Categories
Pieters Proza

Sterkwater

Indrukken in de vorm van alle stemmingen die een mens kan beleven op een vliegveld lopen langs mij heen, komen op mij af, dringen mijn Title: Sterkwater | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza hersens in om daar te verzinken tot niets of misschien beter tot weer iets, daar wil ik verder niet over piekeren, want van piekeren en tobben ga je volgens een streng te gelovig altijd gelukkig persoon waar ik de naam van ben vergeten sneller dood. En dus omdat ik graag al het  risico in mijn leven uitsluit pieker ik niet, nooit en te nimmer, dat is volgens die te gelovige malloot slimmer. Moge onze lieve Heer dat op geld beluste monster snel tot zich nemen, ik heb niet eens zin de klootzak op internet met steek woorden op te zoeken. Wat kan een mens als ik iemand haten waarvan hij de naam niet eens meer weet, het leven, nee mijn leven is prachtig.

Waar waren wij gebleven, op het vliegveld, Schiphol genaamd. Ook ik liep met een koffer op wieltjes als een soort mini vrachtwagen iemand te zijn, een reiziger net terug van weg geweest. Eigenlijk slaat het nergens op, ik bedoel de zware koffer achter mij, want voor reizen door je hoofd heb je helemaal geen koffer en al helemaal geen zware koffer nodig, de reinste onzin, en daar gebruik ik dan ook nog een vliegveld voor. Maar zoals iemand ooit als eerste stelde,¨één ieder zijn hobby¨. Al ga ik persoonlijk liever voor ,´ieder zijn meug¨. Iedere week zit ik minstens één maal per week tussen de reizigers die niet in het hoofd reizen op een bankje, ik kijk dan naar de brommende ijzeren vogels, en droom weg naar een bestemming in mijn hoofd, dus ik heb de werkelijkheid wel degelijk nodig voor mijn reizen. Na zoń reis ga ik lekker naar huis met de trein, met een hoofd vol avonturen die mij niet veel koste, geen geld noch moeite, ik raad het eéń ieder aan. Maar na deze hoofdreis viel een magere man met prachtige olijf groene ogen mij op, tussen alle reizigers. Niet vanwege zijn ogen, maar omdat hij mij zonder sorry te zeggen tegen de grond duwde en in snelle pas voortliep om andere mensen om te duwen. Ik wilde geen vloekende eenheid worst zijn, zoals de andere die werden omgeduwd, en daar dus scheldend bleven liggen, en zette de achtervolging in, zonder koffer in, die koffer zal nu wel ergens opgevangen zijn in het weeshuis der koffers, en seksueel misbruikt worden door een Katholieke monnik, die schijnen dat graag te doen, en waren ze maar de enige. Het was niet moeilijk te weten waar de man met de olijf groene ogen ongeveer liep, want ik volgde het spoor van liggende mensen, waar ik er zo nu en dan één bij duwde, maar dan zei ik wel, ´sorry politie´, die geef ik altijd de schuld, de politie. Na tien minuten lag zo´n beetje heel Schiphol op de grond te schelden. Zo kon ik goed zien hoe de kerel een toilet in glipte. Ik deed het zelfde. Er was verder niemand in het toilet, één toilet deur zat dicht, die trapte ik open, daar lag hij op de grond te voelen aan een buil die het deurtje hem had bezorgd na mijn karate trap, het kan even zo goed een trap van de Ikea geweest zijn, daar wil ik van af wezen. Angstig keek het magere bezwete mannetje mij aan, en piepte met een schoor hoog stemmetje,¨Meneer niks doen, ik ben onschuldig, ze willen mij dood maken¨.Ik zette mij handen op mijn smalle mannelijke heupen en schreeuwde in deze ietwat verwijfde houding,¨vind je het gek dat ze jou het leven uit willen slaan, als je iedereen omduw zonder sorry te zeggen´. Terwijl ik van mezelf stond te schrikken, ik schreeuw normaal nooit met mijn handen op mijn smalle mannelijke heupen namelijk,  vertelde het mannetje dat een groep dames hem wilde vermoorden, omdat hij een gouden lul had, waar mensen vruchtbaar van werden. Ik deed een stapje achteruit, ik vind kinderen leuk, maar niet in mijn buik. Wat een onzin zei ik toen. Straks ga je ook nog zeggen dat je een pratende anus hebt. Ik had het echter mis, hij zei helemaal niet dat hij een pratende anus had, wat kan een mens zich vergissen. Hij zei wel dat ze zijn gouden penis eraf wilde snijden, en op sterk water zetten, en er vervolgens een sprookje, sorry kerk om heen te bouwen. Toen vroeg ik hem iets waar ik mij tot op de dag van vandaag mij nog voor schaam, namelijk,¨laat je lul dan maar eens zien¨. Het mannetje ging staan, ritste zijn broek open, en verblinde mijn de ogen, ik zette mijn zonnebril op, en zag daar een gouden plasser hangen. Ik was diep ontroerd, helemaal van de kaart, maar omdat ik vaak naar Thailand reis, en een Thai geen emotie´s toont, hield ik mijn gevoelens binnen, ergens tussen mijn mild en de dikke darm in, dat is verder niet belangrijk als je geen medicijnman in opleiding bent. Ik gebaarde dat het mannetje met de gouden lul, die nog mooier was als zijn olijf groene ogen zijn broek weer naar beschaafde hoogte kon optrekken. Ik liep naar de deur deed die open en keek de aankomsthal in, daar lagen de mensen nog altijd te schelden, ik begon te begrijpen waarom er een bond tegen vloeken was, die was er omdat hij dus geen enkele zin had, tof. Maar niet iedereen lag te schelden, in de nabije verte zag ik een peloton mooie vrouwen aankomen, met kapmessen in een rechterhand, ze rende synchroon  Snel deed ik de deur dicht, kroop het toilet in naast het angstig bevende mannetje, en deed het toilet deurtje dicht. Na drie dagen was de kust veilig, en verliet ik met mijn goud gelulde vriend het toilet. Iedereen liep weer op Schiphol, alsof er niks gebeurd was, wij wisten wel beter. Zo liep dit verhaal goed af, ik heb inmiddels een huis vol vrolijke kinderen, met op de schoorsteen mantel een gouden lul op sterkwater, maar mijn huis zal nooit een kerk worden, waar onvruchtbare de mensen de gouden lul komen kussen, rot op!

Leave a Reply