Aug 132017
 

In mijn vorige stukje van Pieters proza, schreef ik over de seks speeltjes waarvoor de naam van kunstenaar Keith Haring werd gebruikt, en ik denk een heel klein beetje werd misbruikt. Het is gênant om je te bevredigen met kunst van Haring op je leuter indien bij u voorradig, maar het brengt kunst wel op een geheel eigenwijze onder de aandacht. En dat kan de misschien wat in geslapen kunstwereld natuurlijk altijd gebruiken, ik ga niet van een nieuwe ontwikkeling spreken, want dat doen de kunstenaars zelf, en konden wij kunstenaars daar maar bijhouden, kwamen wij maar in gespreide bedjes met wat wij in onze ateliers scheppen, een goed lopende galerie, een geweldig museum of waar dan ook, waar men onze kunsten kan bekijken en er vooral van genieten en het voort zeggen. Dat is niet zo, in ieder geval niet in mijn gevalletje, ik moet dikwijls voor de bezoekers en klanten zorgen, en er ook nog voor betalen, en dan heb ik het niet ovTitle: Andere kijk op kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza er de logische procenten die men bij een verkocht werk aan de galerie moet betalen. Wat ik bij deze dan ook niet meer doe, betalen om ergens mijn werk te mogen ophangen, verbrand maar. Edoch ik zal toch iets moeten, en ik ben dagelijks bezig met het promoten van mijn werk. En dat is best zonde, want het gaat af van de kostbare tijd die mij bij het creëren van mijn werken en ideeën kost. Ik wil dolgraag dat de mensen in Pieters Artworld kunnen duiken, hem beleven en ervan genieten, die koesteren. En daar zijn buiten kijk geduld, van de bezoeker niet meer voor nodig wat mij betreft. Natuurlijk heb ik daar zo mijn ideeën over, het moet allemaal niet te droog, het moet zijn alsof de bezoeker allerlei nieuwe mensen ontmoet, dieren ziet, en ziet hoeveel werk ik dagelijks besteed aan al mijn energie te steken in mijn leven, mijn kunst middels keer op keer andere werken, die aan elkaar doen denken, maar werkelijk nooit met het zelfde trucje gemaakt zijn. Te zien moet zijn dat ik het er mij nooit makkelijk van afmaak. Het lijkt veel gevraagd, maar geloof mij lieve lezer, het is vooral veel wat ik u wil geven, ik ben er maar één keer op deze prachtige wereld, en dat wil ik vooral op bijzondere wijze doen.

Ik merk weleens dat mijn kunst een dominante rol in mijn hoofd speelt, mij dagelijks uitput, ik ben altijd opzoek, overal waar ik ben, in elk gesprek wat ik voer. Maar zelfs voor mij gaat het heel soms te ver. Zo vorige week. Ik kijk voor alle duidelijkheid nooit porno, dat is voor domme zieke geesten, ik hou mij daar ver van af. Zo ook vorige week, ik zat weer eens geen porno te kijken op een website die “Hamster sex”, is genaamd, Hoe ik er ooit op ben gekomen, ben ik na veel van mijn geile bezoekjes die ik nooit doe aan de ranzige website vol slechte filmpjes helaas vergeten. Maar het was op zeker niet dat ik zocht op bijvoorbeeld neukende knaagdieren. Buiten het logo kunt u er seks in allerlei soorten en vooral maten vinden, het komt allemaal een beetje op het zelfde op en neer, dat wel, maar een geil neef die daar op let. Ik zat dus niet naar een filmpje te kijken van een stelletje op een klassieke bank, even aan elkander friemelen, zachtjes kreunen alsof je weldra een hap uit elkaar gaat nemen, een mooie vrouw en een lelijke vent, des te makkelijker voor mij, me in te beelden dat ik de kerel ben. Het is de seks waar ik van hou, gewoontjes en niet te kinky, het gaat er vooral om te genieten van elkaar, zeg maar waar het allemaal voor is verzonnen, buiten het Title: Andere kijk op kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza verwekken van een kindje. Terwijl het stelletje elkaar verwend, merk ik, dat ik met een nog halve slappe maatje in mijn hand zit te kijken naar het werk dat boven het stelletje aan de muur hangt. Tot mijn verbazing is het een werk van Joan Miró 1893-1983 van wie ik al meerdere malen het aan deze grootmeester werd gewijd op de leukste berg ter Wereld, de Montjuich in Barcelona, Fundació Joan Miró genaamd. Absoluut een bezoek meer als waard. Het werk van Miró boven de bank is een met zorg ingelijste poster. Ik ben allang niet meer geil, al zou het vrijende stelletje hartstikke dood op de klassieke bank liggen, mijn oog valt alleen nog op het werk van Miró. Er zal vast wel vaker geneukt zijn in de nabijheid van zijn werk, maar of dit ook gefilmd is vraag ik mij helemaal niet meer geil af. Ik beleef hier een geheel andere kijk op kunst. Misschien ben ik wel de enige van de duizenden bezoekers van dit filmpje die het werk opmerkte. Ik ga even al mijn werken uit de slaapkamer weghalen.

 August 13, 2017  Posted by at 19:09 Pieters Proza No Responses »
Aug 042017
 

Vandaag was ik bij Christine Le Duc op bezoek, niet vanwege haar ontzettende kut naam, die dan weer klopt als een kabouter lul bij de sekswinkel keten past van Title: Klaarkomen in en op het werk van Keith Haring | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Christine. Ik stapte de winkel binnen, niks meer geheimzinnige ranzige seksshop met slechte verlichting en een verkoper met blond haar in een te strakke leren broek met konijnen print. Nee hoor, het ranzige is totaal verdwenen, je kunt er bijna met de kinderen heen, die dan om lolly’s zeuren, waar de seks speeltjes van Christine het meest op lijken. In een beautycase zou je het verschil niet meer zien tussen een clitoris verwender of een trendy flesje nagellak. Ik wil toch op zijn minst één ranzige foto zien aan de muur van iemand die het daglicht niet verdaagd. Nou dan zou ik dus naar een andere seks winkel moeten, want de winkel van tante Christine is vrouwvriendelijk en man negerend. Maar zult u misschien denken, wat deed die verdomd slechtte schrijver in een sekswinkel. Ik ging er naar binnen uit nieuwsgierigheid. Maar ik was de drempel nog niet over met mijn muiltjes, toen de nors loerende verkoopster mij vroeg wat ik zocht. Normaal zeg ik dan dat ik even rondkijk, nu besloot ik maar niet als een kerel over te komen die zich graag in stille hoekjes van een seks winkel afrukt op pak hem beet een seks boekje over klaprozen, en te antwoorden dat ik naar een erotisch luchtje opzoek was waar vrouwen, en liefst alleen mooie vrouwen als bosjes voor zouden vallen. Uiteindelijk hield ik het bij het erotisch luchtje. Nou die had ze wel voor mij, de lieverd. Wel twee luchtjes, wat een feest. Ik vroeg niet naar de geur, maar naar de prijs. Vijftig Euro, deze luchtjes zouden in de normale parfumerie veel duurder zijn snauwde ze toen het stuk ademend verdriet mij na zag denken over de prijs, ik blijf een Nederlander natuurlijk. Ik liet haar maar staan, liep verder de winkel in, terwijl ik een poging deed haar vriendelijk toe te lachen, gestremd door de vernietigende overdenking, over of alle seks speeltjes die er in de winkel lagen in haar kut muil zouden passen. Opeens viel mijn oog op een plastic drinkbeker ding met een rode dop en met daar op poppetjes van de door mij geliefde Amerikaanse  kunstenaar Keith Haring, die helaas in 1990 aan AIDS is overleden.Toen ik het vreemde voorwerp pakte, liep de winkel teef stom, heel stom toevallig achter mij langs, gelukkig zonder voorbind dildo, en snauwde weer, dat het kunstzinnige voorwerp voor mannen was, in de beker zat een simulator. Verdrietig keek ik naar de beker in mijn hand, zuchtte, draaide de dop eraf, haalde mijn kereltje tevoorschijn en neukte de beker, mij zelf bewijzend dat ik de extreemste kunstliefhebber alle tijden was. Dit deed ik helaas niet, het had zo mooi kunnen zijn. Nee deze meneer keek op de beker of de naam van de kunstenaar erop zou staan gedrukt, nog hopende dat het één van slechte klonen van de kunstenaar zou zijn. Helaas de naam Van Keith stond tussen zijn beroemde breakdancende poppetjes. Het kan niet anders dat Keith helemaal niks van dit met zijn werk bedrukte zeer A erotische kunst kut voorwerp heeft af geweten. Dit is wel een hele slechte manier van merchandise, wat zielig en seksloos, zit je daar met een olijke drinkbeker op je gevaarte opzoek naar een plekje in de tijd en geschiedenis die je heerlijk kunt onderspuiten met je embryo lijkjes. Keith Haring kon ver gaan in zijn kunst, maar dit is toch zeker een brug of tien te ver. Dit sloeg helemaal nergens op. Echt waar ik dacht toen ik de lul beker zag staan dat er een fusie tussen Intertoys en Christine Le Duc had plaats gevonden. Maar nee het was werkelijk waar. Aan de andere kant zal het Keith geen reet kunnen Title: Klaarkomen in en op het werk van Keith Haring | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza schelen, die geniet zijn dood ver weg van al zijn neuk bekers. Net toen ik was bekomen van dit dieptepunt in de mensheid vielen mijn ogen op een ei met daarop tevens afbeeldingen van dezelfde kunstenaar. Het ei was ter grote van een Ganzen ei, mocht u niet weten hoe groot een ganzen ei is, een ganzen ei zit qua grote tussen een eenden ei en struisvogel ei in. Ik dacht aan erotische chocolade of iets dergelijks, een verassings ei, voor volwassenen zeg maar. Ik besloot het maar niet aan het charmante varken te vragen  die zo gezellig haar waar aanprijsde. Maar thuis bezocht ik de overzichtelijke website van Christine Le Duc, en vond de eieren van Keith Haring daar. In de duidelijke beschrijving kwam naar voor dat je de leuter er in diende te steken, de leuter zou gesimuleerd worden binnenin het Keith Haring masturbatie ei wat een structuur heeft als de graffiti party art van Keith Haring, waardoor de penis bij iedere beweging gestimuleerd wordt.. Wat ik ook schrijf over mijn verbazing, er zal nooit meer kunst op een intensere manier beleefd kunnen worden, je komt werkelijk klaar op en door het werk van good old Keith. Ze zullen dus denk wel verkrijgbaar zijn in de betere musea.

Het wachten is op een afgietsel van de lul van Pablo Picasso, die zo hoorde ik eens in de wandelgangen,  minstens zo groot als het werk van Pablo was, of een cockring met de grote van de anus van bijvoorbeeld pop art kunstenaar Andy Warhol. Ben ik niet gewoon jaloers dat mijn werk niet in print vorm op dildo’s of in strakke vagina’s in de schappen staan van Christine of de betere musea, Dat men ook op en in mijn kunst mag klaar komen voor een zeer schappelijke prijs. Ik weet het niet, laat ook maar.

 

 August 4, 2017  Posted by at 20:31 Pieters Proza No Responses »
Jul 262017
 

Iedere woensdag reis ik af naar Meppel waar kunstenaar Rene Maagsenberg, even als ik een verdwaalde Westerling zoals hij de noemt. Sinds eind 2010 vormenTitle: Woensdag Piereneters dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza we te samen de Piereneters, en maken zo schilderijen, muziek, verzinnen scenario’s, strips en hebben vooral veel lol, want dat houdt arme kunstenaars op de been, lol. En wie goed en niet te snel kijkt ziet dat in onze werken, die ons iedere keer weer verbazen, en natuurlijk zijn wij er van overtuigd dat er bij u een wereld van verbazing en luidruchtige bewondering open gaat. We exposeerde al vaker samen, en hebben de draad na een pauze van een jaar weer op gepakt, vol energie werken we hard aan een nieuwe collectie. Waarvan een deel van de werken te bekijken zijn op onze website www.piereneters.nl We hebben nu het plan om een Piereneters huiskamer te gaan exposeren, mocht u hier wel oren, en vooral een goede expositie ruimte voor ons plan weten, neem contact met ons op via onze website, U kunt natuurlijk ten alle tijden een afspraak maken via dezelfde website voor een bezoekje aan het Piereneters atelier in Meppel.

Vandaag had ik er weer veel zin in, vrolijk knalde ik met mijn scooter in een bocht bijna op een motor agent, als ik de knal had overleefd, wat voor beide zeer onwaarschijnlijk zou zijn geweest, dan had ik de agent met porno snor een flinke boete gegeven na een flinke serie op de in zijn strak leren broek hangende balzak. Maar zoals ik al schreef dat zou zeer onwaarschijnlijk zijn geweest, we zouden in elkaars armen dan wel darmen prut gestorven zijn, gelukkig niet. Het liep allemaal goed af, hij reed door en ik ook, echte kerels, zelfs in een leren broek met een porno snor kun je dat zijn, een kerel. Om eerlijk te zijn wilde ik dit stukje letters met dit stukje als intro beginnen, maar vergat het in al mijn hinderlijk enthousiasme. Ik kan het natuurlijk nog boven het andere stukje plaatsen, maar iets weer houdt mij, dat zou dit moment van vergeten doen vergeten, en omdat vergeten nooit erg is, laat ik het staan. U zult misschien denken, maar vergeten is wel erg. Nee niet erg, want de Wereld draait nog, en het gaat er in het leven om de Wereld te laten draaien, vraag maar aan Donald Trump, alles mag, alles kan, alles moet en mocht het Title: Woensdag Piereneters dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza fout gaan, vergaat de Wereld, dan zal niemand u daar de schuld van geven, zo lijkt alles ondergeschikt aan de Wereld waar wij op leven, en dat is ook zo. laten we er nog maar van genieten de Wereld, want voor je het weet rijd een motor agent je hartstikke dood.

 July 26, 2017  Posted by at 23:40 Pieters Proza No Responses »
Jul 252017
 

Zoals ongeveer iedere dag rond deze tijd rijd er een fietser langs, en dat doen er de hele dag een heleboel, maar die hoor ik niet boven mijn muziek uit. Deze wel, want het manneke van een jaar of veertien met een grote gelukkige gezicht uitdrukking heeft achterop zijn fietsje een muziek installatie waaruit loeihard smartlap muziek komt. In deze regionen niet zo heel vreemd, men is gek op van die muziek hier, en waarom ook niet, ieder zijn ellende, waarom niet loeihard achter op je fiets moet het vrolijke fietsertje gedacht hebben. Wat in mijn ogen een beetje vreemd in mijn ogen is dat het kereltje zo zwart als roet is. Hij heeft het integreren wel heel serieus genomen. Ik begin zelfs te twijfelen of zijn uitdrukking wel vrolijk is, misschien is hij hartstikke debiel.. En ook dat mag van mij, voor mij is hij dagelijks een glimlach waard.Title: Ik ben net als Frans Bauer heel gewoon gebleven | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar waar zit ik nou over te schrijven ik wilde het helemaal niet over dit kereltje hebben, al had ik het u zeker ook niet willen onthouden natuurlijk, het is toch mooi die zonderlingen onder ons, want als ze boven ons willen gaan staan schieten we ze natuurlijk de Hemel in. Maar ik wilde het hebben over clichés, ik heb er niks mee hoor, maar ze worden mij middels vragen en vooral afvragen mijn kop in gesproken, vrijwel wekelijks. En ik vrees dat veel andere kunstenaars met dezelfde vragen stoeien, vooral de mannelijke varianten hebben het te verduren, Maar wat lul ik nou weer, wat weet ik nou van vrouwen, en al helemaal niet van kunstenaressen. Aan vooral veel beschreven beroemde kunstenaars die als enige overeenkomst met mij in mijn geval alleen de naam kunstenaar gemeen hebben, en wat werk betreft ben ik daar blij mee. Want ik heb het niet zo heel erg op stromingen, groepen het tegen wil en dank ergens bij willen horen, ik vind met mezelf handelen al een hele klus.

Een groot cliché is bijvoorbeeld dat kunstenaars, nou laat ik het bij deze kunstenaar houden, veel drinken, nou dan val ik al tien hoog naar beneden, ik mag dus zeldzaam weinig drinken vanwege een zwakke lever, gelukkig heb ik ter compensatie een heroïne verslaving, geintje. Trouwens wist u dat Lou Reed van de drugs af is ?, dit even tussendoor. En men denkt tevens, dat ik er maar op los seks, ik was dus vierentwintig jaar met Xandra Severien, en dat heeft mij nooit een moment verveeld, het ging op het allerlaatst mis, en dat spijt mij. Voor mijn relatie met Xandra was ik een en twintig, ik had inderdaad veel wisselende contacten buiten die met mijn vriend Ricardo Suares, waar ik overigens geen seks mee had. Maar wel met meisjes en vrouwen.  Ik was een sportman, tekende gigantisch veel, maar was mij niet bewust dat ik kunstenaar was, dat bewuste kwam pas tijdens de relatie met Xandra. En nu een jaar na de relatie met Xandra, wat klinkt dat zakelijk zeg, gadverdamme. Nou ja nu dus, ben ik misschien een klein beetje als in mijn jongen jaren, maar niet ter vergelijken met de seks beesten waarvoor men mij aanziet, en dan zijn het ook nog altijd mannen die het mij bewonderend vragen, wat moeten zij met die informatie. En als ik hen antwoord dat ik niet echt veel wisselende relaties heb, of als ik er genoeg van heb, antwoord ik dat ik het liever doe met lijken van een week onder de grond, geloven ze mij in beide gevallen niet. Wat gelukkig minder vaak voorkomt, maar toch nog een paar keer per kalenderjaar, is de vraag of ik homoseksueel ben, en in het verleden rustig met mijn vrouw ernaast. Ik snap ook wel dat ik overkom als de grootste lullen zuiger, penisparkeerplaats dan wel dankbare recht geschapen rel nicht, maar op dat recht geschapen na, klopt er niks van deze veronderstelling. Als ik het wel was, zou ik er geen problemen mee hebben hoor, maar ik doe het met vrouwen, geen minderjarige, nee met vrouwen, op en neer de hele mikmak, maar niet met soortgenoten, ik heb zelf al een piemel, en dat is al heel vermoeiend. Als ik dan antwoord (in mijn meest vriendelijke geval) dat ik niet van de herenliefde hou, althans deze zeker niet bedrijf of ga bedrijven, ik ben nu eenmaal niet zo nieuwsgierig als men zou denken, vraagt men of ik dan bi seksueel ben, en dan is mijn vriendelijk ten einde, en stel ik de wedervraag of men soms met mij naar bed wil, want wat heb je anders aan deze nieuwsgierige wat ongemakkelijke vragen, zeker op de opening van mijn expositie. En ik weet nu dat je met die wedervraag geen vrienden maakt, maar die vrienden kunnen mij gestolen worden, je kunt mij even zo goed vragen of ik bosneger ben, dat slaat even zo goed kant nog wal.

Ongeveer dertien jaar geleden alweer liep ik met Xandra aan de Schiedamse maas de wijlen hondjes uit te laten, toen er een vriend die vaak Thailand bezoekt langs fietsen, hij stopte, en zonder ons te groette vroeg hij wat ik de afgelopen tijd in Thailand had gedaan terwijl hij mij als de één of andere misselijke tv detective in zich op nam. Ik zei, eigenlijk niks, want ik was hier in Schiedam, en niet in Thailand, ik ben nog nooit tot op heden het fucking continent af geweest, zelfs niet in mijn dromen. Jawel zei hij, mijn vrouw kon beamen dat ik toch echt thuis was geweest en hard had gewerkt in mijn atelier. Nou hij had gehoord dat Pieter Zandvliet die Schiedamse kunstenaar achter de minder jarige Thaise schone had aangezeten, iemand moest mij dus wel heel erg haten, of ik had een dubbelganger, om binnenkort een *Colombiaanse stropdas voor diens verjaardag te schenken. Nou echt hoor, normaal had ik mijn vriend tot op dat mooie moment het liefst hartstikke dood getrapt, mijn vrouw weerhield mij, en ik heb er werken van wakker gelegen, kan gebeuren zullen wij maar stellen. Als ik zelf niet de meest knallende werken maak, vreemde muziek of korte verhalen over mijn leven schrijf, doen andere dat wel over mij. Inmiddels stoort het mij allemaal niet meer zo, wat men denkt, maar hou je vragen lekker voor je zelf, koop mijn boek, ga naar mijn exposities en je krijgt als je heel erg je best doet echt alle antwoorden, mijn leven is spannend, maar vooral op papier. En voor ik het vergeet, ik kom als kunstenaar vrijwel nooit op extravagante feestjes, echt waar niet. Ik ben net als Frans Bauer heel gewoon gebleven

*Eerst getuigd in 1981: Colombiaanse, uit haar veelvuldig gebruik als een methode van intimidatie tijdens La Violencia (circa 1948-1958) + stropdas, uit de resulterende macabere gelijkenis van de tong van het slachtoffer aan die van een stropdas als hij bungelt op de borst

 July 25, 2017  Posted by at 19:50 Pieters Proza No Responses »
Jul 242017
 

Niks is voor mij zo onvoorspelbaar als mijn leven Ik snap er na pak hem even stevig vast acht en veertig roerige jaren nog altijd geen reet van. Zelfs als ik mijn leven denk te begrijpen, blijk ik er tien minuten later alweer helemaal naast te zitten. Het is een prettige psychose mijn leven, niet altijd natuurlijk, maar veelal is het goed te doen mijn leven, en raad ik één ieder mijn levensloop van harte aan.. Het is niet altijd goed voor de gezondheid mijn leven, of even vriendelijk naar uw mede geboorte genoten op deze wonder schone aarde, met misschien iets teveel rand debielen die er met soms grove maatregelen een pleuriszooi van maken, maar een kniesoor die daar oplet.

Toch maar eens op gezocht in de Dale van Dikke wat een Kniesoor is, volgens Dale is het iemand die voortdurend chagrijnig is, waarschijnlijk omdat de oetlul of flapkut de hele dag op dingen let waar het chagrijnig van wordt. Mijn raad aan de kniesoren onder ons, kijk wat vaker in de spiegel, doe uw kleren uit en ga lekker dansen, moet je gegarandeerd lachen.

De laatste tijd heb ik een soort van ritme in mijn leven die ik steevast vervelend vind, maar ik weet dat het goed voor mij is. Iedere week komt er een dame langsTitle: Mieke Telkamp kon mooi zingen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza om een uurtje met mij bij te praten over mijn bezigheden, een soort van klankbord. Om de twee weken ga ik naar de Hippie Hut ergens in Dalfsen on gezellig met mijn band, ik ben namelijk de manager van Bacon Fat louis, al voer ik weinig uit, het is meer voor de gezelligheid, en de jongen luisteren niet, laatst gaf ik ze de tip naar de tandarts te gaan om hun gebit er uit te laten trekken, en hiervoor een prachtig wit gelijkmatig gebit in te brengen, het oog wil ook wat, nou ik kan u wel vertellen de ze nog altijd met die rotzooi in hun bakkes op het podium staan, Kansloos, het zal wel blues zijn, ik weet het verder ook niet, maar ja je gaat van die jongens houden, tegen wil en geweten in. Een paar keer per week ga ik naar Xandra die mij altijd het nieuws in haar tuin laat zien, en om daar natuurlijk mijn vier potige adoptie zoon Elvis te knuffelen, een hoogtepunt iedere week weer. Het is dat ik een soort van normaal mens ben en hij een soort van normale hond, anders zou mijn adoptie zoon toch echt uit moeten gaan kijken dat ik hem niet seksueel misbruik, al zou ik eerlijkheid halve niet weten hoe dat moet seksueel misbruiken. Dan heb ik nog zo nu en dan contact met familie en vrienden. Daarbuiten werk ik mij een slag in de rondte om nieuw materiaal te kopen om mij weer een slag in de rondte te werken voor teken en schilders materialen. U leest deze knappe kerel heeft het erg druk met zijn leven te lijden, waarheen waarvoor zou wijlen Mieke Telkamp zingen, en gelijk had ze, ook al slaat het in dit geval kant noch wal.

Ik denk ik maar eens ga stoppen met dit stukje over mijn leven, het is niet te bedoeling om mijn leven samen te vatten in één velletje papier, dat is mij de eer te na. Nee ik ga omdat ik toch al lekker bezig ben in dit meesterlijk geschreven stukje met het op schrijven van vervelende wijs neuzerige totaal niets zeggende spreekwoorden, gewoon op een velletje houtvrij papier, zodat ik u er verder niet mee hoef te vervelen, mijn dank voor uw kostbare tijd.

En oh ja, Henk Schemerlamp had niks te maken met Mieke Telkamp, hij kon niet eens zingen, en er gaan geruchten dat hij zelfs nooit geboren is, laat staan overleden.

 July 24, 2017  Posted by at 00:46 Pieters Proza No Responses »
Jul 192017
 

“Maybe I should draw”, is bijna af na ongeveer tien maanden hard werken. Natuurlijk komt er nog de muziek speciaal op de beelden gemaakt door Serge Title: Film over een maand in mijn leven | Artist: Pieter Zandvliet | Category: News Pieters Proza Voorpagina Epskamp bij. Maar de eerste vijftig minuten worden volgende week ingezonden voor het Film Festival van Mar del Plata Argentinië, Het grootste film festival van Zuid Amerika. Dus het word spannend. Zelf heb ik nog niet veel van de film waar ik met mijn leven de hoofdrol in speel gezien. Maar van wat ik hebben mogen zien was ik onder de indruk. Net voor de film word verstuurd naar het film festival zal ik de vijftig minuten nog bekijken, maar ik heb er het volste vertrouwen in, net als maaksters van deze film Cecilia Garizoain en Flor Scarano. ER zijn nu al plannen om een tweede film van mij in Argentinië te maken, aldaar krijg ik in ieder geval de opdracht voor een muurschildering bij een televisie studio in Buenos Aires en twee exposities. Ik moet alleen nog sparen voor een ticket, en zal er dan een maand lang hard gaan werken.

Maar goed eerst de eerste film waarin er hele mooie beelden van mijn woon omgeving Dalfsen te zien zullen zijn, mijn vrienden, familie en kunst collectors. Om mij heen ziet u hoe ik optrek met mijn maatje Peter van Hemert uit Rotterdam, je kunt het zien als een moderne vorm van de Oude meester en zijn leerling, maar dan heel anders, want wij zijn natuurlijk bovenal vrienden. Ik kan verder niet veel vertellen, en dat hoeft ook niet, want ik weet totaal niet wat er uit eindelijk in de 110 minuten van de 132 draai uren over zal blijven. Maar ik hoop u te zien op het Film Festival van Rotterdam, dat zou toch mooi zijn…..

 July 19, 2017  Posted by at 16:55 News, Pieters Proza, Voorpagina No Responses »