Menu

Potje licht blauwe ecoline verf

0 Comment


Al ongeveer twee jaar kan ik stellen dat ik heel gelukkig ben, en dat zolang achter elkaar, ik acht mijn vrouw Xandra hier verantwoordelijk voor en mijn twee en een half jaar durende therapie en mijn medicijnen, mijn hondje Elvis, de melkfabriek waar ik woon en een beetje van mezelf.Title: Potje licht blauwe ecoline verf | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dagelijks doe ik oefeningen op een therapeutische bal, lees ik mij heerlijk in slaap, rook soms een heerlijke sigaar, drink al jaren Shandy, heb bijzondere vrienden, een lieve familie. Nou geef toe dat is toch helemaal niet interessant voor u.

Naar ik mag hopen leest u mijn stukjes zo braaf gepubliceerd op mijn website hier dan ook niet voor, waarschijnlijk verveeld u zich heel erg, of bent u een fan.

Ik moest er vandaag op uit voor een potje licht blauwe ecoline verf , normaal rijd ik hiervoor naar Busch en van der Worp kunst materialenwinkel in Zwolle, maar vandaag wilde ik meer, en deze week was ik al een paar maal in Zwolle, dus dan maar Meppel. Ik reed over Staphorst, dat doe ik graag, de oude boerinnetjes in klederdracht, de prachtig beschilderde boerderijen, en jawel een tweede hands boek winkel van mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk. Hoe heet hij eigenlijk, is een klein manneke die mank loopt, en minuscuul onhandige vingertjes aan zijn handen heeft zitten, ik heb het mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk, niet gevraagd, maar ik denk hij een softenon kindje van mijn leeftijd is. Hij zit in een oud Staphorster keukentje, waar hij allerlei vreemdsoortige aanstekers liggen, ongelofelijke onzin, ik koop er steevast een paar natuurlijk, want onzin is wat deze op geld en macht beluste Wereld nodig heeft, en altijd nodig heeft gehad,”Leve de onzin”. Dit maal kocht ik een hondje en een zeepaardje. Hoe heet hij eigenlijk, heeft er verder tweedehands Staphorster klederdracht te koop en natuurlijk boeken, een schuur vol ongesorteerde pleuriszooi, waar ik altijd graag in mag neuzen. Vandaag kocht ik maar één boek, “ De minnaressen”, met huiselijke schandalen aan negentiende eeuwse vorstenhoven van Betty Kelen. Dat wordt weer smullen natuurlijk, met het lezen van de Story of Privé kom ik lang niet zo goed weg in mijn vriendenkring, als met dit boek. Aan de andere kant maalt mijn moeder er niet om, of ik bij haar nu wel of niet de Privé even door neem, wat dat betreft is mijn wel overwogen aankoop in het geheel overbodig. Maar dan had ik mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk, ook niet ontmoet. Hij maakt altijd leuke grapjes die ik meestal tijdens het vriendelijk lachen al weer vergeet. Ik reken als ik dit voorhanden heb altijd met niet gepast geld af, om te kijken hoe handig mijn vriend met zijn kleine kromme vingertjes weet te wisselen, prachtig, het leven is één groot feest. Buiten wacht mijn andere vriend alweer op me, de Taiwanees Kymco, hij is alweer zes jaar oud, wat best oud is voor een scooter, maar ik wil nog niet aan een ander denken, hij tuft mij overal heen, zonder te morren, I-pod op de shuffle en gaan, op naar de volgende halte Meppel.

Wat ging ik daar ook alweer doen, oh ja een kloterig potje licht blauwe ecoline verf kopen, en misschien even langs bij mijn vriend Rene Maagdenberg , die heeft altijd wel iets te klagen bij een goede bak leut.

Ik besloot eerst langs de tweedehands boekwinkel te gaan. Ik ben verslaafd aan boeken en strips, maar zeker aan de winkeltjes, die steeds schaarser worden, men zou deze boekwinkels net als ze dat met platenwinkels en stripzaken zouden moeten doen, subsidie moeten geven. Men komt hier ook voor zijn praatje, en het geven van tips, of goed advies van de winkelier. Het is cultuur die elk stadje zou moeten hebben. Dit maakt gelijk het winkelen een heel stuk leuker. Met de winkelier sprak ik over mijn favoriete schrijver Chaim Potok, ik kocht wat boeken van hem, en vertelde dat ik ooit een boek van hem kocht dat heel slecht was vertaald, dit kan een boek verzieken, ik zeg niet dat de vertaler dit bewust doet. Hoewel ik één vertaalster ken die het vertalen van Bouquet reeks deed, ze verzon er zelf dingen bij, naar mijn idee zullen ze er niet slechter op geworden zijn, maar dit was in mijn vrouw haar studenten tijd, tegenwoordig probeert ze de onzin die ik uitkraam te ontcijferen naar normaal Nederlands. Met de Boekenlier haden we het over ons intens lezen, en langzaam. Het zou voor ons dus niks zijn recensies te schrijven over nieuw uitgekomen boeken, die staan dan alweer in tweedhands winkels tegen de tijd wij een boek uit hebben. Al is het natuurlijk zo, dat een oud boek voor heel veel mensen weer nieuw is, zoals met zoveel dingen natuurlijk. En mijn recensies zijn vast niet beter als het programma Boeken op TV, waar ik een fan van ben. In dat programma wordt elk boek heel interessant, ze weten het in ieder geval sterk te brengen. 

Op de Hoogstraat in Schiedam zat of zit nog steeds misschien een stripwinkel met tweedehands winkel. Er zit voorin de winkel, waarschijnlijk niet meer een oude dame, die heel nieuwsgierig was, en je tijdens het zoeken naar iets leuks, je de kleren van het lijf vroeg, ik gaf altijd antwoord, was steeds weer iemand anders. Als je te ver naar achter in de zaak liep, riep de oude feeks, dat als je het sekshoekje in ging, je een boekje moest kopen. Wie wilde er in Jezus naam en Gods naam er ook nog bij, een seksboekje met geharde kaft hebben, op de grond kijkende waren er mensen die dit wel wilde, want geloof het of niet, er lag daar verdomme gewoon zaad op de grond. Dit zaakje was overigens niet mijn favoriet. In de top tien van Nederland stond zeker wel, Hans tweedehands achter het centraal station in Rotterdam. Er lagen stapels platen en cds, en die liggen er trouwens nog altijd, vraag iets over de band aan Hans, en hij weet er alles van, wat voor muziek dan ook, echt heel bijzonder die kerel. Maar goed ik moest nog naar de Hobbywinkel van Meppel, voor mijn verdomde potje licht blauwe kut ecoline, ik kocht er maar gelijk twee met wat verfstiften van Uni Posca, die er zo zag ik later op de bon, twee Euro duurder zijn als bij Busch en van der Worp in Zwolle. Slechtte zet van mij, de kerel in de zaak is ook lijstenmaker, en had net een stuk glas in zijn hand gekregen, hij blode als een rund, en zweette peultjes, voor hij in kon storten, rekende ik af, misschien had ik daar beter even mee kunnen wachten, maar ik ben een eerlijk mens, zeker in mijn stukjes. Op de terugweg naar het immer bruisende Nieuwleusen merkte ik op dat een ander vriend van mij, een prachtige Belgische knol van weiland was verwisseld, het moet niet gekker worden in Punthorst dacht ik nog.

Het was een hele mooie dag, helaas schoot een bezoekje aan Rene erbij in.

En oh ja, voor ik mijn tocht ondernam voor dit avontuur, maaide ik het tuintje om mijn geslachtsdeel, niet om met de mode mee te lopen, maar om mijn psoriasis lucht te geven, aangezien de bos krullen dit niet deed. Dus het onwijs zin in krabben tegen de jeuk heeft u in dit verhaaltje moeten missen, maar was er dus wel degelijk. Als je geschiedenis schrijft, mag je niks weglaten is mijn motto.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *