Jan 252012
 

Title: De ontdekking van Pieter Zandvliet, Aktueel 2002 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Media about Pieter

Tekst: Rona Tammer

Foto’s John Kelly

Hij heeft een ontembare drang tot tekenen. Alle indrukken die Pieter Zandvliet (33) uit Schiedam op een dag opdoet, vertaalt hij in vervormde, cartoonachtige tekeningen. Artikeltjes en foto’s in tijdschriften, televisiebeelden, zijn vrouw Xandra. Via zijn tekeningen speelt Pieter met alles wat hem prikkel geeft. Pieter ‘Ik heb een cursus Photoshop/Illustrator gevolgd. De hele tijd zag ik onze leraar zijn lippen op en neer bewegen. Daar raak ik door geobsedeerd. Op een gegeven moment ben ik dan zover dat ik niet meer hoor wat hij zegt. Dan zie alleen nog maar die bewegende lippen en kom met een hoofd vol vreemde vormen thuis. Daar moet ik wat mee doen. Die spuug ik uit op papier. Soms zijn mijn tekeningen heel pervers, vooral als ik degene die mij die beelden mee geeft niet zo graag mag. Zo heb ik wel eens iemand getekend met een waanzinnige lul in zijn mond. Dat lucht op. Daardoor krijg ik het idee dat ik iets stouts heb gedaan, maar ben tegelijk ook van mijn frustraties af. Ik heb als het ware geen filter om de normale dingen van de dag te kunnen verwerken. Ik zuig alles wat ik zie in me op als een spons. Pas als ik teken, kan ik die spons uitknijpen.’

Comic-achtige cartoonstijl

Sinds 1998 maakt Pieter op basis van zijn tekeningen ook schilderijen. een buitenproportionele dildo met daarvoor een motortje met sensor. Als je erlangs loopt, begint het ding te brommen. Een op voor het doek geplaatst homo-varkentje (‘die heb je ook’) van kunststof met daarachter het schilderij van een in een denkwolkje neergezet varken met een ‘leren nichtenstring’ aan. ‘Mijn nieuwe lijn is het schilderen van een model, waarbij ik het oorspronkelijke model ook zichtbaar deel van het geheel laat uitmaken. Meestal plaats ik het op een plankje voor het schilderij. Ik schilder dat model niet tot in de perfectie na, maar ik vervorm het. Ik vind het namelijk vreselijk saai om iemand precies zo na te tekenen als in de werkelijkheid. Ik kan het wel, maar als ik realistisch zou schilderen, zou ik er net zo goed een foto van kunnen maken. Daar ben ik te speels voor. Door de comic-achtige cartoonstijl kan ik de dingen neerzetten zoals ik ze zie. Die stijl stelt mij in staat mezelf grenzeloos te kunnen uitdrukken. Zoals het schilderij met het speelgoedhondje, dat ik heb gekocht in de dierenwinkel. Ik vond dat hondje zo superlief, dat ik hem op het doek nog liever wilde maken dan hij al was. In die lijn kan ik me goed uiten. Diengen iets overdrevener vormgeven dan ze zijn.’  Wat betreft zijn manier van werken vergelijkt Pieter zich een beetje met de zogenaamde Outsider artists. Dat zijn kunstenaars die iets mankeren (‘van mongolen tot autisten’), maar wel heel mooie dingen maken. Hun kunst wordt Art Brut genoemd. ‘Deze mensen worden in staat gesteld hun werk te doen zonder zij beperkingen van buitenaf opgelegd krijgen. Zij kunnen schaamteloos hun gang gaan. Zoals bijvoorbeeld Paulus die zich Homogool noemt. Hij is homo, mongool en schildert alleen maar lullen. Zo iemand mag in zijn kunst ook gewoon gek zijn. De meeste outsider artists zijn zo geobsedeerd, dat ze geen grenzen kennen. Of ze zijn extreem verlegen. Of ze schilderen steeds hetzelfde. Maar ze worden tenminste beschermd. Het is een kunstwereld buiten de gerenommeerde kunstwereld om. Er zijn ateliers en expositieruimtes over de hele Wereld. Dat is goed geregeld. Dat is natuurlijk ook de oplossing. Die artiesten kunnen doen waar ze goed in zijn zonder opgesloten te hoeven worden. Ze zijn voor mij een inspiratiebron. Dat explosieve, obsessieve tekenen heb ik ook, alleen mankeer ik niets.

Title: De ontdekking van Pieter Zandvliet, Aktueel 2002 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Media about Pieter

 

Geen papiertje veilig…

Met zijn hoge prikkelgrens, is strijden hem niet vreemd. Als kind werd hij niet begrepen. Hij was lastig en fantaseerde te veel. Via het RIAGG werd Pieter naar een school voor moeilijk opvoedbare kinderen gestuurd. jarenlang deed hij niets dan tekenen. Duizenden en duizenden tekeningen heeft hij gemaakt, die hij na de totstandkoming achteloos op de grond gooide. Zijn moeder sleepte het ene tekenblok na het andere aan, en gooide de op de grond gegooide tekeningen weg. Geen stukje papier was veilig voor Pieter’s potlood. Zelfs het kookboek van zijn moeder heeft aan zijn tekenwoede moeten geloven. ‘Na de middelbare school ging ik naar de Grafische school. Dat was een ramp. Ik deed geen huiswerk, want ik kan geen gezag verdragen. Uit armoe ben ik toen maar naar de LTS gegaan. Dat was ook een volslagen miskleun. Die technische Wereld was helemaal de mijne niet. Ik ben een tijdje timmerknecht geweest, maar er is niemand die met een gerust hart op van mijn stoelen gaat zitten. Daarna had ik een periode van twaalf ambachten dertien ongelukken. Echt alles liep mi, totdat ik op mijn 21e op een culturele jongerenuitwisseling meeging naar Praag. Daar kwam ik mijn huidige vrouw Xandra tegen. Zij was net bezig met de opzet voor Freelook magazine, een regionaal tijdschrift zonder censuur voor jongeren. Xandra zocht een tekenaar. Zo kon ik via de stichting die het blad uitgaf aan de slag.

‘Eerst orgasme, dan de baby’

Na het ter ziele gaan van Freelook magazine heb ik mijn brood kunnen verdienen met het uitvoeren van voornamelijk grafische klussen voor de stichting. Daarnaast heb ik ook nog andere dingen gedaan, zoals het opzetten van de galerie Slaphanger in Rotterdam. Verder schrijf ik gedichten en liedjes, maak maak muziek/geluidimpressies onder de naam Krimpos – en heb wat illustratie werk gedaan. Dat illustreren zou ik trouwens graag verder willen uitbouwen, want dat is natuurlijk wat ik het beste kan. Tekenen is voor mij een eerste levensbehoefte. Ik zit echt continue te tekenen. Zelfs als er visite is, zit ik  nog op bierviltjes te krabbelen. Tenzij er toastjes op tafel sta.. want dan eet ik.’ Zijn leven lang tekende Pieter puur voor zichzelf. Hij wist niet beter dan dat zijn tekeningen een middel waren om zichzelf uit te drukken. Maar zo’n jaar of vier geleden kreeg hij opeens de behoefte om zijn tekeningen uit te werken, begrijpelijk e maken voor anderen. ‘Mijn werk is altijd heel chaotisch. Toen ik mijn ouderlijk huis had verlaten tekende ik niet alleen op papier, maar ook op muren en meubels. Achteraf, als ik eenmaal uit mijn tekenroes was ontwaakt, bekeek ik mijn creatieve uitspattingen net als iedereen. Wat een wierdo! Sinds ik mijn tekeningen ben gaan schilderen is dat gevoel heel anders. De basis ligt nog steeds in die hoeveelheid impressies die ik op een dag krijg. Maar ik heb nu de beheersing daar wat mee te doen. In  mijn schilderijen structureer ik die tekeningen. Dat geeft me een veel bevredigender gevoel. Het is net of die tekeningen nu pas echt af zijn. Zeg maar dat de tekening het orgasme is, en het schilderij de baby!

 

 January 25, 2012  Posted by at 23:36 Media about Pieter  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)