Pieter Zandvliet's Art World Gallery
July 10, 2020
Breaking News

Pieter Zandvliet voelt zich striptekenaar in hart en nieren, Havenloods 1991

 

Title: Pieter Zandvliet voelt zich striptekenaar in hart en nieren, Havenloods 1991 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Media about Pieter

Title: Pieter Zandvliet voelt zich striptekenaar in hart en nieren, Havenloods 1991 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Media about Pieter

Panklare strips zoeken een weg naar de uitgever

Delfshaven- Bij het weggaan drukt Pieter Zandvliet mij een a-viertje met een getekende strip in de handen:”Hier voor jou als aandenken aan dit interview”. De strip gaat over een sollicitatie van een striptekenaar, een wens, die vader van zijn gedachten is.

Pieter is éénentwintig jaar oud en heeft altijd al getekend zolang hij zich kan herinneren. Als leeftijdgenootjes gingen voetballen of rotzooien, trok Pieter Zandvliet uit de Havenstraat zich terug op zijn kamertje en beleefde allerlei avonturen in zijn tekeningen. Een jaar geleden kreeg hij opeens een ingeving en begon een stripverhaal te bedenken en te tekenen. In zwarte inkt op blauw milimeterpapier, maar onmiskenbaar een ontluikend talent. De tekenstrip kreeg als titel mee “Troubles met Dufco” hetgeen slaat op zijn anti-held, de figuur Dufco. Die beleeft allerlei kortstondige avonturen in verzonnen landen, wordt achterna gezeten maar verslaat thuisgekomen in Defshaven al zijn achtervolgers de één na de ander.

Spannend, maar vooral leuk en eigenwijs. Niet bestemd voor onder de acht jaar” Zegt Zandvliet vanachter zijn tekentafel. Het interview is eigenlijk een inbreuk op waar hij het liefst mee bezig is: tekenen en niks anders. In zijn moeder en zus  heeft Pieter zijn grootste fans en die hebben Pieter zonder dat hij er iets van afwist het interview voor hem geregeld. Zandvliet stelt nuchter vast dat nu zijn tweede strip klaar is:”een beetje publiciteit kan geen kwaad niet ?” Hij beaamt dat het tijd wordt om met professionals uit de stripwereld in kontakt te komen. De bekendste Rotterdammer op dit gebied Robert van der Kroft (van Claire, Sjors en Sjimmie) heeft Pieter nog nooit ontmoet, maar hij bekend wel een bewonderaar te zijn. Graag zou hij van striptekenen zijn beroep willen  maken.”Trouble met Dufco” was slechts een vingeroefening voor zijn tweede kant en klare strip ,Delfshaven Pueblo. Dit keer niet met Dufco in de hoofdrol maar Vieze Mien. Een oogstrelend stripverhaal dat praktisch klaar is en waarvoor Pieter zijn haar heeft afgeschoren. Pieter: Ik liet mij kaal : knippen om mijzelf te dwingen een stripverhaal te bedenken en te tekenen voordat mijn haar is aangegroeid. En dat is gelukt. Alleen een uitgever heb ik nog niet benaderd”.

Niet extravert

Volgens zijn familieleden is Pieter veel te bescheiden. Pieter geeft toe dat hij liever observeert dan participeert in het dagelijks leven. Tot diep in de nacht werkt hij aan zijn tekeningen en verwerkt hij de dingen die hij op de dag heeft meegemaakt. Soms vervat in een logisch, maar ook wel eens een absurd verhaal. ,,Eigenlijk zegt iedereen die de tekeningen ziet joh doe er toch wat mee” verzucht Pieter Zandvliet.Maar het enige dat hij daadwerkelijk heeft ondernomen is dat hij sinds kort aan modeltekenen doet aan de Vrije Academie aan de Schonerbergerweg. ,,Om mijn personages nog beter te modelleren” merkt hij op, een techniek die hij al lijkt te beheersen: ,,Maar het kan altijd beter”. De tekenstrip van het dorpje Delfshaven is in kleur en op folioformaat getekend. Elk vel telt minimaal dertien en maximaal 16 tekeningen.

Keurig voorzien van tekstballonnen. En zo heeft hij al ongeveer dertien vellen volgetekend. Helaas blijft zijn lezerskring beperkt want een extrovert is Pieter Zandvliet niet. Wie een goede tip voor Pieter heeft kan bellen. Het telefoonnummer is 010 4779141.

Er werd slecht éénmaal gebeld op dit interview, zie het verhaal hieronder.

Poppenkastspeelster

Eergisteren stond er een stukje over mijn schilderij van mijn held Pantani, die helaas overleed aan een overdosis Cocaïne.Maar goed daar wil ik het niet over hebben, nee ik wil naar aanleiding van dit stukje terug naar 1991 toen ik voor het eerst in de krant stond.Ik had een strip gemaakt over Delfshaven en al zijn ellende, de buren had ik tot stripfiguren gemaakt, voor zover ze dat al niet waren.Mijn zus had de krant gebeld, en een interview was daar.Op de bank, met aan de ene kant mijn moeder en aan de andere kant mijn zus.Die twee bleken meer over mij te weten als ik en mijn striptekenen.Onder het artikel stond ons telefoon nummer, ik was dus met mijn naïeve hoofd naast de telefoon gaan zitten in afwachting van een uitgever, best lief eigenlijk.Er werd gebeld, nee niet door een uitgever natuurlijk.Maar door een dame die vertelde poppenkast speelster te zijn, en wel iets zag in een samenwerking met mij.Niet veel later reed ik met de strip in een grote map onder mijn arm naar Spangen waar ze woonde.Serieus dacht ik al na hoe ik in godsnaam met een poppenkastspeelster kon samenwerken, misschien kon ik achtergrondjes tekenen dacht ik al diep na.Ik belde aan en besloot te kijken wat de Poppenkastspeelster van me wilde.Net wilde ik na drie minuten wachten op mijn fiets springen om weer naar de veilige thuishaven te fietsen, toen twee grote blauwe ogen door een raam in de deur mij aankeken.De deur ging open, en een vrouw van bijna twee meter verscheen, de poppenkastspeelster.

Ze gaf me een stevige hand, dat wil zeggen ze verbrijzelde hem haast.“Jij moet het tekenaartje zijn zei ze met zware stem”.Tekenaartje dacht ik, sterf maar snel poppentrut.Kom verder haalde ze mij uit mijn verbitterde gedachtegang.Ze had lang blond haar dat op haar billen ruste.In de gang trok ze een deur open.Nee dacht ik, daar gaat deze heks mij induwen, en mishandelen, me gebruiken als een opblaas pop, ze was natuurlijk een opblaaspoppenspeelster.Maar niks was minder waar, aan de muren hingen werkelijk prachtige poppen door haar zelf gemaakt.Ik gaf haar mijn complimenten.Die ze beantwoorde met een lach die niet van deze Wereld was.Ik kreeg de neiging heel hard weg te rennen.De zweetdruppeltjes angst vocht dropen mijn bilspleet in.We liepen haar kleine huiskamertje binnen.Ik nam plaats in een stoel, het had even zo goed een bank kunnen zijn natuurlijk.Maar het was een stoel, een oranje stoel.Ze nam naast mij plaats op een andere oranje stoel.Ze nam mij in zich op, ik besloot mijn map uit te pakken.Maar een hand, haar grote hand, veel groter als die van mij hield dit tegen.Verbaasd keek ik de engerd aan,”ze glimlachte, likte haar lip, wat ze steeds deed alsof ze me elk moment als een wolf zou gaan opvreten.En opeens zei ze uit het niets,”zullen we nu dan maar neuken”, opvallend snel reageerde ik met het lullige”, nou daar was ik niet voor gekomen.Ze hoorde mij niet en liep de kamer uit.Mijn hoofd tolde, had ik weer de droom van elke echte kerel, is toch dat een vrouw met hem wil neuken, neuken, neuken……………..Maar ik zweer je dat al die mannen dan niet aan de poppenkastspeelster dachten.Daar zouden ze simpelweg niet eens op kunnen komen.Ze kwam binnen met een pot thee.Ik dronk natuurlijk geen druppel, ze had me wel kunnen vergiftigen.Ze pakte een foto van twee blonde meisjes,”Kijk dit zijn mijn dochtertjes”.“Wat een leuke kinderen zei ik”.Ze keek me aan, of door me heen dat weet ik niet precies, ze begon keihard te janken.Ik wist me geen raad, het leek een uur te duren.

Van het ene op het andere moment was ze uitgehuild, en vertelde ze dat ze haar dochters niet meer mocht zien.Niet zo vreemd natuurlijk.Voor ik iets opbeurends kon verzinnen werd er aangebeld en verdween ze naar de deur.Een hele groep straat kinderen kwamen binnen gerend met het poppendwaasje achter ze aan.De kinderen zaten overal aan en gooide zelfs de TV om.De poppenkastspeelster zat er vaag naar te kijken.Ik besloot nu de benen te maken, zonder te groeten nam ik afscheid.Ik was genezen van mijn krantenroem, zou nooit meer mijn telefoon nummer in de krant zetten………

 

 

Leave a Reply