Menu

Pinokkio en zijn moeder

0 Comment


Ooit van Carlo Collodi gehoord ? Vast niet, maar deze man schiep het verhaal over de Wereld beroemde Pinokkio. Niet zo heel raar als men zich bedenkt dat meneer Collodi schrijver was en journalist, dan ligt een sprookje schrijven over een houten pop meer voor de hand, dan als zijn oom die blind was dit had gedaan. Collodi kwam ter Wereld in Italiaans terechte trots Florence. Of Collodi ouders had weet ik niet, dus laat staan of die dan namen hadden. In het Italië van 1826 en zeker op 24 november kwam het wel vaker voor dat er mensen werden geboren uit naamloze personen. De echtte naam van Pinokkio is Pinocchio, maar de uitspraak luid bij de spaghetti tijgers als Pinokkio, ja stelen van uitspraken is bij de drukke Italianen een groot goed.
Maar men kan zeggen wat men wil, Meneer Collodi schreef toch een prachtig fantasie vol verhaal. En dat was niet makkelijk met al de roddels die men verspreide sneller als de krant waar de arme Collodi dik betaald voor schreef. Zo zou hij zich het liefst zelf bevredigden, want zo hoorde iemand hem ooit met een paar glazen Chanti wijn teveel op beweren, dat als iemand anders hem bevredigde het geen zelf bevrediging meer was, nee de vader van Pinokkio was allerminst een domme jongen te noemen. Er waren veel meer roddels, maar die kon ik niet opvangen doordat ik pas in 1969 ter Wereld kwam, ver van Florence in het al even schilderachtige Leiden.
Maar goed genoeg over Collodi, we gaan verder over Pinokkio, zijn houten zoon. Dit ondeugende kereltje was mij er eentje. Liegen, bedriegen en buitenbeeld zelfs verkrachten, maar dat is voor beroemdheden niet zo bijzonder, en die hebben geen kans hun straf te ontlopen, zoals bijna iedere dag in het nieuws wel voorbij komt op te merken is. Want een beetje goede verkrachter kent niemand, en een verkrachter van een beroemdheid kent iedereen. Pinokkio is het wel een aantal maal voor opgepakt, maar steeds kwam hij weg met het verhaal dat hij zijn geslacht nooit gebruikte, om vervolgens zijn houten leuter die overigens altijd hard is onder de neus van de desbetreffende edelachtbare te drukken, met de legendarische woorden,”Ruik maar”. De slimme schavuit ramde namelijk zijn neus in elk gaatje wat hij tegenkwam. Maar deze verhalen kent u vast al, maar wat gebeurde er met de carrière van ons houten knaapje nadat de theater lichten andere sterren ging beschijnen.
In het eerste verhaal over Pinokkio (stukje pijnboom in het Italiaans) werd Pinokkio nog aan een boom opgehangen vanwege zijn kwaadaardigheden, het was dan in eerste instantie voor volwassene door Collodi (hij weer) geschreven. Ja als je in van alles kan geloven waarom dan niet in een houten pop met een groeiende neus moet de schrijver bedacht hebben met zijn kleine penis. Collodi was trouwens vrij metselaar, maar kon nog geen steen recht op elkander leggen. U weet dat delen van het al oude continent ooit in handen was van de Italianen (voorlopers van de Maffia). Daar zo vernam ik hier in Cafe het Witte Peerd, dat Collodi een verhaal in zijn stamkroeg kreeg Ihhashi elimhlophe van een Zoeloe krijger die ooit deze bar begon, dat ene schrijver uit zijn land, namelijk Ukutshelwa KweWundlu een verhaal had geschreven over een houten marionet pop, Ucezu Lukaphayini. Een totale misser, want in Afrika heeft men( in welk land ook) nergens zo’n hekel aan aan houten marionet poppen, je kunt er niet eens je proppen schieter in steken, en daar hebben de Afrikanen natuurlijk wel een punt, vaak een hele grote ook nog. De slinkse Collodi schreef het verhaal over Ucezu Lukaphayini, het eerste en laatste wat hij veranderde was de voor Italianen onuitspreekbare naam naar Pinocchio. Maar goed ik denk dat meneer Collodi helemaal nooit in zijn stamkroeg is geweest, hij was immers druk met schrijven, stomme kwaadsprekers.
Maar goed Pinokkio ging na zijn Wereld beroemde sprookje aan de slag bij de Maffia als huurmoordenaar, het was toentertijd dat of een Italiaans restaurant beginnen. Nou ja een andere optie was een mode merk op starten, en hoewel er soms een kerel ongewild op de neus van Pinokkio kreunend plaats nam (vooral irritant als hij naar de Serie A zat te kijken) was Pinokkio geen homo, en al helemaal geen mode ontwerper. De Maffia was echter niet Pinokkio zijn ding, hij hield teveel van mensen, en te weinig van lijken. Het bewijs hiervan is de begrafenis van de seniele Meester Geppetto, toen moest Pinokkio namelijk huilen, en dat deed hij nooit toen Geppetto nog leefde. Hij besloot op het geld wat hij verdiende te gaan teren, en terecht. Als hij daar eerder was opgekomen, hadden er veel mensen nog geleefd, die hij vaak op brute wijze in opdracht van tante Maffia zo verdomd ongezellig ombracht, zoals ik al eerder schreef het was mij er eentje die Pinokkio. Hij kreeg zelfs een vriendin, de beeldschone Annarita Giancommo. Ze waren gek op elkaar. Annarita was niet van Pinokkio zijn saté prikker af te slaan, en lukte dit wel, dan ging ze stout giechelend op Pinokkio zijn neus zitten. En toch na vele jaren gelukkig samen zijn, betrapte Annarita, Pinokkio met een ander. Namelijk met een dode holle pijnboom, die hij daar wat suffig stond te nemen. Wat Pinokkio en ook Annarita niet wisten was dat deze pijnboom ooit was overleden nadat de toen nog niet seniele meester Geppetto er takken vanaf brak, om hier uit Pinokkio te maken. Ja mensen, Pinokkio stond doodleuk zijn moeder te palen. Ik had het zelf ook graag anders gezien. Annarita haalde thuis na haar vreselijke ontdekking een revolver, toen ze terug kwam stond Pinokkio nog altijd zijn moeder te neuken. Ze besloot hem zijn gang te laten gaan, anders kwam ze zo jaloers over, niks voor de beeldschone Annarita. Toen Pinokkio zijn houten penis leeg spoot met warm zaagsel in de schoot van zijn dode moedertje, schoot Annarita haar liefde hartstikke dood. Zo, ga nu maar kleuren, en wel binnen de lijntjes.

Title: Pinokkio en zijn moeder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Leave a Reply