Categories
Pieters Proza

Zo zit het in de Hemel

Met mijn wandelstokje besloot ik ondanks de pijn in mijn rechtervoet een wandeling langs de Hulsterplassen hier in Title: Zo zit het in de Hemel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Nieuwleusen te maken.

Al snel werd ik moe, en ging even zitten op een bankje, waar ik al eens eerder op ging zitten in mijn verhaal, Zelfmoord. Een man in een veel te warme regenjas. Goedemorgen zei ik. De man draaide zich om, en zei vriendelijk met een onvervalst Leids accent, dag Pieter, je bent groot geworden. Even moest ik op adem komen, dit was mijn Opa Willem Zandvliet, waar was hij al die tijd geweest, ik bedoel de goede man was in 1972 op zestig jarige leeftijd gestorven, zo was mij ter oren gekomen. Toen mijn hart weer langzaam dienst ging doen, zei ik Opa, met een vraagteken achter dit drie letter woord. Mijn Opa lachte, ja jongen Opa, ik wilde weten hoe het met je ging hier op Aarde, zo aan je buik te zien gaat het goed met je. Ik knikte, en had de behoefte op mijn opa zijn schoot te gaan zitten, en hem aan zijn neus te trekken. Ik liet dit maar uit mijn hoofd. Mocht u weg van Oma vroeg ik toen maar.”Ja, eindelijk Pieter, je weet dat je Oma niet makkelijk is, zelfs God klaagt soms steen en been over het eigenwijze gedrag van je Oma. Ik moest lachen, die Oma toch.

Opeens besefte ik dat dit het moment was om meer te weten te komen over de Hemel zonder hiervoor eerst te sterven. “Opa hoe bent u na uw overlijden afgereisd naar de Hemel” was mijn eerste vraag. Mijn Opa dacht na, terug naar 1972, “Ik werd opgehaald door de bekende dood, nam plaats achter hem, op zijn paard, en zo zweefde wij door de wolken naar de Hemelpoort, waar ik plaats nam achter in een enorme rij. Trouwens, er reden een heleboel doodskoppen op paarden af en aan, met overleden mensen. Het duurde uren voor ik voor Petrus stond, die in zijn boek controleerde of ik erin mocht. Terwijl de bullebak dit deed, zei ik dat als hij mij weigerde ik hem een stoot voor zijn raap zou geven, ik had niet voor niks zo’n pijn geleden. Ik wachtte zijn antwoord dan ook niet af, en liep onder de Hemelpoort door naar binnen.

Overal stonden groepjes mensen, het ene groepje wat groter dan het andere, de doden op te wachten. Mijn groepje stond er ook, mijn ouders hadden een bordje in hun handen, met mijn naam erop, het was net het vliegveld. Na elkaar omhelsd te hebben, liepen we achter een Engel aan naar een ruimte waar een enorm beeldscherm stond. Ik keek verbaasd mijn vader aan, die vertelde dat we nu ongeveer drie jaar naar de hoogtepunten uit mijn leven zouden gaan kijken, helaas ook de blunders, die ik maar even voor mezelf hou. Ik knikte, dat doe je als je Opa praat. Na twee maanden kijken werd mijn naam omgeroepen, je Oma was overleden, en we moesten weer naar de Hemelpoort om haar op te halen, zo vergaten ze gelukkig mijn film, en gingen we naar de film van je Oma kijken. Het mensje vond het gênant, maar dat hoort er nu eenmaal bij in de Hemel. Er gaan geruchten de ronde, dat onze Jonge heer een eigen kanaal wil starten op You tube om die films daar te plaatsen, leuk voor de nabestaanden vind hij, ik vind het niet zo’n goed plan, omdat niemand dan meer dood wil, maar goed ik ben God niet (liedje van Raymond van het Groenewoud). Na de drie jaar kijken naar de film van je Oma, maakte we kennis met God en veel andere Heiligen. Allemaal officieel. Vervolgens gingen we naar het gedeelte waar de Zandvlietjes verblijven, hun huisdieren el al. En daar wonen wij nu sinds 1972. We gaan naar concerten, en bezoeken eveneens overleden vrienden, het is er eigenlijk leuker dan op Aarde.

Ik was onder de indruk van Opa zijn verhaal, ontroerd zo gezegd. Opa mag ik u knuffelen vroeg ik met een iets te hoog stemmetje. Mijn Opa ging staan, en liep rustig weg, om zonder mij te groeten in het niets te verdwijnen, jammer….

Leave a Reply