Nov 192019
 

 

Mijn hele leven heb ik al niet zoveel met mega over gepromote dingen.Als kind zocht ik al naar eigen helden, nog voor dat het woordje mega zoveel gebruikt werd eigenlijk. Een gloed nieuw Playmobil poppetje moest het met al zijn wapens afleggen tegen een poppetje zonder haar (wist u trouwens dat die poppetjes net als veel mensen geen hersens hebben) Bij foto’s van elftal foto’s in een tijdschrift voor het Wereld kampioenschap, vond ik de ploeg die er in mijn ogen het raarst uitzagen het interessants. En zo richtte ik in 1994 samen met Xandra Severien en Ricardo Suares galerie Slaphanger op in Rotterdam. Niet alleen een galerie, maar er werden underground strips van striptekenaars van over heel de Wereld te koop aangeboden, zo ook Fanzines (zelf uitgegeven bladen) en muziek van muzikanten die zich zelf middels cd’s, tapes en vinyl promoten. Ik zocht zelf via obscure blaadjes naar deze bands, striptekenaars etc. en schreef ze aan. Ik schreef in onze flyers korte recensies, en zo kwamen mensen er op af, geïnteresseerde en mensen die zelf dingen maakte. En zo ontstonden er tevens samen werkingen.Title: Shark Inferno | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Various

Nu is het niet zo dat als iemand goed gepromoot wordt ik dat per definitie niet luister of koop, dan zou ik veel missen in mijn leven. Maar het is zo leuk als je zelf dingen ontdekt, die niet groot zijn maar wel heel bijzonder. Shark Inferno die net hun heel veelste cd hebben uitgebracht, met andermaal een dik cd boekje met prachtige vormgeving, foto’s en tekenaars. DE cd die Dissolve is gaan heten, is een cd van Pauli Danger: gitaar, bassgitaar en Keyboards en vocalen, V-Raven: Drummer, Emmeline Gasoline: vocalen en Sonicvespa Anguissola: vocalen die voorbij is voor je dat wilt, in mijn oren het juiste recept voor een sterk album. Rock and roll zoals rock and roll wezen moet voor mij. Of ze ooit door breken, dit wel willen? Of tenminste wat bekender gaan worden is niet aan mij, maar dat u deze cd tenminste moet hebben gehoord lijkt mij duidelijk. Ik ben nu al razend benieuwd naar welke cd ze volgende week uitbrengen, GO ON BOYS!!!

 

http://sharkinferno.blogspot.nl/

 November 19, 2019  Posted by at 21:39 Various 1 Response »
Nov 152019
 

Reïncarnatie mooi woord vind ik, het idee er achter vind ik ook mooi. Of het echt bestaat, of gewoon heel goed verzonnen is laat ik om dat ik geen bewijzen voor handen heb die het tegendeel aan kunnen geven in het midden. Dus laat ik er maar is goed in dit stukje letters over na gaan denken, hard op dan kunnen mijn eventuele lezers mee lezen. Uiteraard wil ik bejaarden en baby’s niet over één kant scheren, maar vaak lijken ze wel op elkaar. Rimpels en plooien, dun, weinig of geen haar, hebben een luier om, geen tanden in hun mond en ze zijn niet te verstaan. Dan zou je denken dat in de levenslijn van geboorte naar overlijden er een logica is, dat als we van de levenslijn een cirkel maken het overlijden van de bejaarden netjes overgaat in de geboorte. Reïncarnatie is een feit, zou het echter niet zijn dat men vaak nog met alles erop en er aan de pijp aan Maarten geeft, wat moet Maarten toch met al die pijpen? Joost zal het wel weer weten.Title: Reïncarnatie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik denk dat de waarheid ligt tussen de dood en de geboorte, want daar gaat men reïncarneren. Wat ga je in die tussentijd voor je weder geboorte allemaal doen, in ieder geval alles vergeten, want anders zou er iemand zijn die je kan vertellen wat je in die tussentijd deed, en daarvoor. En natuurlijk zijn er mensen die er prachtig over kunnen vertellen, of er boeken over schrijven, maar het blijft vaag en misschien daarom wel zo’n mooi idee. Aangezien ik geen zweefvliegtuig ben, ga ik u vertellen hoe het ongeveer gaat. En nee ik ben geen Goeroe en op Facebook en Instapgram heb ik al meer dan genoeg volgers die mij niks zeggen en ik hun niet.

Oké je blaast je laatste adem uit, laat ik het gezellig en aangenaam blijven, je overlijd tijdens het slapen in het bed dat je altijd al wilde hebben, en nu eindelijk in de aanbieding bij een dure beddenzaak kon kopen. Je leven was geweldig, op je hart na was je nog kern gezond, en hebben andere mensen ook nog iets aan je lichaam. Na je dood beland je ergens in een warm land op een bloedhete dag op een enorm plein waar iedereen het zelfde afschuwelijke rode merkloze trainingspak draagt, het stinkt er enorm naar stront, dat zal wel ergens zin voor hebben bij reïncarneren, dat weet ik verder ook niet, ik kan niet alles weten gelukkig. Opeens gaat iedereen dansen op de muziek in zijn hoofd, in je hoofd ja, dit systeem is bedacht voor doven mensen, dan horen ze muziek. Ook jij danst mee, het ziet er niet uit, maar het is zo gezamenlijk wel erg gezellig. Iedereen is hartstikke blij, na een paar maanden dansen ben je alles vergeten, had je net zo goed iemand anders in een rood trainingspak kunnen wezen. In werkelijkheid zijn je gedachtes je tijdens het dansen afgenomen en bij een niets vermoedend zaadje in geplaatst, niet dat die zich hier aan stoort, maar hij draagt het wel mee in zijn hoofdje na negen maanden, net als jij dat onbewust van vele andere voor jouw in je hoofd deed.

Als het kindje geboren is, gereïncarneerd, dan is jouw dansende lichaam verder overbodig en verdwijnt het naar nergens. Dit lijkt mij de meest logische manier voor reïncarnatie. Waarom dit allemaal gebeurd is heel simpel, uit eindelijk net voor dat de Wereld vergaat, krijgt de dan levende persoon, al zijn bewustzijnen te samen, zodat die niet alleen in zijn lichaam hoeft te zijn op dit spectaculaire moment. Welterusten…

 November 15, 2019  Posted by at 23:10 Pieters Proza 2 Responses »
Nov 142019
 

Pets & Co Thomas a Kempisstraat 49, 8021BJ, Zwolle

https://fransdegrebber.nl/ Woldstraat 23
7941LE Meppel

https://www.deventer.info/nl/winkelen/mode-en-accessoires/participant_id,8231/category_id,105/de-hipshop  Brink 21
7411BR Deventer

https://mascolori.nl/ Nieuwe Binnenweg 116
3015 BE Rotterdam

http://www.destokte.nl/ De Stokte 2
7722 VD Dalfsen

 

And we still search for more places!

 

Title: Places with wooden postcards of Pieter Zandvliet | Artist: Pieter Zandvliet | Category: News

 November 14, 2019  Posted by at 22:53 News No Responses »
Nov 142019
 

Afgelopen zomer konden mijn vrouw en ik de slaap niet vatten, lagen maar te draaien in onze bedstee. Af en toe sprong ik uit de bedstee om de muggen het leven zuur te maken en drastisch in mooie Fung-Fu bewegingen hun zoemende leven te beëindigen. Mijn vrouw zat recht op in haar bed, ik had het licht aan gedaan, waardoor ze zuchtjes van opwinding niet kon onderdrukken. Terug in bed vroeg ze of ik haar enorm hard wou dekken. Ik had echter een ander plan, waarom zouden we niet op ons brommende verhicle naar het Zwarte Dennenbos bij Staphorst rijden, om daar aan het dierenrijk onze seksuele escapades te vertonen. Ze konden er misschien nog iets van leren. Mijn vrouw vond dit een super tof idee, en zat al naakt achter op mijn scooter, toen ik mij nog even scheerde. Maar na een uurtje nam ik ook plaats op mijn scooter en reden wij naar het bos. Het is verboden je in het holst van de nacht in een bos te begeven, wat niet op kan tegen ons motto,”verboden vruchten zijn het lekkerst”. En de de Boswachter lag waarschijnlijk heerlijk te ronken naast zijn frigide vrouw Klaar, een achternicht van Theo Koomen. Aan de bosrand aan gekomen was er echter één probleem, het licht was al uit in het bos. De dieren sliepen al waarschijnlijk, althans zo als later in dit verhaal duidelijk zal worden, waren die rakkers gewoon klaar wakker. Ik pakte mijn zaklantaarn, ooit van een inbreker gestolen, die zijn laatste adem uitblies in mijn schuurtje, voor hij in stukken de ijskast in verdween. Voorzichtig liepen wij gelijk aan Adam en Eva piemelnaakt het bos in. Buiten mijn zaklantaarn had ik een deken mee genomen om Adam in Eva op te gaan spelen. Mijn beste vriend,”Rudolph genaamd omdat het even zo’n rode neus heeft”, wees ons de weg naar een mooi plekje waar het maanlicht op scheen. Veel romantischer kan niet zei mijn vrouw voor ik haar met een duw de deken op donderde. Romantisch doet ze maar als ik met mijn vrienden banaan  uit een verwelkte bloem in de roemruchte bananen bar op de Amsterdamse Wallen oppeuzel. Terwijl ik naam als wereld beffer eer aan deed, vernam ik het gekraak van brekende takjes, ja mannen kunnen best twee dingen tegelijk. In een oog hoek zag ik twee egeltjes, wat konijntjes en herten om ons heen plaats nemen. Vogeltjes floten het nummer J’taime… moi non plus van mijn held Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Langzaam en uiterst voorzichtig parkeerde ik mijn vrachtwagen met oplegger op de glanzende lippen van mijn vrouw, en was standje 69 daar in het Zwarte Dennenbos een fucking feit, ik kan het mij verbeelden maar sommige van de nu volksstammen uit het dierenrijk om ons heen wat jaloers, maar zo veel verbeelding heb ik niet. Ik besloot over te gaan op het penetreren van mijn kreunende vrouw, want ik wilde niet dat het licht zou worden en daarbij begon ik wat kramp in mijn kaak te krijgen.Title: Kabouter Bolbroekje (pas op pornografisch) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik was nog niet geheel binnen op het warmste plekje ter Wereld toen ik het idee kreeg dat er iets op mijn billen was gaan zitten. Kutbeest dacht ik nog, toen ik naar achter mepte en au hoorde schreeuwen met een hoog stemmetje. Ik schrok mij rot. Was Dylan het zoontje van de buren stiekem mee gereisd. Met een plop geluid kroop ik van mijn vrouw, en scheen met de inbreker zijn zaklantaarn op waar het geluid vandaan kwam. Op de grond lag een kabouter aan zijn neus te voelen. Mijn vrouw zag hem ook, en merkte op wat ik al zag,”een kabouter wat gaaf”. Helemaal niks gaaf aan, sinds ik een heel kabouter rijk onder het Sterrenbos te Schiedam heb uit gemoord heb ik een bloedhekel aan kabouters en alles dat er maar enigszins aan doet denken. Het liefst snijd ik die klootzakjes allemaal de keel door. Ik snauwde mijn vrouw toe, haar benen te sluiten, want zoals u wel weet kruipen die rakkers overal in. Waarom ging je op mijn reet zitten kleine tyfusleider vroeg ik het kaboutertje die mij angstig aan keek. Mijn neusje is gebroken piepte het kut kwalletje. Mooi zo, dan had je maar niet op mijn reet moeten gaan zitten, maakte ik hem duidelijk. Mijn oog viel op zijn kruis waar een enorme bobbel in huisde voor zo’n klein manneke. Hij vertelde dat hij Kabouter Bolbroekje was, en was verstoten door de andere kabouters in het Zwarte Dennenbos. Ik had hier helemaal geen zin in, en wilde hem in één klap uit zijn lijden verlossen, toen mijn vrouw mij weg duwde. Ze werd boos op mij, had de deken om zich heen geslagen, een teken dat de vrijpartij verziekt was door Bolbroekje. Soms zou ik willen dat kabouters niet bestonden, want alles met een witte baard is nep. Mijn vrouw aaide hem teder, en ik kan het mij andermaal verbeelden, maar ik zag toch echt het kleine etterbakje zijn broekje nog meer op bollen. Ik sprong op, en joeg uit nijd klappende in mijn handen de nieuwsgierige beesten het bos in.

Niet veel later reden wij met mij zwaar geiriteerd terug naar Nieuwleusen, met bolbroekje tussen ons in, ik reed zo hard en onbehouwen mogelijk, maar hij glimlachte, en viel er helaas niet af. Wel moest ik twee keer stoppen om mijn vrouw weer in het zadel te helpen.
Inmiddels heeft hij mijn vrouw volledig in gepalmd, en zijn ze samen opzoek op Tinder naar een kabouter vriendinnetje voor die kleine klootzak. Hij slaapt nog net niet tussen ons in. Het bevalt mij helemaal niet, en Floris onze hond moet net als ik niks van Bolbroekje hebben. Het is maar te hopen dat kabouters niet oud worden….

Heeft u nog geen genoeg van Kabouter verhalen, zoek dan op mijn website naar “Belofte maakt schuld” pieterzandvliet.com

 November 14, 2019  Posted by at 00:43 Pieters Proza 3 Responses »
Nov 122019
 

 

Beste lezers van Pieters Proza, voor deze ene keer neem ik het even over van Pieter Zandvliet. Nee hij is niet ziek of stervende, misschien in zijn rare kop, maar hij vroeg mij dit uit bewondering voor mij, en dat begrijp ik volkomen. Ook Pieter zelf bewonder ik, niet enorm, maar enig respect heb ik wel voor deze lelijke man. Namelijk in alles wat hij ondernomen heeft is hij volslagen mislukt, dat moet je maar kunnen toch ? Als Sportman, Kunstenaar, schrijver en echtgenoot. En op Sportman na blijft deze simpele ziel het maar proberen, zeer vermakelijk. Laatst moest ik nog erg hard om hem lachen toen hij uit een rijdende auto viel, op zijn gevoel voor humor valt maar weinig aan te merken. Genoeg over iemand die je in e”en woord kan omschrijven,”KUDT”. Title: Grote sterren heb je alleen in Amerika | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Mijn naam is Pete Sandcreek beter bekend als Boetlek Spacetower, zo oud inmiddels dat ik mijn geboortedag niet meer weet en mijn paspoort alweer jaren kwijt ben. Ik woon in Rouveen, maar kom uit Amerika, je weet wel het land van de onbegrensde mogelijkheden, het land waar alles kan en niks mag, waar je dromen inclusief de nachtmerries uitkomen. Daar heb je pas echtte sterren kan ik u wel vertellen. Ik ben nog erg onbescheiden als ik stel dat ik de grootste was. Overal waar ik met mijn bandjes optrad, waren er volks verhuizingen naar onze concerten. Trouwens er is hier en daar nog wel muziek van mijn bands te beluisteren, om er maar wat op te sommen; de Krimpos, Oraal, De Astma Boys, de Hitmakers, Soifte Bois, Boetlek and Truck en mijn huidige formatie Boetlek Underground Escape. Ik ben naar Nederland gevlucht, want in Amerika werd ik geleefd. Iedereen wilde mij zijn, partners moesten van hun partners bij de copulatie een masker van mij op, anders was klaarkomen uitgesloten. Er zijn zelfs honden die het zonder een masker van mij op niet konden opbrengen lekker te paren. Mijn stem was te horen op elke radio zender, alsof er geen andere muziek bestond, op begrafenissen, Crematies en trouwpartijen draaide ze mijn songs, de weinige mensen die jaloers op mij waren gingen op een gegeven moment maar niet meer dood. Maar voor terug draaien was het te laat. Als blanke zanger met de penis van een Nigeriaanse krijger, hield iedereen van mijn muziek, hoe hard wij ook ons best deden slechtte muziek te maken.

De adoratie voor mij maar ook voor mijn bandleden was enorm, en zal dat nog wel zijn. Pinksnake beatcreator van de Astma boys kon sneller neuken als een konijn beweerde hij een keer met zijn dronken kop bij David Letterman op de bank. David wilde dit wel eens zien, en haalde een konijn aan zijn oren uit een hoge hoed, en zette die op zijn bureau. Pinksnake trok al zijn broeken naar beneden en dekte het dol blije konijn. In plaats van een groot schandaal werd dit helaas de nieuwe trend en werden voor onbeperkte tijd alle bossen en kinderboerderijen gesloten. Pinksnake heeft openlijk zijn excuses aan geboden op CNN. Hij heeft hierna nooit meer een konijn geneukt, de kanjer. Naar Broez Lie alleskunner van de Krimpos zijn onder anderen OB’s genoemd, want welke vrouw wilde hem in die tijd niet tussen haar benen. Zo kan ik nog wel een week doorgaan, als Pieter Zandvliet niet stond te zeiken dat hij zijn computer moet laden. Nou mensen je moet het er maar mee doen die zakkenwasser, Veel plezier met de zoektocht naar je nieuwe liefde Boetlek Spacetower.

 November 12, 2019  Posted by at 15:45 Pieters Proza No Responses »
Nov 102019
 

Het is dus dertig jaar geleden dat de muur die Oost en West Berlijn scheiden feestelijk neergehaald. Een mijlpijl in de geschiedenis, een moment waar je bij moet zijn geweest. Nou ja ik zat een doos sigaren met mijn vriend Ricardo Suares leeg te roken, met de nodige drank. Ik paste op het huis van met toenmalige vriendin. We rookte de sigaren netjes op het ruime balkon, met de deur open, anders konden wij de muziek niet horen, met als gevolg dat het hele huis naar de sigaren rook. De televisie stond natuurlijk ook aan, met daar op het vieren van het neerhalen van de muur. We waren als begin twintigers diep ontroerd van dit mooie moment. Ricardo liep naar de stereo en zette,”Over de muur” van het Klein Orkest op. De tranen liepen over onze wangen daar ergens in Rotterdam Centrum, en u weet Rotterdam werd al veel eerder neer geheld, veel minder feestelijk, dat dan weer wel. We omhelsde elkaar, knuffelde elkaar en zogen vol emotie elkanders lullen lekker af. Nee hoor we keken niet eens naar de beelden uit Berlijn, want we wilde gaan stappen, dan heb je geen zin in belangrijke gebeurtenissen, ik denk dat we ons er niet zo bij betrokken voelde als de meeste mensen.

Het werd later en later daar op het balkon, want wij waren aan het wachten op Raymond die uit Berlijn naar ons zou toekomen om is lekker met zijn maatjes Rotterdam op stelten te gaan zetten. Net toen wij dachten dat hij niet meer zou komen werd er aan gebeld, het was een super vrolijke Raymond, vrijwel meteen gingen wij op weg in Daphne, het rode Daffie van Raymond die net zijn rijbewijs had gehaald. Daphne stonk ongelofelijk naar de Camembert, die daar iets te lang in de auto had gelegen. Raymond moest eerst nog even ordners met belangrijke papieren afleveren bij de ouders van een vriend. Gezamenlijk liepen wij het flat portaal in. Ik merkte op dat het misschien nog al laat was om de mensen wakker te bellen, dat was Raymond met mij eens. Maar de brievenbussen waren te klein voor drie dikke ordners, we hadden de papieren eruit kunnen halen, maar dan merkte Raymond stoned als een garnaal op dat de ouders van zijn vriend wel eens konden denken dat hij de papieren gelezen had. Goed punt. Zo begonnen we elk op een ordner te springen tot dat die in de brievenbus paste, de verkeerde merkte Raymond gierend van het lachen op. Waar net nog alle lichtjes uit waren, stonden die nu aan in de Schiedamse flat. Snel maakte wij ons uit de voeten in de stinkende Daphne, op naar Rotterdam. Raymond reed net iets zachter als de gemiddelde voetganger die laat zijn hond liet bouten, want hij wilde niet gepakt worden voor te snel rijden. Zo reden wij in slakke gang langs de rijen mensen voor Bleutiek inn, Rotown, Nighttown en andere gezellige danstenten. Geen van drieën hadden veel zin om in de rij te gaan staan. Zo belande wij bij het immer bruisende Gay Pallace waar geen rij stond. Stoned, dronken en misselijk van een hele doos sigaren liepen wij langs de vriendelijke uitsmijter, die iedereen een welkoms kusje gaf, die wij vriendelijk edoch vriendelijk maar beleefd afsloegen, flauw ik weet het. Ondanks het al laat was stond er nog niemand op de dansvloer, dan moesten wij de show maar stelen, en dat deden wij op muziek die wij toen geweldig vonden, en nu herinneringen uit een ver verleden zijn. Snel werd het drukker op de dansvloer, ik haalde net als Ricardo en Raymond alles moves die wij in huis hadden de houten dansvloer op. Net toen ik overwoog een achterwaartse salto te gaan doen, vroeg Raymond waarom ik mijn pyjama aan had. Ik keek naar mijn outfit, een pyjama dus, en haalde mijn schouders op. Zo af en toe gebeurde er iets vreemds op de dansvloer. Dan schoof er om de zoveel tijd een man langs aan diens neus voelend op zijn rug over de spek gladde dansvloer, Door de drukte zag ik niet waar ze vandaan kwamen of waar ze heen gingen. Vast een nieuw dansje dacht ik. Bij een kerel in het leer die ook langs schoof begon ik benieuwd te worden, was ik soms in een Joop Klepzeiker strip van Eric Schreurs beland? Tussen de dansende kerels door, hoorde ik het lachen als een Duivel van Raymond, daar zag ik de lange bij de boksen rood aangelopen van het lachen, net toen ik wilde wuiven waar ik stond sloeg hij een man op zijn neus, die vervolgens gelijk aan zijn voorgangers langs mij schoof. Wat een gezelligheid zou mijn vrouw Sandra zeggen. Achter mij was het inmiddels rumoerig, toen ik om keek bergreep ik waarom, overal zaten mannen met bloedneuzen en misschien erger. Raymond had blijkbaar een stress volle werkweek achter de rug. Hij bleef maar lachen, ik liep net als de nu veel minder vriendelijke uitsmijter op Raymond af. Ricardo was in geen velden of wegen te bekennen. Die zat buiten bij te komen van de hitte in de discotheek bleek even later, toen wij de uitsmijter hadden overleefd. Mank maar gelukkig gingen wij een broodje shoarma op de Witte de Withstraat bij Tel Aviv eten. Dat wij geen verstand hadden van Joodse humor, bleek toen wij uit de zaak werden gezet, gelukkig hoefde wij de Shoarma niet te betalen, heerlijk die Joodse gastvrijheid naar klootzakken zoals wij toen waren, of in ieder geval deze avond. We besloten midden in de nacht een bezoekje te brengen aan diergaarde Blijdorp, ik bedoel dat was in die tijd al prijzig.Title: Berlijnse muur in Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ricardo bleef bij Daphne en viel op de motorkap van het prachtige autootje in slaap, zagen wij toen we omkeken. Het was vrij makkelijk over het hek te klimmen, en natuurlijk zeer bijzonder om veel dieren te zien slapen, het was namelijk al licht aan het worden. Net toen ik dacht dat ik droomde, schoot er een grote vogel in een terrarium gelukkig, tegen het gaas aan. Ik kreeg daar ter plekke bijna een beroerte, tijd om naar huis te gaan. Het is dus dertig jaar geleden dat de muur die Oost en West Berlijn scheiden feestelijk neergehaald. Een mijlpijl in de geschiedenis, een moment waar je bij moet zijn geweest. Nou ja ik zat een doos sigaren met mijn vriend Ricardo Suares leeg te roken, met de nodige drank. Ik paste op het huis van met toenmalige vriendin. We rookte de sigaren netjes op het ruime balkon, met de deur open, anders konden wij de muziek niet horen, met als gevolg dat het hele huis naar de sigaren rook. De televisie stond natuurlijk ook aan, met daar op het vieren van het neerhalen van de muur. We waren als begin twintigers diep ontroerd van dit mooie moment. Ricardo liep naar de stereo en zette,”Over de muur” van het Klein Orkest op. De tranen liepen over onze wangen daar ergens in Rotterdam Centrum, en u weet Rotterdam werd al veel eerder neer geheld, veel minder feestelijk, dat dan weer wel. We omhelsde elkaar, knuffelde elkaar en zogen vol emotie elkanders lullen lekker af. Nee hoor we keken niet eens naar de beelden uit Berlijn, want we wilde gaan stappen, dan heb je geen zin in belangrijke gebeurtenissen, ik denk dat we ons er niet zo bij betrokken voelde als de meeste mensen. Het werd later en later daar op het balkon, want wij waren aan het wachten op Raymond die uit Berlijn naar ons zou toekomen om is lekker met zijn maatjes Rotterdam op stelten te gaan zetten. Net toen wij dachten dat hij niet meer zou komen werd er aan gebeld, het was een super vrolijke Raymond, vrijwel meteen gingen wij op weg in Daphne, het rode Daffie van Raymond die net zijn rijbewijs had gehaald. Daphne stonk ongelofelijk naar de Camembert, die daar iets te lang in de auto had gelegen. Raymond moest eerst nog even ordners met belangrijke papieren afleveren bij de ouders van een vriend. Gezamenlijk liepen wij het flat portaal in. Ik merkte op dat het misschien nog al laat was om de mensen wakker te bellen, dat was Raymond met mij eens. Maar de brievenbussen waren te klein voor drie dikke ordners, we hadden de papieren eruit kunnen halen, maar dan merkte Raymond stoned als een garnaal op dat de ouders van zijn vriend wel eens konden denken dat hij de papieren gelezen had. Goed punt. Zo begonnen we elk op een ordner te springen tot dat die in de brievenbus paste, de verkeerde merkte Raymond gierend van het lachen op. Waar net nog alle lichtjes uit waren, stonden die nu aan in de Schiedamse flat. Snel maakte wij ons uit de voeten in de stinkende Daphne, op naar Rotterdam. Raymond reed net iets zachter als de gemiddelde voetganger die laat zijn hond liet bouten, want hij wilde niet gepakt worden voor te snel rijden. Zo reden wij in slakke gang langs de rijen mensen voor Bleutiek inn, Rotown, Nighttown en andere gezellige danstenten. Geen van drieën hadden veel zin om in de rij te gaan staan. Zo belande wij bij het immer bruisende Gay Pallace waar geen rij stond. Stoned, dronken en misselijk van een hele doos sigaren liepen wij langs de vriendelijke uitsmijter, die iedereen een welkoms kusje gaf, die wij vriendelijk edoch vriendelijk maar beleefd afsloegen, flauw ik weet het. Ondanks het al laat was stond er nog niemand op de dansvloer, dan moesten wij de show maar stelen, en dat deden wij op muziek die wij toen geweldig vonden, en nu herinneringen uit een ver verleden zijn. Snel werd het drukker op de dansvloer, ik haalde net als Ricardo en Raymond alles moves die wij in huis hadden de houten dansvloer op. Net toen ik overwoog een achterwaartse salto te gaan doen, vroeg Raymond waarom ik mijn pyjama aan had. Ik keek naar mijn outfit, een pyjama dus, en haalde mijn schouders op. Zo af en toe gebeurde er iets vreemds op de dansvloer. Dan schoof er om de zoveel tijd een man langs aan diens neus voelend op zijn rug over de spek gladde dansvloer, Door de drukte zag ik niet waar ze vandaan kwamen of waar ze heen gingen. Vast een nieuw dansje dacht ik. Bij een kerel in het leer die ook langs schoof begon ik benieuwd te worden, was ik soms in een Joop Klepzeiker strip van Eric Schreurs beland? Tussen de dansende kerels door, hoorde ik het lachen als een Duivel van Raymond, daar zag ik de lange bij de boksen rood aangelopen van het lachen, net toen ik wilde wuiven waar ik stond sloeg hij een man op zijn neus, die vervolgens gelijk aan zijn voorgangers langs mij schoof. Wat een gezelligheid zou mijn vrouw Sandra zeggen. Achter mij was het inmiddels rumoerig, toen ik om keek bergreep ik waarom, overal zaten mannen met bloedneuzen en misschien erger. Raymond had blijkbaar een stress volle werkweek achter de rug. Hij bleef maar lachen, ik liep net als de nu veel minder vriendelijke uitsmijter op Raymond af. Ricardo was in geen velden of wegen te bekennen. Die zat buiten bij te komen van de hitte in de discotheek bleek even later, toen wij de uitsmijter hadden overleefd. Mank maar gelukkig gingen wij een broodje shoarma op de Witte de Withstraat bij Tel Aviv eten. Dat wij geen verstand hadden van Joodse humor, bleek toen wij uit de zaak werden gezet, gelukkig hoefde wij de Shoarma niet te betalen, heerlijk die Joodse gastvrijheid naar klootzakken zoals wij toen waren, of in ieder geval deze avond. We besloten midden in de nacht een bezoekje te brengen aan diergaarde Blijdorp, ik bedoel dat was in die tijd al prijzig.

Ricardo bleef bij Daphne en viel op de motorkap van het prachtige autootje in slaap, zagen wij toen we omkeken. Het was vrij makkelijk over het hek te klimmen, en natuurlijk zeer bijzonder om veel dieren te zien slapen, het was namelijk al licht aan het worden. Net toen ik dacht dat ik droomde, schoot er een grote vogel in een terrarium gelukkig, tegen het gaas aan. Ik kreeg daar ter plekke bijna een beroerte, tijd om naar huis te gaan.

 November 10, 2019  Posted by at 21:41 Pieters Proza No Responses »
Nov 082019
 

Vandaag is het feest, helaas nog geen nationaal of internationaal feest zoals bijvoorbeeld kerstmis, al ben ik er nog altijd niet achter waarom veel mensen het kerstfeest vinden, want een feest is het niet, wel opgedrongen alsof het zo leuk is. Maar goed ik heb een feest vandaag, het is namelijk 25 jaar geleden dat ik mij als kunstenaar begon te profileren. Maar goed er zijn nog altijd meer dan minder mensen die mijn werk kennen, het scheelt niet veel maar toch. Al jaren maak ik geen kunst meer, simpelweg omdat ik het wereld beroemd worden als mijn kunstwerk ben gaan zien. Een heel team zit er dagelijks vrijwillig of onvrijwillig elk netwerk onder mijn naam te bevuilen, zodat niemand meer om mij heen kan. Er zijn zelfs al netwerken die zich naar mij zijn gaan noemen.
Bibliotheken kunnen niet meer om mijn boeken met korte verhalen heen, en er zijn wel verhalen maar nog altijd geen boeken, is dat een sterke publieke relaties of not? Uitgeverijen smeken om mijn schrijfkunsten, het enige wat ze krijgen is een foto van mij naakt op een hobbelig paard, gesigneerd, dat wel.Title: Doorbreken doe je zo | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Onze huidige minister president Mark Rutte, werd gevraagd mijn huisdeur een keer als hij tijd had in vrijetijdskleding voor mij te openen, toen hij dit durfde te weigeren, heb ik hem lelijk gestraft met een onaardige karikatuur van zijn persoon, niks persoonlijks verder.

Nu even een poging tot serieus. Ik ben best gelukkig met mijn werken en vervelende stukjes proza op mijn website, maar beroemd zijn lijkt mij ondanks de mogelijkheden die dit schept, niet aantrekkelijk. Het zou mij in ieder geval flink in de weg zitten om de Pieter Zandvliet te zijn en alle vrijheden waar ik zo lang als ik leef aan heb gewerkt. Niet dat ik het iedere dag tegenwerk of geen contracten teken omdat ik anders beroemd word, dus eigenlijk is dit stukje overbodig, maar goed daar zijn mijn stukjes ook niet voor, om wel bodig te zijn.
Ik doe wat ik doe, en word net als iedereen af en toe moe. Ik wil eindigen met de titel van The Digital Underground, “Doowutchalike”. (leuke clip trouwens)

https://www.youtube.com/watch?v=31A6RjOxE74

 November 8, 2019  Posted by at 20:34 Pieters Proza No Responses »