Feb 152016
 

Zaterdag 16 april 1988 zat ik aan de Bar van Café Axum, een Café gerund door een Ethiopische familie in Delfshaven. Buiten veel Ethiopiërs, kwamen er ook veel jongeren uit Delfshaven, vaak om zich in te drinken voor het uitgaan. Met mijn steenkolen Engels raakte ik in gesprek met een vriendelijke Ethiopiërs. Hij vertelde zijn naam, maar die vergat ik nog voor hij hem verteld had. Hij dronk water en ik cola, want ik bleef een sportman, en de Ethiopiër bleek ook van sport te houden, ik vertelde dat ik veel hard liep, en onlangs de ronde van Klaaswaal met grote voorsprong gewonnen had. Ongevraagd had ik het over mijn records, en dat ik weleens de snelste man van Delfshaven kon wezen. Hij glimlachte, misschien om Klaaswaal dacht ik nog, hoe kon die man nou weten waar dat moest liggen. Fats Domino zong gezellig via de boxen het Café in, en volgens mij hadden ze alleen die CD in Café Axum, gelukkig hield ik wel van,”The fatman”, en de Ethiopiër ook, want hij knikte zijn hoofd langzaam heen en weer op de muziek. Hij ging best laat weg, en we schudden elkander de hand, alsof we elkaar al jaren kende. Met mijn vriend Ricardo Suares gingen we nog even lekker dansen in Nighttown, op een onvervalst portie acid house.

Title: Belayneh Densamo | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De volgende morgen ging ik met dezelfde vriend naar het centrum, waar weldra de Marathon van Rotterdam zou starten. We stonden onder aan de Willemsbrug, waar de lopers toen nog overheen gingen. De speaker hield ons op de hoogte over de razend spannende wedstrijd, Ethiopier Densimo ging aan de leiding, en zou er weldra gaan aankomen richting de Coolsingel. De speaker schreeuwde enthousiast dat Densimo op het schema van het Wereldrecord liep. Ricardo en ik waren Densimo al aan het aanmoedigen, voordat de goede man in zicht kwam. En toen hij ons passeerde viel ik geheel stil. Na een minuutje vertelde ik Ricardo, dat ik met die kerel, die het Wereld record ging verbeteren Belayneh Densimo, de avond voor deze marathon met mij aan de bar had zitten praten van Café Axum. Natuurlijk wuifde Ricardo al mij emotie met een hand gebaar het hiernamaals in, “hij zal er wel op geleken hebben”, zei hij lachend. Maar mensen het was op zeker de man die een tijd van 2:06 en 50 seconden liep, een Wereldrecord, en nog steeds een razendsnelle tijd waarmee je veel Marathon nu nog zou winnen.

En dan ik met mijn stoere verhalen over mijn records, ik hoop echt dat hij mij vergeten is, en dat zal ook vast wel……

 February 15, 2016  Posted by at 21:43 Pieters Proza No Responses »