Menu

Nederlandse bende duikt op in Los Angeles

0 Comment


Terwijl de Haagse politie bende leden in de boeien sloeg, en zo de straten veiliger maakte, ben ik net terug uit het Title: Nederlandse bende duikt op in Los Angeles | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza warme Los Angeles. Mijn webmaster belde mij een week geleden uit bed, hij weet precies wanneer ik slaap het stuk dampende koeienvlaai, met de vraag of ik mee wilde gaan met hem naar Los Angeles waar hij een reportage ging maken over het bende gedrag in de Steeds. En niet veel later zaten wij in een vliegtuig richting Los Angeles, de stad der engelen uit het Spaans vertaald. Terwijl mijn webmaster een dutje deed, dacht ik over hem na uit bittere verveling. Hij is een beste gozer, hij heeft zoals iedereen zijn eigenaardigheden, heeft wat seksuele frustraties, die ik uit vriendschap maar niet opschrijf, het blijft een vriend. Zijn Chinese vrouw is gek op hem, zo vertelde hij mij trots, en hij op haar. Ja verder weet ik eigenlijk weinig te melden over webmaster.

Na een inwendige controle van een potige dame, die achteraf helemaal niet bij de douane bleek te werken namen mijn webmaster en ik een taxi naar het hotel. Een armoedig hotel, met maar één ster die in de spiegel zat (met dank voor deze grap aan Rubberen Robbie, ere wie ere toekomt).

We waren moe van de reis, en vielen in een diepe slaap, ik werd wakker van iemand die aan mijn voeten zat, het was mijn webmaster, al slapende was hij mijn voeten aan het masseren en mompelde lieve woordjes die niet voor mij waren bedoeld. Ik keek op mij reis wekkertje, en zag dat het tijd was om op te staan, met een voorzichtig schopje tegen het voorhoofd van mijn webmaster, maakte ik de slaap wandelaar wakker. Hij keek verbaasd naar mijn voet in zijn knuisten. Ik lachte en zei dat het wel goed was zo. Verdwaasd verdween hij de badkamer in.

We bezochten een aantal bendes met gevaar voor eigen leven, de Crips, de Bloods, een latino gang en nog wat andere kansloze bendes. Kansloos voor een goede reportage volgens mijn webmaster. En dan had ik ook nog vergeten te filmen uit pure angst. Gelukkig vond mijn webmaster het niet erg. Het was allemaal het zelfde, moord en doodslag, stoere praatjes allemaal al duizenden malen uitgelicht, geen eer aan te behalen die gasten. We hadden nog één volle dag voor onze terugreis naar de kleinere versie van de Steeds of Amerika, Nederland, het land waar iedereen over zeurt, tot ze in een ander land zijn, met name de Nederlanders. We besloten naar de wat rijkere wijken van LA te gaan. We huurde twee steps om niet te veel op te vallen tussen de Amerikaanse sleeën. Knap vermoeiend in die hitte kan ik u wel vertellen, en bij iedere step moest ik mijn balzak terug mijn iets te korte broekje in proppen, het kan ook zo zijn dat mijn zak teveel hangt, om niet meteen mijn broekje de schuld maar te geven. Alsof ik een anti korte broek type ben, hou op zeg, als ik ergens niks tegen heb is het wel een korte broek, maar aan een hangende balzak heb ik een pesthekel, helemaal als hij bezweet is, gadverdamme. Toen ik voor de twee duizend achte en dertigste keer mijn klootzak het broekje in propte gilde mijn webmaster,”hey Zandvliet kijk daar”. Waarop ik naar daar keek, er stonden blanke jongens om een ros DAFje heen. Verder niet noemenswaardig, waren het niet dat alle jongens het zelfde kapsel hadden, namelijk het bekendste kapsel ter Wereld, dat van Princes Beatrix der Nederlanden. Mijn webmaster stepte enthousiast op de jongens af, en ik veel minder enthousiast achter mijn webmaster aan. Hij stelde ons in het Engels aan de jongens voor. De breedste die maar één arm had, zei komen jullie uit Nederland, dat hij dit kon horen of zien was al knap, maar dat hij dit in vlekkeloos Nederlands vroeg was nog veel knapper. Na samen met mijn webmaster even perplex van verbazing te hebben gestaan. Vroegen wij waarom ze het kapsel van Beatrix droegen. Een wat magere kerel met aan het kapsel ook nog een parmante paardenstaart, zei dat ze de Bea Gang waren, met hun roots in jawel Nederland. Meteen gebaarde mijn webmaster de camera aan te zetten, weer vergat ik op het aan knopje te drukken, maar dat merkte we pas in zijn studio in Rotterdam, nu vond hij het wel erg, maar goed zeurkous. De Jongen met de paardenstaart aan zijn Bea Coupe stelde zich voor als Merijn, de kerel met maar één arm heette Ricardo, een kerel met een buddy Holly bril op zijn neus heette Tommy. Een gast met een wat gemener muil stelde zich voor als Jeroen, en stak sigaret met sigaret aan, een lange kerel heette Raymond, en de andere waren figuranten, dus daar vergat ik de namen van. Ze namen ons mee naar hun rovers hol, een zelf gebouwde molen, compleet meet oranje tulpen eromheen. In de molen stonden banken, een dj set, en enorm veel gevaarlijke boekenkasten, met de zwaardere lectuur. Dit waren slimme jongens dus.

Een beetje mietjes in de bende wereld leek mij. Maar wel leuk voor een reportage, en voor portretten die ik van ze maakte, helaas liggen de tekeningen nog in hun molen, maar Raymond zou ze naar mij opsturen. Verder waren het aardige jongens, en was geweld ze vreemd, niets mis mee zou Rene van der Gijp stellen. Maar ze hadden hun vreemde dingetjes, Merijn met de paardenstaart liet steeds zijn billen aan mij zien, en dan weer aan mijn webmaster . Ik wist niet wat hij hier mee bij ons wilde losmaken, waarschijnlijk niks, het was een tik. Tommy stond keiharde break beats te draaien, en rende soms even achter de draaitafels vandaan naar buiten, om daar tegen een willekeurig iemand als een hondje staan op te rijen, tot de willekeurige persoon hem veelal hardhandig van diens been aftrapte. Ricardo was het spraakzaamst, en vroeg ons over Nederland te vertellen, mijn webmaster wilde eigenlijk vragen en niet antwoorden, toen hij dit aan Ricardo vertelde, vroeg die of hij soms in een bodybag terug wilde reizen, waarop mijn webmaster met bezweet voorhoofd en plakkende voorhuid verder vertelde over ons malle kikkerlandje. De gemeen kijkende Jeroen zat boos in, “Mama Tandoori” van Ernest van der kwast te lezen, een geweldig boek trouwens. En Raymond zat met zijn pik te spelen, terwijl hij wat afwezig naar mijn webmaster zat te luisteren, die vertelde over de Deltawerken.

U begrijpt dat wij snel weer terug zullen gaan, om de bende goed vast te leggen, nou ja we, mijn webmaster zal dit keer wel een andere cameraman meenemen. Maakt niet uit, zo leuk was de Bea gang nou ook weer niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *