Sep 262017
 

Iedere woensdag rijd ik naar Meppel om aldaar in het Atelier van mijn collega maar veel meer nog goede vriend samen te smelten tot onze gezamenlijke naam,”PieReneters. Dat is genieten hoor, al moeten de meeste kunstenaars er niet aan denken samen met andere kunstenaars op doeken hun gezamenlijke krachten tot één kracht te onderwerpen. Voor ons is dat iedere keer weer vol verassingen, grenzen die je tegenkomt en samen moet overwinnen, lekker praten, zeuren over ons zware kunstenaars bestaan, de onderwaardering maar vooral onze liefde tot creëren, twee werelden die samen komen, het lijkt wel seks, maar daar hebben wij als we samen zijn echt geen tijd voor, en dat zou u echt eens moeten zien in Atelier Rond aan de Noord Einde te Meppel. En anders natuurlijk op één van onze gezamenlijke exposities.Title: Iron Fox uit Meppel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Al moet ik zeggen dat ik na mijn ontdekking van afgelopen woensdag een beetje ben gaan twijfelen over onze samen werking. Rene was heerlijke koffie aan het zetten, hij is hiervoor in de leer geweest bij een Zeeuws meisje onder een Friese vlag, dan schijn je volgens de laatste koffiezet trends uitmuntende koffie te zetten, liegt hij dan lieg ik. En ik moet schrijven dat zijn koffie inderdaad goddelijk is, alleen daarvoor is een bezoek van zijn atelier al meer dan waard. Zijn thee zet capaciteiten zijn trouwens ook mieters, wat een kunstenaar mijn vriend, de grootmeester en beroeps lieveling van Nederland en omstreken, jawel Rene Maagdenberg de knappe kant van de PieReneters. Hij is in mijn ogen, en dat zijn er helaas maar twee, een soort superheld in Kunstenaars vorm, hij schildert, tekent, dicht, schrijft, maakt muziek, maakt beelden geen medium der schone kunsten of Rene knalt erin, en dat doet hij dan ook nog goed ook. Maar afgelopen woensdag viel mijn oog, en beter gesteld mijn hele lichaam over enorm veel met een schaar gehavende kartonnen dozen die door het hele huis verspreid lagen. Waar was mijn vriend nu weer mee bezig, buiten het maken van de heerlijk geurende koffie. Net toen ik wilde vragen zag ik dat in sommige dozen een soort van masker was uit geknipt. Ik zette wat kartonnen op elkaar en tot mijn grote schrik, ik schrik namelijk nogal snel, heb ik van mijn moeder, die liet mij als kind altijd schrikken, ze wilde mij schrik hard maken, maar in plaats daarvan kreeg ik een zwak hart, de intentie was goed van mijn moeder, ik heb haar nooit willen aan geven bij de wijk agent, want ik kon niet koken, en daar was mijn moeder juist zo goed in. Voor mij stond een superheld vermomd in kartonnen dozen met hier en daar wat vogelveren.. was meneer Maagdenberg in het geheim een superheld, en die kunnen toch alles zo goed, zijn snel en oersterk en zo.

Wat een enorme zak, een beetje net doen alsof hij verdomme gelijk aan mij, de edelmoedigheid zelve, de meest romantische arme kunstenaar is, die met hard werken nog altijd maar net zijn brood op de plank krijgt, en dan overdrijf ik nog, gelukkig leven wij niet van erkenning of aandacht, dan hadden wij allang dood geweest, ik hoor u denken en dan worden jullie rottende lijken pas beroemd, laat ik u voor eens en voor altijd uit dit cliché helpen, de meeste kunstenaars zijn ook dood geen drol waard, niemand weet dat ze ooit hartstikke ijverig werkte in hun als ze het konden betalen atelier. Zelfs een zwerver heeft het beter, die heeft niet almaar van die spraakmakende ideeën in zijn hoofd, die hij zo nodig wil uitvoeren om te bewijzen dat hij/zij een groot kunstenaar is, die de wereld met alle mogelijke moeite, al is het maar voor even zijn wereld wil laten zien, ver weg van dagelijks dezelfde sleur., Godeverdikkeme wat ben ik de zwerver aan het generaliseren, alsof elke zwerver volkomen inde war is, en alcoholist zou zijn met een leeg hoofd, de vergelijking slaat sowieso nergens op, maar wat slaat wel ergens op, een bokser? Heel dat lijden was helemaal niet nodig als Rene zijn krachten als superheld niet zou steken in het redden van levens tegen ploerten, maar in het dwingen van museum commissies bijvoorbeeld in het overtuigen van het kas succes de PieReneters. Ik duwde de superheld weer in zijn natuurlijke vorm, een stapel dozen.

Een deuntje fluitend van Lady Gaga kwam de zogenaamde kunstenaar de kamer weer in met de koffie waar ik u eerder al over vertelde. “zo ben je de dozen van Midas aan het bekijken”, merkte hij op. Midas is het tienjarig zoontje van Rene. Ik besloot slinks te antwoorden, en zei,”ja is hij superheld geworden”. Rene schoot vervolgens in een trotse vaders rol, dat zijn zoon zo creatief was en helemaal bezeten van Iron man. En zichzelf Iron Fox was gaan noemen, en zo een enorme superheld garderobe aan het ontwerpen was. Een aardje naar zijn vaartje, die ook zijn eigen kleding maakt, dat ook nog. Ik wist natuurlijk dat ik het nooit zou winnen van een superheld, anders had ik daar ter plekke het hoofd van Rene van zijn romp getrokken, om die vervolgens zijn billen in te proppen als zijnde Sperti tegen jeukende aambeien. Hier wilde ik het fijne van weten, ik besloot net te doen alsof ik dit verhaal over Midas in de vorm van Iron Fox aan nam als een goed gelovige nitwit. Laat op de avond na hard en dit maal wat ongemakkelijk werken, nam ik afscheid van mijn twijfelachtige vriend, en reed zwaaiend en toeterend de straat uit, om vervolgens mijn scooter te verbergen in de bosjes naast twee vrijende smurfen, en op mijn tenen ongeveer twee kilometer terug te lopen naar het huis van Rene en Midas. Gelukkig was het nog licht buiten en kon iedereen in Meppel zien dat ik op mijn tenen sloop. Tegenover het huis deed ik mijn vermomming van een lantaarnpaal, na Tante Sidonia weg gestuurd te hebben, die achter mij wou schuilen voor een woedende Lambiek die had ontdekt dat Sidonia had geroddeld over zijn impotentie. Kutwijf met haar rot kop. Na anderhalf uur ging de deur open, en kwam hij naar buiten in zijn superhelden outfit, en vloog daad werkelijk de lucht in, terwijl mijn rechteroog Iron Fox volgde zag mijn linker oog dat Rene een erotische film zat te kijken, het leek erop dat de batterij van zijn afstandbediening haperde, hij zat er flink mee te schudden, hij was dus echt een arme kunstenaar, en zijn zoon een echte Nederlandse superheld. Gerustgesteld reed ik naar mijn huisje, om daar te dromen over de avonturen van Iron Fox, heerlijk.

 

www.piereneters.nl

 September 26, 2017  Posted by at 18:02 Pieters Proza No Responses »
Sep 252017
 

Een vriendinnetje zei vroeger altijd, en misschien nog wel tegen haar vader dat hij van grijze ballen muziek hield, de rock and roll waar haar vader graag naar luisterde. Ik doe dat ook graag, maar toen had ik zeker geen grijs behaarde zak, en nu kan ik hem niet meer vinden. Maar een ouwe lul van acht en veertig ben ik wel zeker. Dan zijn e wel lieve maar oh zo onnozele mensen die beweren dat je, je zo oud voelt als je bent, tja trap nog even een oude deur in. En ik ben de laatste die tegen mijn leeftijd in ga. Natuurlijk merk ik het aan mijn lichaam, is het herstel minder na bijvoorbeeld een training in de sportschool, maar eigenlijk merk ik het vooral op mooie momenten. Zo’n moment was er afgelopen donderdag in de oefenruimte van de door mij al te vaak beschreven blues formatie Bacon Fat Louis.Title: Grijze ballen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kreeg namelijk het boek,”The glorious Gospel $ Blues Of Henry Sloan” voor het eerst te zien,een hardcover boek dat bij de gelijknamige cd van de band zit. Een verhaal over Henry Sloan waarschijnlijk de allereerste blues artiest, een verhaal in geluid gebracht door de boys van Bacon Fat Louis en door mij middels tekeningen in het boek in beeld gebracht. Ik kan u helaas nog niks laten zien of horen, want eigenlijk willen wij dat u samen met ons een legendarische avond gaat beleven in Café de Herberg te Ommen waar het boek en de cd gepresenteerd worden. En dat zal knallen, en u in de wereld van Bacon Fat Louis trekken, anders dan een band, anders dan een performance, anders dan een show, namelijk de tweede oerknal, hij liet lang op zich wachten, maar op 14 oktober kunt u hem dus beleven in Café de Herberg. Er is twee en half jaar hard aan dit project gewerkt, met vooral heel veel plezier. Mocht u niet kunnen dan kunt u het boek voor bestellen via de website van Baconfatlouis.nl Maar waarom was dit mooie moment in de Hippie hut voor mij weer een teken dat ik een ouwe lul ben. Nou ik denk dat veel mensen en eigenlijk heeft dit helaas weinig met ouderdom te maken, lijkt het geen reet te kunnen schelen wat een band juist in beeld bij de muziek wil laten zien, men download op een geluidjes en muziekjes website maar raak. Gelukkig is de vinyl al jaren in opkomst en is de vormgeving weer van belang, ook leuk voor kunstenaars, fotografen etc. En dit boek bijvoorbeeld geeft nog net even meer een richting van, ik heb nu iets bijzonders in handen”. En ik hou van dit soort kleine bijzondere producties, die andere misschien als rommel beschouwen, maar ik niet, ik koester deze mooie momenten, ze staan als tere herinneringen om mij heen, ik kan er fijn aan terugdenken en er andere over vertellen, ze doorbreken de doorsnede van het dagelijks leven, eigenlijk waar de in het dagelijks leven vertegenwoordiger Henry Sloan, die zijn ziel voor de blues aan de Boogie man verkocht. Echt u mag dit verhaal niet missen, kus van opa

 September 25, 2017  Posted by at 17:17 Pieters Proza No Responses »
Sep 192017
 

Het zijn drukke dagen in huisje Zandvliet. Gelukkig over het algemeen fijne drukte. Ik ga voor de tweede keer het huwelijksbootje in, en dit keer en vaart Sandra Vermeulen met mij mee, naar ik mag hopen mijn eind haven. Godver wat heb ik een hekel aan dit soort drama, maar goed ik meen het wel. Het zal een mooie dag worden woensdag 4 april 2018, eigenlijk zorgen mijn vrienden er mede voor dat dit een droomdag kan worden, we geven ons feest namelijk in de Hippie hut, oefen ruimte van de legendarische Delta blues formatie Bacon Fat Louis, en ze treden zelfs op, misschien krijg ik ze zover dat ze mijn Astma Boys hit, Ï got cheese on my dick”gaan spelen. Trouwens 14 oktober komt hun nieuwe cd uit met een speciale presentatie in de café de Herberg te Ommen, Ik heb illustraties gemaakt voor het boek dat bij de cd hoort, mocht u niet kunnen komen, maar wel graag zo’n prachtig boek (hardcover gelimiteerde editie) willen aanschaffen kunt u deze voor bestellen bij de band www.baconfatlouis.nl er komt ook alleen een cd van uit. De boys zijn sowieso een aanrader voor een vette avond, al moet ik er wel bij zeggen dat mijn trouwerij een uitzondering is op de regel, ze zijn normaal alleen in voor een fucking vet concert.Title: Vechtdal, ik ga er nooit meer weg | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Nou genoeg reclame voor het goede doel, en dan ik bedoel ik niet de band van Henk Bolbroek, maar Bacon Fat Louis. Hmmmm vind even leuk, even hun Facebook pagina al u wilt. Wordt nu echt een beetje misselijk van mezelf. Ons huwelijk word afgesloten in het gemeentehuis van Dalfsen, een prachtig mooie omgeving met veel wandel en fiets toerisme, het Vechtdal ik ga er nooit meer weg.

Wat heb ik het hier a weer tien jaar naar mijn zinnetje, weg van de hectiek van de randstad, al kom ik er nog graag hoor.  Maar ook hier heb je zo je problemen. Laatst was ik met mijn toekomstige vrouw in de supermarkt in Nieuwleusen Zuid, toen mijn scooter buiten omver werd gereden, ik zag er niks van, want toen ik buiten kwam stond hij braaf recht op, maar een vrouw vroeg of ik de vrouw nog gesproken had die mijn scooter omver had gereden. Toen zag ik wat krassen op de voorkant van mijn scooter. Nee zei ik. De vrouw had het zien gebeuren vertelde ze, en de vrouw zou wachten tot ik naar buiten kwam om het mij te vertellen, en echt hoor zolang waren wij nu ook weer niet in de Plusmarkt. Wat ongepast van de dame, ze had er een briefje op kunnen doen met haar telefoon nummer, niet dat ik gebeld had, het zijn maar krasjes, en ik ben al blij dat wij er niet op zaten, trouwen in een rolstoel is ook niet alles, hoewel ons moderne gemeentehuis er op berekend is, daar ligt het niet aan. Maar het had netjes geweest. Misschien brak haar water, was er iets met de kinderen je weet het maar nooit waarom de dame hem toch peerde. Het is niet de eerste keer dat iemand mijn scooter omver reed, en de schade was al een paar maal erger, maar nooit vertelde iemand mij van zijn/haar daad. Eigenlijk vind ik het, het vervelends als men naar mijn scooter kijkt en denkt, goh die Zandvliet rijd graag met een borrel op, en ik drink niet eens.

Dat heb ik niet nodig om in dan wel over een sloot heen te rijden…..

 September 19, 2017  Posted by at 19:38 Pieters Proza 1 Response »
Sep 122017
 

De derde Wereld oorlog er zijn natuurlijk ergere dingen om u druk over te maken, maar de pers denkt daar anders over, en helemaal raar is dat niet, elke uitspraak van een Wereldleider die men vroeger dictator dan wel psychopaat noemde wordt breed uit gemeten, waardoor het er op gaat lijken dat de Derde Wereld er aan komt, en misschien schept zo´n alles vernietigende oorlog duidelijkheid in een chaos die vooral nergens overgaat waar normale burgers helemaal niks mee te maken hebben, we kunnen er niks aan veranderen, het enige is het erover hebben, maar zelfs dat gaat stierlijk vervelen. Kim Jong-Un u weet wel die gele wat mollige opblaaspop van Noord Korea, schiet zijn raketjes overal heen, terwijl hij er met zijn beroemde domme blik door een verrekijker naar kijkt. En wij zien dat maar aan, die idioten , en was hij nou maar de enige, maar helaas niet Amerika heeft een stripfiguur tot President gemaakt, trouwens het eerste stripfiguur die president werd, hij schreeuwt waar hij kan, met de hoop dat er ooit nog iets zinnigs uitkomt. Een Amerikaanse vriendin van mij, vroeg of ik boos was dat ze op hem gestemd had, maar natuurlijk niet zei ik, als ze van strips houdt en slap gelul begrijp ik dat wel. Hier was ze blij mee, ze wilde nu wel eens iemand die zijn ballen toonde, en even duidelijk zou maken dat er dingen moesten veranderen. Of dit nou de bedoeling is van de veranderen die zij graag zou willen, even daargelaten. En zijn ballen tonen, volgens mij heeft iedere Wereld leider een klein pikkie zonder ballen, daarom schreeuwen en onderdrukken ze zo graag. En dan vinden ze het gek dat er terroristen zijn die allerlei zinloze doelen aanvallen, veelal met als doel om zelf te gaan onderdrukken. Het valt al mee dat de ISIS of Taliban de tornado’s die de Wereld teisteren niet hebben opgeëist. Soms vraag ik mij af of wij wel wat aan leiders hebben, want door de eeuwen heen, zie je toch vaak de ze ons leiden tot oorlog, dood en verderf. Uiteindelijk sterven er veel onschuldige mensen en daar reken ik ook soldaten onder, en staan diezelfde leiders na de oorlog vrolijk handjes te schudden.Title: Derde Wereld oorlog | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Misselijk makende op geld en dus macht beluste zielenpoten. Zet ze op een rij en ik schiet ze allemaal dood, niet voor macht of geld, maar voor een gezonde start.

Buiten de berichten op internet, merk ik ook persoonlijk dat de oorlog al begonnen is, nou ja, ik maak verwarring mee waardoor ik denk, dit word een ramp, we sporen niet. Ik woon op nummer 27 A, nog wel. Ander half jaar nu. Dikwijls rijd men mijn huisje voorbij, om even later terug te komen, dat kan gebeuren heb ik nog steeds. Maar veel bezoekers staan ook op het erf van mijn buurman, daar staat namelijk een bordje 27 aan de weg en hier 29, niet zo gek dus, het blijkt dat de navigatie ze ook naar mijn huisbaas sturen. Zwaar kut en vervelend voor alle partijen natuurlijk. Maar laatst kwam mijn huisbaas zelf langs, Hij vroeg waarom ik iedereen naar 27 stuurde, ik heb maar even op een vriendelijke manier duidelijk gemaakt dat ik dit niet deed, wat mij wel duidelijk leek, aangezien hij de huisbaas is, en ik niet de bordjes met nummers plaats, daar ben ik voor afgekeurd, dat doen kunstenaars alleen onder hun werken bordjes met nummers plaatsen. Zo ziet u dat verwarring gemakkelijk ontstaat, hij is er vaak al voor het de Wereld leiders opvalt. Gisteren kwam een postbesteller een pakje brengen, hij was helemaal ontdaan, hij vroeg zich af of 27 A wel bestond. Terwijl hij voor 27 A staat, ik liet hem maar ratelen, terwijl ik 27 A nog meer haatte.

 September 12, 2017  Posted by at 14:31 Pieters Proza No Responses »
Sep 082017
 

Mijn goede vriend Frank van der Donk is gisteren onverwachts overleden.

Net nu ik loop met plannen voor een nieuwe galerie hier in het Oosten overlijd mijn vriend waarmee ik drie jaar samen met zijn vrouw Ivana Kunstwinkel ‘t Walvis Title: Frank van der Donk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in het centrum van Schiedam runde. Frank verbouwde een oude koffieshop om tot een eigentijdse kunstwinkel van drie verdiepingen. Hij had vaak prachtig mooie verhalen over een camping die hij samen met zijn vrouw in België runde, verhalen die zo in een boek hadden gekund, die ik u hier niet kan vertellen, dat kon Frank zelf heel mooi met zijn Rotterdamse dialect, die hij zo om kon zetten naar een bijna kakkerig praten als er bezoekers de winkel binnen kwamen. Buiten mooi vertellen kon Frank ook heel goed luisteren, dit viel mij op, toen er een echtpaar naar kunst kwamen kijken en hij er perfect over vertelde, en echt hij kon de werken niet zien door zijn slechtte zicht. Hij was eigenlijk een bijna blinde galeriehouder, die mensen ontroerde met de liefde voor de kunst die er werd tentoongesteld in ‘t Walvis. Ik vind het heel erg jammer dat ik Frank zijn verhalen en gezellige aanwezigheid moest missen toen ik naar het Oosten des lands verhuisd ben. Zowel Xandra als ik konden altijd terecht bij Frank en Ivana, ook als we niet goed in ons vel zaten. Frank is eigenlijk de enige waar ik een schop onder mijn eigenwijze donder accepteerde, het was soms bot, maar meestal had hij gelijk. Hij had zelf vaak leuke ideeën voor exposities en stond open voor ideeën van de exposerende kunstenaars. Misschien had de Schiedamse kunst scene geen flauw benul van Frank en de Kunstwinkel, maar geloof mij er is een bijzondere man heen gegaan. Hij heeft mij samen met zijn vrouw altijd vertrouwen in mijn kunst gegeven, en dat is voor mij onbetaalbaar, mensen zoals hij zijn mijn dierbaar en vormen eigenlijk mijn kunst die uit mijn hart komt, uit echtte mensen, zij vormen de sfeer die ik wil laten zien, dat maakt mij gelukkig. Frank ik zal je missen jongen.

 September 8, 2017  Posted by at 00:57 Pieters Proza No Responses »