Menu

Timmie

0 Comment


Veertien jaar was ik, en toen liet ik al een hondje uit.
Knap van Pieter zult u misschien denken, maar laat hij die hondjes nu maar eens in zijn reet steken.
Dat zal ik eens proberen, dat beloof ik.

Het hondje dat ik toen met veel pijn en moeite uitliet was Timmie, een vuilnisbakkie van de vlooienmarkt in Antwerpen.
Ze was alles behalve lief, kwaadaardig zelfs.
Op mijn vader na, had ze zo’n beetje iedereen in Delfshaven wel gebeten.
Ze was veel te dik en had een bloedhekel aan soortgenoten.
Hoewel ze niet echt groot was, heb ik er nooit van een andere zien verliezen.
Ze had een vaste vecht techniek, beet in de lip van de loeiende tegenstander, en ging er vervolgens met haar volle gewicht aan hangen.
Helaas moest ik hier altijd erg om lachen, en kreeg dan natuurlijk ruzie met de baas van de andere hond, het slachtoffer van mijn heldin Timmie.
Och dat hoort bij honden toch een beetje knokken.

Mijn moeder gaf mij en Timmie vaak de opdracht boodschappen te gaan doen, heel vervelend.
Op een keer moest ik naar de slager op de Schiedamseweg, de Schiedamseweg waarvan mijn moeder nu zegt dat er bijna geen Nederlandse winkels meer zitten, wat mij logisch lijkt als er ook bijna geen Nederlandse mensen meer wonen.
Maar goed in de tijd dat ik naar de slager moest zaten die er nog wel.
De slager maakte altijd grapjes, ik was toen erg verlegen, en had een hekel aan de belangstelling die de grapjes over mij uit de bek van de slager kwamen, op de andere klanten had.
Hij zal nu wel uit gegrapt zijn, omdat hij toen al op leeftijd was.
Zo lossen de dingen zichzelf op denk ik dan maar met een Roomse glimlach.
Na weer wat kut geintjes van de slager, peerde ik hem snel naar huis, zonder de slager te groeten.
Snel naar huis toe, om eens lekker naar muziek te luisteren en aan mooie meisjes te denken en wat je daar allemaal voor leuks mee zou kunnen doen.
De gehakt gooide ik nonchalant op de aanrecht, het bureau van mijn moeder zeg maar, laat ze het niet horen.
Net wilde ik de trap op naar mijn kamertje, toen mijn moeder vroeg waar Timmie was.
Die stond als het goed was nog op de Schiedamseweg, waarschijnlijk te janken, ik was haar vergeten.
Vloekend rende ik naar de Schiedamseweg.
Daar zat ze te janken met naast haar een oude dame.
De dame zei tegen Timmie zonder dat ze mij zag.
“Arm hondje”, welke gek laat jou hier nu achter, schandalig.
Ik raapte alle moed die ik in mijn puberlichaam had bij elkander en zei.
“Sorry ik was haar vergeten”, alsof ik de dame iets te verantwoorden had.
Ze draaide haar hoofd naar me toe, een rimpel kermis keek mij zeer boos aan.
Zo ventje, kraakte ze, heb jij wel eens nagedacht wat er allemaal met jou hondje had kunnen gebeuren met al die junks hier, ze hadden haar bijvoorbeeld drugs kunnen inspuiten.
Alsof ze die gingen verspelen op mijn Timmie.
Maar dit dacht ik, ik wilde alleen maar weg, weg van die verjaarde hoop bittere ellende.
Maar ze ging voor Timmie staan, en drukte heel naar, haar vinger tegen mijn borst en ging verder met haar verwijten.
Stom knulletje, ik vind jou heel dom, je bent zo’n lief beestje niet waard.
De tranen stonden nu tegen de binnenkant van mijn ogen aan.
Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, dat ze van kwaadheid dood zou neervallen, maar helaas dat deed ze niet.Title: Timmie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Ze maakte liever mij het leven zuur.
Ze ging steeds harder praten, en er kwamen mensen bij staan die het met haar eens waren, allemaal Nederlanders die er nu niet meer wonen of hopelijk dood zijn.
Op één vrouw na, die een arm om mij heen sloeg en zei, oprotten allemaal en snel een beetje.
De vrouw was Cor, die ik voor het gemak altijd tante Cor noemde.
De stoerste vrouw van Delfshaven, mijn heldin.
Ik kon nu eindelijk huilen tegen tante Cor aan.
Rustig maar piemelmans zei ze geruststellend.
Ik keek over haar schouder de slager in, waar de slager net deed alsof hij niks gezien had.
Nu al had ik besloten de keer erop naar de Marokkaanse slager verderop te lopen.
Ik groette tante Cor en wilde weg huppelen, toen ze me terug riep, ik vergat Timmie weer.
Timmie was natuurlijk niet al te vrolijk op de terugweg naar huis, ik had haar flink gekwetst natuurlijk.
Het kwaadaardige gezicht van de oude dame heeft me nog jaren lang geïrriteerd, iedereen die me aan haar deed denken, kreeg ik ruzie mee, ze was een complex voor mij geworden die ik niet zomaar uit mijn hersens kon gummen.
Nu gaat het wel weer…….

Leave a Reply