Menu

Column Playhouse comix NR 73 2006

2 Comments


Title: Column Playhouse comix NR 73 2006 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Media about Pieter Pieters Proza

Title: Column Playhouse comix NR 73 2006 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Media about Pieter Pieters Proza

Voorwoord van Hoofdredactrice Roxana

Op pagina 19 staat de column van Pieter Zandvliet. Hij zet die gewoonlijk op zijn website, maar aangezien het dit keer over de Playhouse gaat, mochten wij het ook afdrukken. Pieter, stel je even voor!

“Mijn naam is Pieter Zandvliet. Vroeger wilde ik graag striptekenaar worden, maar de grappen in mij n strips begreep ik alleen zelf en om eerlijk te zijn: zelfs ik kon er niet om lachen. En het ging mij teveel om het tekenen. Dus dan is het maken van schilderijen een logisch gevolg, aangevuld door mijn korte schrijfsels soms waargebeurd zoals de onderstaande, dan weer fictief.  Maar zoals u aan mijn werk kunt zien is mijn liefde voor strips altijd blijven hangen. Striptekenaars die mij het meest hebben beïnvloed zijn: Eric Schreurs en Robert Crumb. Zo nu en dan word ik ervan beschuldigd dat ik altijd geslachtsdelen schilder, of dat die in, bijna elk werk wel naar voren komen. Zelf hou ik mij daar biet ee bezig, het zal mijn onderbewuste wel zijn….”

De Column

PLayhouse comix

Als kunstenaar verheug ik mij meestal op een bezoekje van mensen die interesse tonen in mijn werk. Zeker als dit niet ver van te voren is afgesproken. Het was tegen half twaalf in de morgen. Toen er tegen de winkel ruit voor mijn atelier werd getikt.

Niet over enthousiast liep ik naar het winkel ruit, ik verwachte een junk of een gek. Ze zou het beide geweest kunnen zijn, maar zo zag de vriendelijk lachende dame ervoor mijn atelier niet uit. Snel deed ik de klemmende deur open. “Hallo meneer heeft u dat werk gemaakt” vroeg ze wijzend met een vuur rode nagel op een werk in de etalage. “Yes “ zei ik net iets te populair voor mijn persoon. “Ik ben er verliefd op” zei ze lyrisch”. “Heeft u nog meer” vroeg ze naar de bekende weg. “Ja hoor wilt u dat zien” kwijlde ik vriendelijk.

En ze liep op haar lak leren zwarte pumps mijn atelier in. Ze droeg een zwarte leren jas, en had lang krullend rood haar. “Mooie ruimte” piepte ze, zoals vele al voor haar zeiden. “Bedankt mevrouw”. Als een heer stelde ik mij aan haar voor. Ik gaf haar een hand, ze had lange zachte en warme vingers. Ze zei haar naam die ik zoals gewoonlijk niet hoorde. Ik durfde het niet, om weer naar haar naam te vragen. “Wilt u iets drinken, iets fris misschien”. “Nee hoor want kunstenaars drinken altijd uit de fles” gleed er over haar volle roze lippen. Ik dronk soms uit de fles, maar om daar nu direct alle kunstenaars van te beschuldigen. Net toen ik in gedachtes verzakte, over hoe ik haar in mijn tuintje kon begraven, redde ze haar eer, door weer uitzinnig voor een werk van een fantasie figuur te staan doen. Om het figuur heen wordt er eigenlijk alleen maar geneukt, maar dat is bijna niet te zien, als ik er niet op wijs.

Dat had ik zeker gedaan, maar ik kon deze dame niet inschatten. En dat kan dodelijk zijn voor de verkoop van een werk. Tenminste als je nog geen grote naam bent in de kunst Wereld. Hoewel Pablo Picasso ook voor een vieze oude man werd uitgemaakt bij de laatste expositie in levende lijven. En dat was hij, maar daar om was hij nog geen slechte schilder.

Maar goed laat ik deze open deur even dicht doen en verder gaan met mijn verhaal. “ U mag uw atelier wel eens opruimen” zei ze bits. Waar was ze eigenlijk mee bezig deze “Trut Triangel” van de bovenste plank. Het ene moment zei ze iets aardigs over mijn werk, om vervolgens een steek onder water te geven. Het voelde verdomme aan alsof ik gepijpt werd en daarna keihard in mijn bijna spuitende eikel gebeten. Ja en dan moet u al het spannende in heftige pijn omzetten. Een ramp dus. Toen sloeg ze een gilletje uit. Raar, want ze stond niet eens voor een werk. “Wat is er” vroeg ik met alle mogelijke moeite. “Leest u dat” zei ze met boze ogen kijkend naar een Playhouse comix die op mijn werk tafel lag. “Ja mevrouw ieder maand”, “dan voel ik me net als vroeger ondeugend” zei ik met een lachje, omdat ik dacht leuk te zijn. “Vieze gore vent” bulderde ze, zodat mijn vrouw boven het ook kon horen. “Boos liep ze weg met de Playhouse in haar hand” Mevrouw mijn Playhouse” vroeg ik lomp. Ze stopte en gooide hem in mijn gezicht. Nog eenmaal keek ze mij vernietigend aan, alsof ik net alle kindertjes op een kleuterschool had verkracht, en liep de vergetelheid weer in.

Snel vergat ik haar weer samen met mijn Playhouse.


Tags: , ,

2 thoughts on “Column Playhouse comix NR 73 2006”

  1. Itam says:

    Hoi Piet,

    zeikertje hier.
    Kan je de tekst een beetje mooi opmaken? Dus geen vette hoofdtekst, geen witruimte tussen elke zin, nette alinea’s etc.
    Oh, en soms zet je de ‘media about pieter’ bij ‘mixed media’. Even opletten scheet.

    Kus je bro.

    ;)

Leave a Reply