig niet, die zei namelijk na diens ontdekking dat er onder,”Pieters Proza op mijn website schrijfsels staan, “Je kan leuk schrijven Pieter”. Nou dat vergeet ik natuurlijk niet, iemand die mij nooit of te nimmer heeft zien schrijven, maar slechts wat ik schrijf, die dan maar even stelt dat ik leuk kan schrijven. Zelf heb ik werkelijk nog nooit iemand leuk zien schrijven, men zit meestal op een stoel voorover gebogen over vroeger een typemachine of een vel papier, lettertjes in willekeurige volgorde te typen of schrijven, echt daar is geen reet aan, men zou indien dit werd uitgezonden massaal de televisie op een ander net zetten waar misschien niet iemand zit te schrijven, die kans is niet gering trouwens. Ik schrijf niet zittende op een stoel, maar op een therapeutische zilver grijze bal, maar of dat het nou zo leuk maakt dat ik volle zalen trek, dus moraal van het verhaal, ik schrijf niet leuk. Leuk is trouwens alles behalve leuk, leuk is iets zeggen uit beleefdheid, dus eigenlijk niets zeggen. Maar ik vind schrijven wel leuk om te doen, dat wel, soms moet het even, maar de drang als de behoefte om te tekenen is bij mij vele malen groter, maar goed niet alles hoeft in evenwicht te zijn, mijn ballen hebben er ook niks mee (dit houden wij wel ven onder ons). Nu ik toch over mijn tekenen begin, kan ik hier best even mee doorgaan. Ik teken dus ik besta is dagelijks mijn motto, al sinds eind 1972, toen alles nog leuk was.Title: Kunst voor boven de bank | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bij exposities hoor ik geregeld mensen zeggen” wat een leuk schilderij”, ik knik dan beleefd, wie weet vind men het wel zo leuk, dat men het koopt, dat men leuk als iets heel belangrijks in het leven ziet, en leuk is dan ook veel leuker als niet leuk. Ik betrap mij er zelf ook vaak op, het word leuk te gebruiken, om verder ergens van af te wezen bijvoorbeeld, nu voelde ik mij al niet meer als ieder ander, minder al even min, maar door leuk te misbruiken weet ik zeker dat ik niet meer ben als ieder ander.

Als men zegt, “dat werk past niet boven onze bank helaas” “maar we vinden het wel leuk hoor”, waarbij men mij geruststellend synchrone als echtpaar toeknikt, moet ik altijd even slikken, happen naar adem, ga hyperventileren, en vervolgens naar het toilet ren om die flink vol te kakken (en tik van mij als ik mij opgelaten voel), een bevriende kunstenaar heeft dit ook, maar kakt niet, hij bevredigd zichzelf, ik noem geen namen, maar pas op als u een kunstenaar een hand geeft in het vervolg, hij heeft er niet bijverteld of hij zijn handen na de oeroude handeling wast.

Nee mij kunt u met een gerust hart de hand schudden, ik was mijn handen altijd na een toilet bezoek. Om even bij het echtpaar terug te komen, het bankstel van die lieve mensen, die toch maar de moeite nemen mijn expositie te bezoeken, naar ik hoop niet omdat er even helemaal niks beters te doen is, maar uit pure interesse, moet hun bankstel wel erg hoog in schatten, ik bedoel boven een bankstel hangen is bijzonder hoor, men waagt het toch maar mijn werk deel uit te laten maken van hun leven, alsof ze mijn kindje adopteren, dat is super tof, niks mis mee, helemaal gers. Maar in een museum hangen is ook best leuk, daar staan de bankjes meestal in het midden van een zaal, daar heeft een werk dan geen last van, en de bezoeker kan een werk op zich in laten werken. Haal ik er tussendoor nog even iets bij, ik zou musea de tip willen mee geven, of misschien gelijk de mensen die voor ons op het Binnenhof werken, dat als men een kaartje voor een expositie koopt, men recht heeft om ten alle tijden zo lang de expositie loopt, die te mogen bezoeken waarvoor men het kaartje kocht, dat moet toch te regelen zijn. Ik denk dat de kwaliteit van een bezoek er dan op vooruit gaat, men loopt dan niet gehaast langs de werken om ze allemaal vijftien seconden te bekijken, denk er eens over na mensen die voor ons werken op het Binnenhof, alle eer is voor jullie.

Als men een werk wil kopen dat boven de bank past, is dit niet al te slim, koop eerst een kunstwerk en dan de bank, misschien zit u dan de komende jaren op camping stoeltjes die in ieder geval nergens bij passen, behalve bij een camping, omdat u maar geen bank kunt vinden bij het door u aan gekochte schilderij. Dan gaat u bijvoorbeeld met Pasen naar een druk bezochte woon boulevard, en gaat eens lekker een meubel verkoper vervelen, met, “leuke bank, maar hij past niet bij ons schilderij van Pieter Zandvliet”, dan kan de meubel verkoper een soort gelijk stukje schrijven als ik er net heb opzitten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *