Oct 142019
 

4 april 2017 stapte ik met de lieftallige Sandra Vermeulen in het symbolisch huwelijksbootje.Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Meestal als je iemand ten huwelijk vraagt zegt ja of nee, en daar ga je gezamenlijk of alleen mee verder. Nou deze man vroeg het drie maal aan zijn vrouw die eveneens driemaal enthousiast ja zei. Waarom ik het steeds opnieuw vroeg ben ik nog altijd niet achter, maar zo zijn de wegen naar logica bij mij vaker ver te zoeken. We hadden beide geen geld, wat een knallend huwelijk enigszins in de weg kan zitten. Maar niet als je geweldige vrienden hebt zoals in ons geval. En die vrienden houden niet alleen van ons, maar gelukkig ook van mijn kunst. Zo ontwierp ik een cd live voor Bluesband Bacon Fat Louis, de muziek is live opgenomen in de oefenruimte de legendarische Hippie hut, waar ik tussen het euforische publiek op de grond de grond beginselen van de uiteindelijke cover in lijn zette, een leuke ervaring. Daarna werkte ik aan een boekje voorbij hun cd over het leven van Delta blues legende Henry Sloan en zat ik vaak bij het oefenen van de band in de Hippie hut lekker te tekenen, bij het ergste en meest irritante kut licht )licht orgel’ ooit te tekenen. Nu kon ik aan Bo Hudson zanger-gitarist en creatieve duizendpoot vragen of ik misschien ons huwelijksfeest in de Hippie hut kon vieren. Geen probleem zei hij, en ongevraagd regelde hij ook nog de drank. Met Martijn Oosterga uitbater van Snack en Zo te Havelte ruilde ik voor een werk zijn diensten voor de catering. Directeur van het nationaal vliegermuseum Riks Siemons liet een gigantische vlieger op door mij bewerkt, de Love is in the air vlieger, nog steeds te bewonderen in het museum.

Johan Morsink reed ons in een auto vol deuken waar van ik het merk vergeten ben naar het stadhuis van Dalfsen met in de cd speler een cd van A little less conversation van Elvis Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina Presley bewerkt door Junkie XL. We wilde er die dag bijzonder uit zien uiteraard, en gingen op aanraden van Rene Maagdenberg naar Atelier Fe Hamm ANNO NU te Meppel. Ze maakt er normaal feest en thema kleding voor groot en klein. Sandra wilde graag een tunik seventies stijl, en ik een licht blauw Elvis pak met zwarte cape. Ook dat kwam voor de bakker. De man die on huwelijk zou voltrekken kwam langs, en het werd gezellig en laat. Hij was veearts en deed dit erbij als hobby. Een dolle boel mag ik wel schrijven. Het was voor Sandra de eerste keer, en volgens haar de laatste keer, en daar sluit ik mij graag bij aan, al is het voor mij de tweede keer. Eerst Met Xandra (zie Trouwen in Pieters proza op mijn website) ja en voor Xandra had ik verkering of iets wat er aan deed denken met ook een Sandra, gelukkig waren daarvoor dames met andere namen, die ik maar even niet ga opschrijven.

We wilde eigenlijk op 1 april trouwen, maar dat viel op een zondag en dan had er waarschijnlijk niemand in ons huwelijk geloofd. Op de dag scheen er een schamel zonnetje, om Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina twee uur zouden we trouwen en vijf voor twee was Jezus zoals men hier mijn vriend Johan Morsink noemt er nog niet. Sandra maakte zich op zijn zachtst gezegd druk, ik probeerde haar gerust te stellen door te zeggen dat ze vast niet zonder ons zouden beginnen. (ik had gelijk) Maar twee voor twee kwam Johan met aan zijn zijde Princes Iva Auguste van de Seychellen eilanden. Ze scheurde we met achter ons Tedo die onze fotograaf voor vandaag kunstenaar Rene Maagdenberg chauffeerde.

Het stond vol met familie en vrienden voor het stadhuis. Serge Epskamp had twee nummers van David Bowie en één van Elvis Presley op zijn onnavolgbare manier in elkander Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina gezet, voor tijdens de plechtigheid die na de begrafenis of crematie tot één van de leukste in een mens zijn leven genoemd mag worden. We trouwe in de Jeroen Krabbe zaal, een zaal die door de kunstenaar/acteur is ingericht en uitgedacht, heel sfeervol met een uitzicht op Vecht. Mijn vriend toen nog burgemeester Han Noten en zijn vrouw hadden speciaal voor ons huwelijk vrij gemaakt. De ringen waren gemaakt door mijn vriend Milan Tilder edelsmid uit Schiedam, ze waren iets te groot maar wel heel mooi. Na de plechtigheid kwam Han de Burgemeester nog even naar mijn toe tijdens de groepsfoto voor het mooie stadhuis, met de vraag of ik niet iets miste met in zijn hand de door mij verloren trouwring. Ik denk dat ik hier toch wel een Wereldrecord trouwring verliezen mee heb gevestigd. De bezoekers aan ons huwelijk gingen toen wij de romantische trouw fotos in het mooie Vilsteren gingen laten maken vast naar de Hippie hut. Het werd een prachtige dag die veel te snel weer voorbij was, ik begrijp nu waarom ze er in India een week van maken….

Ik vergeet nog een leuke anekdote, toen ik met Sandra bij mijn ouders in Rotterdam de trouw fotos ging laten zien, vroeg mijn vader of hij iets tegen mij mocht zegge, Ik weet uit ervaring dat als hij niet echt iets te melden heeft, mij iets vraagt zonder te vragen dus dit moest wel een bijzondere vraag zijn. De vraag was meer een mening. Hij vond dat ik in mijn Elvis pak voor lul liep, heerlijk….

 October 14, 2019  Posted by at 00:58 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Oct 092019
 

Als ik zo terug kijk op mijn leven is het er één zoals die van veel anderen met het kleine verschil dat dit mijn leven is en het voor mij nooit zo voelt. De persoonlijkheid die de meeste mensen van mij hebben leren kennen is waar ik mij het makkelijkst in voel. Ik kom vaak over als een vrolijke grappenmaker (nog net niet de vrolijke oom op een verjaardag die slechte grappen maakt misschien). Het is een scherm doordat ik niet van mezelf hou, ik die liever niet aan anderen laat zien, als ik er al beroerd van word en mij er ellendig bij voel, laat staan andere. Mijn leven is er één van therapieën om te overleven, en ik moet zeggen dat ik zonder mijn lieve vrouw, familie en vele lieve vrienden en buren er niet zoveel zin meer in zou hebben. Maar ik ga weer in therapie (therapieter) en moet mijn medicijn gebruik laten herzien. Ook een soort verslaving medicijnen, maar juist om mij beter te voelen. De laatste tijd kan ik vaak mijn gedachtes niet beheersen en lopen ze tot diep in de nacht door elkaar mijn hoofd door, het zijn vaak de simpele dingen die ik juist niet begrijp, nou ja ik begrijp die wel maar voel ze niet, mijn gevoel lijkt vaak geforceerd en opgedrongen. En daar heb ik het meerdere malen per dag moeilijk mee. Ik kan moeilijk nee zeggen tegen mensen, maar schreeuw vaak pas achteraf ja vol van woede en waanzin. Waar ik het mij het meeste over verbaas is dat ik ondanks alles vijftig jaar ben geworden, dat had ik nooit verwacht en om eerlijk te zijn nooit durven hopen.Title: Even mezelf niet, of juist wel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Mensen zeggen vaak, moet je kijken wat je allemaal bereikt heb met je kunst Pieter, als ik blijkbaar een beetje van mezelf toon. Maar kunst is bij mij niet waar ik gelukkig van wordt, het is juist om mezelf te zoeken in mijn eigen werk, vooral in de lijnvoering, die een mens, dier of fabelfiguur vormen, het figuur is onbelangrijk, of het tafereel, ik wil lijnen zetten zoals niemand anders, daar draait het om, en dan de contrasten van kleuren en materialen zijn eigenlijk het scherm die ik zelf draag, mijn grootste vriend. Als ik zou kunnen zou ik alles in ruilen voor rust in mijn hoofd, waardoor ik mij meer kan aanpassen. Maar om eerlijk te zijn denk ik net dat er überhaupt iemand zou willen ruilen. Ondanks alles ben ik blij dat ik mag tekenen, want zonder zou ik het niet weten

De laatste tijd heb ik opdrachten en mijn design staat op schoenen, sokken, riemen en blouses, waar ik ook mijn zakelijke kant moet aanspreken, en als ik iets verschrikkelijk vind is het iets aan te moeten spreken wat ik totaal mis. Ik vind het natuurlijk fijn, maar dat geregel doet mij verlangen naar gewoon een tekening die ik met een pennetje op een papiertje krabbel en daarna weer weg gooi. Of stukjes als deze die ik onder Pieters proza met plezier op mijn website plaats, en hoop dat mensen die ze lezen er iets aan hebben. Wordt vervolgd,,,,,

 October 9, 2019  Posted by at 18:19 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Oct 042019
 

In 2013 kwam er een droom van mij uit, een expositie in Catalonië. Natuurlijk is waar ook ter Wereld een expositie die men daar wil organiseren van mijn kunst een eer, Maar deze expositie was een beetje extra mooi, sinds 1977 ga ik al met mijn ouders naar Catalonië, we hebben er vrienden en familie wonen wat het voor mij als kunstenaar altijd in mijn hoofd zat daar te exposeren. Ximo Nebot een Barcelonees die al jaren in het zuiden van Catalonië woont, namelijk in de badplaats Sant Carles de la Rapita. Ik ben op heel veel plekken in Spanje geweest, maar had voor Ximo de eerste werken van mij online kocht nog nooit gehoord. Ximo was internationaal vrachtwagen chauffeur die kunst verzameld, zelf in zijn cabine werken maakt en die fanatiek fossielen in de bergen zoekt waar zijn vrachtwagen stopt. Verschillende musea hebben fossielen van Ximo in hun collecties, en Ximo schreef er ook een boek over. Tijdens on chatten vroeg ik of hij misschien een plek wist waar ik zou kunnen exposeren. En dat wist hij, een goede vriend van Ximo, Roberto Rallo een man die in zijn woonplaats Amposta exposities organiseert en kunstenaars op weg helpt. Zo organiseerde Roberto inmiddels een goede vriend een expositie in La Pedera een mooie expositieruimte. Roberto schreef een prachtig stuk in de uitnodiging en er werden mooie posters verspreid door  Ximo en mij in Amposta en de plaatsjes om Amposta heen, Overal werden de posters opgehangen en deed Ximo een promotie praatje voor mij. Toch was ik er niet gerust op dat er mensen op de opening zouden af komen, ik bedoel wie kent mijn werk daar.

Title: Één van mijn mooiste exposities | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Los super amigos Ximo Nebot Pereira en Pieter

Nou Roberto en Ximo hadden het voor elkaar gekregen dat het druk was op de opening.Jong oud en alles daar tussen in kwam op mijn expositie af, en de reacties waren positief. Zelfs de burgemeester van Amposta en een aantal wethouders kwamen langs. Ximo had voor allerlei eten gezorgd en champagne geregeld om te toasten. Ik was ontroerd, dit had ik nooit verwacht. Een paar jaar later opende Ximo zijn bar Casa Ximet met mijn logo’s op de ramen. Ik hoop er snel weer eens naar toe te gaan…

 October 4, 2019  Posted by at 21:36 Pieters Proza No Responses »
Oct 042019
 

Indien grondig gewassen zijn vieze spelletjes de enige spelletjes die ik leuk vind. Ik haat spelletjes in de eerste plaats door dat ik niks zo erg vind als verliezen, en in de tweede plaats het een beetje zonder van mijn tijd vind, ik bedoel er zijn voor mij teveel dingen die ik leuker vind om mijn tijd te verdoen. Bij sporten kun je ook verliezen als je aan een wedstrijd mee doet tenminste, maar dan heb ik de energie niet meer de winnaar te vermoorden. Ik kom uit een gezin waar helaas iedereen graag spelletjes doet, het gezin was goed te doen maar de spelletjes konden ze voor mij laten. Nog zit ik te rillen van woede als ik denk aan alle keren dat ik verloor, gelukkig kon ik redelijk goed vals spelen. Ooit heb ik het hele spel Valkkuil uit elkaar gehaald, en op de één of andere manier weer in elkaar gezet zodat ik werkelijk alle valkuilen kon dromen, en echt na een tijdje wilde niemand meer tegen mij spelen. Ook Vier op een rij vond ik geweldig, ik was er onverslaanbaar in. Maar dan houdt het wel op.

Op de lagere school sloot ik mij aan bij de school schaakclub. Wonderwel had ik al snel door hoe de zetten gingen, jammer dat de andere middels de zetten al een heel spelletje konden spelen en winnen, vooral van mij. Iedereen wilde tegen mij spelen. Toen ik een schaakbord bij mijn tegenstander die mij na vijf zetten schaakmat zette op zijn eitje sloeg, kreeg ik straf. De leraar vertelde dat ik wel beter zou worden maar eerst eens iets aan mijn woede aanvallen moest doen, wist de man veel dat ik daar tot mijn vijf en veertigste last van heb geleden. Nee ik was niet bepaald Bobby Fisher buiten vrijbuiter, grootmeester in de schaaksport. Wel was en ben ik veel knapper, het oog wil ook wat natuurlijk, van al dat bedenkelijk naar je schaakbord kijken word je niet knapper.Title: Schaken en niet nadenken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Uiteindelijk deed de school schaakclub mee aan een toernooi, en ik mocht ook mee, nog nooit een wedstrijd gewonnen, ze hadden vast geen andere idioten genoeg voor de schaakclub. Je kon veel van mijn schaak kunsten zeggen, ik was heel snel, een soort sprinter, ik was zo mat gezet, jammer dat daar geen bekers voor waren. Het zou best kunnen dat ik daar een record mee heb behaald, men zal het nooit meer weten. De eerste partijen verloor ik in rap tempo, mijn schaakclub genootjes deden het een stuk beter, maar ze verloren allemaal van Aziatische jongen. Tot mijn grote schrik moest ik tegen hem stond op een bord met de aankomende partijen geschreven. Mijn record snel verliezen zou er zeker aangaan tegen dat arrogante pis ventje. Er kon maar net een handje af. Ik besloot een andere tactiek te gaan gebruiken. Denksport mijn reet, ik besloot helemaal niet na te gaan denken, dan zou ik mij niets te verwijten hebben dacht ik toch nog een klein beetje. Tot mijn verbazing en die van mijn steeds bozer kijkende tegenstander kreeg hij het er moeilijk mee.

Dat heb je als je in vakjes denkt, hij begreep niks van mijn zetten, logisch nadenken had totaal geen zin. Ik had echter één probleem, hoe ik nou iemand schaak kon zetten, toch een niet onhandige bezigheid bij schaken. Iedereen kwam om ons heen staan, het was blijkbaar een spannende partij. Zowel de Aziaat als ik konden geen kant meer op, het werd tot mijn verbazing remise

, tot die dag, dacht ik dat de remise bij ons op de Nieuwe Binnenweg was, waar de trammetjes stonden. Ik kreeg niet eens een hand van het jankende pis ventje. Voor even was ik een held die werkelijk dacht dat hij met zijn belachelijke niet denk sport tactiek heel wat was, die zijn sport had gevonden. Het is mij met mijn tactiek nooit meer gelukt remise te spelen of niet in record tempo schaakmat gezet te worden. Arme Aziaat.

 October 4, 2019  Posted by at 00:54 Pieters Proza No Responses »
Oct 022019
 

Een boeren opstand middels tractoren op de rijksweg die richting Den Haag reden, dat vind ik geweldig.

Die mensen zorgen ervoor dat ik kan eten. Het word de boeren steeds meer mogelijk gemaakt hun werk te doen door de politiek in Den Haag, en natuurlijk iedereen word in de gaten gehouden, dus ook de Agrariërs zoals mijn vader de boeren zo graag met respect noemt. Maar de landbouwers zijn het wel erg vaak die in de gaten gehouden worden alsof het serie moordenaars zijn, en echt boeren mogen beestjes op de Wereld brengen maar ze er niet zelf vanaf helpen, dat is heel lang geleden al verboden. 1 oktober 2019 is door de boeren een legendarische dag, al zullen mensen in files er anders over denken, maar ook die moeten eten, en zonder de landbouw simpelweg geen eten.

Overal zag je tractoren, ik zie ze al iedere dag hier in het Oosten des lands, maar op de rijksweg of op het strand zag ik ze nog niet eerder. Wat moeten de agenten zich machteloos hebben gevoeld toen de boeren dwars door de hekken heen reden naar de plaats van bestemming. Met mijn buurman Rolf en buurvrouw Aline gingen we naar de rijksweg waar de boeren over de rijksweg in hun tractoren terug toeteren huiswaarts reden. Het regende pijpenstelen, maar wij genoten van die rijen boeren, onze roots in tractoren, want welke Nederlander stamt er niet van een boer af? Aline deed steeds als er een tractor passeerde haar shirt niet omhoog en ik vond het daar net iets te koud voor.

Terwijl ik al die tractoren zo zag droomde ik in de regen met een pijnlijke enkel die ik ever tevoren bijna brak bij het springen over een slootje naar de vangrail, over een boeren revolutie, en dat kunnen ze hoor, ze versloegen hele legers in het verleden en ik denk ze dat nog steeds kunnen, met een beetje dankbare hulp van ons niet boeren vegen wij zo Den Haag schoon, of dat zou helpen wet ik natuurlijk niet, maar het zou wel een keer een waarschuwing zijn, want met alleen braaf stemmen komen de boeren er niet. Mocht er weer een boeren protest komen zou ik graag met een boer of ook gezellig een boerin meerijden in een tractor naar Den Haag, en er natuurlijk een mooi stukje over schrijven. Één van mijn voorvaderen was ergens in 1500 ook boer, zijn land bevond zich waar nu de Keukenhof is, en daarna volgde er vele boeren met mijn achternaam. Dit past niet echt bij de revolutie van vandaag, maar dit weetje maakte het voor mij een nog mooiere dag. Ik ben trots op onze boeren. Hierbij plaats ik een tekening van Mark Rutte de simulator, die iedereen op een shirt mag laten drukken, ze door verkopen weet ik veel. Dat is mijn cadeautje aan de boeren, zegt het voort!!!

Title: Leve de boeren | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 October 2, 2019  Posted by at 00:32 Pieters Proza No Responses »
Oct 012019
 

Title: Andere vader zelfde lichaam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Albrechtskade Rotterdam 21 september 1994, een wielrenner rijd in stevig tempo in de richting van het Kleinpolderplein, het begin van zijn trainingsrondje. Zijn Koga Miyata glimmend en gepoetst onder zijn gespierde geschoren benen. Zonder helm, want het is immers geen wedstrijd. Gelukkig zijn er tegenwoordig bijna geen wielrenners meer die zonder een helm rijden.

Mijn vader had mij nog gebeld of ik mee wilde gaan fietsen en daarna Champignonen soep te eten die mijn moeder in de keuken stond te bereiden. Helaas was ik deze zondag flink wezen stappen, en ik sloeg het aanbod vriendelijk mij een beetje schuldig voelend af.

Dus zo reed mijn vader  alleen, zeven en veertig jaar op deze sterfdag van zijn vader Willem, mijn opa. Even aanzetten bij het heuveltje nabij de Dierentuin, en het hoekje om naar links, een sprintje als de stoplichten op groen stonden. Waarschijnlijk ging het deze dag ook zo. Een auto kwam met een gang van 120 kilometer per uur de rijksweg af richting dezelfde stoplichten waar mijn vader naar toe sprinten, alleen stonden de stoplichten voor auto op rood en kon deze imbeciel niet meer tijdig af remmen, mijn vader verscheen voor de auto, de auto kon mijn vader onmogelijk nog ontwijken. Met een enorme knal kwam er een einde van mijn vader voor dit vreselijke ongeluk.

Weer werd ik gebeld, nu door een agent met de mededeling dat er een ongeluk met mijn vader was gebeurd en ik mij moest voorbereiden op het ergste. Een Politiebusje haalde mij en mijn vriendin op aan het Rubensplein te Schiedam. In het busje richting Dijkzicht leek het alsof ik verdoofd was. Ik kon alleen aan mijn moeder denken en haar champignonen soep. Bij het naar binnen lopen van het ziekenhuis zag ik nog net mijn vader die met zijn gescheurde schedel in het verband de lift naar de intensive care werd ingereden.

Mijn vader heeft het overleefd, zelf maakt hij vaak het grapje dat hij maar mooi een auto die 120 kilometer per uur reed heeft tegen gehouden. En hoe wrang ook, het is helaas waar. Alles in zijn lichaam wat kon breken was gebroken. Mijn moeder is er niet minder om van haar man gaan houden, ik ken niemand die zo trouw is als mijn moedertje. Zelf lag ze ook nog een tijdje in kritieke toestand op de intensive care, maar net als mijn vader was het ook de tijd nog niet van mijn moeder, en gelukkig nog steeds niet. Mijn vader is nooit meer geworden wie hij voor het ongeluk was, niet eens een beetje. Dank zij alle zorg van mijn moeder mijn zusje, haar man en kinderen kan mijn vader thuis blijven wonen. Was mijn vader maar de enige, maar helaas komen deze ongelukken en alle bittere ellende dagelijks voor. Ik hoop dat mensen hier af en toe aan denken als ze in hun auto rijden. Het is immers iets dat je in eigen hand hebt….

 October 1, 2019  Posted by at 21:15 Pieters Proza No Responses »
Sep 292019
 

 

Jij hebt toch maar altijd vakantie als kunstenaar, hoor ik vaak van mensen. Ik wens ze dan vriendelijk beleefd onbekende ziektes toe, ziektes die nog niet zijn bedacht door de bedenker van ernstige ziektes, zeg maar.

Nee hoor, meestal lach ik mee met de gene die de vraag stelde. Maar zelfs ik heb een ander beeld van vakantie dan vier en twintig uur per dag kunstenaar zijn. Nu moet ik zeggen als ik mijn vrienden en familie in Catalonie bezoek ben ik natuurlijk ook kunstenaar, dit vooral omdat ik overal wordt voorgesteld als zijnde,”el Pintor” de schilder. En dan geen mensen begrijpelijker wijs vragen stellen over het kunstenaarschap. Wat natuurlijk voor iedere kunstenaar anders is. Ik heb jaren gewerkt met behoud van uitkering, werk waarbij ik gelukkig niet langer als pak hem beet drie uur in één ruimte hoefde samen te werken, dat is mijn limit en slaat mijn hoofd niet op hol.Title: Leuk is anders | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dan kan ik mij niet meer concentreren en verdwalen mijn gedachten in een moeras van onwerkelijkheid. In 2013 werd bij mij de diagnose Asperger gegeven en een hoge intensiteit. Hier gebruik ik medicijnen voor, en wekelijks komt er een vrouw langs om even alles van de week samen door te spreken. En dat gaat redelijk. Ik heb geen uitkering en probeer ik de druk van het overal geld aan willen verdienen een beetje te verdelen, ik moet zeggen dat het er zeker niet leuker op maakt. Liever had ik gewoon met een baan mijn geld verdiend en onafhankelijk geweest. Kunst is voor mij een redding om niet gek te worden, meestal weet ik dat ik gek ben, hou het in de hand, dus dan ben je niet gek. Maar er zijn periodes dat ik alleen maar in mijn veilige Wereldje zit, dan interesseert mij onbewust niks meer. Wat voor mijn vrouw Sandra uiteraard geen pretje is, gezellig is anders. Sinds ik weet dat ik een  Autisme heb, kan ik met veel moeite mij een soort van handhaven in het dagelijks leven, het voelt echter nooit echt, ik doe ook mee, joepie.

Men vraagt zich vaak bij bijvoorbeeld één van mijn exposities af, hoe het toch komt dat ik met mijn werk niet Wereld beroemd ben. Dat is lief, en ontroerd mij maar net als het winnen van een loterij aan geprezen door hysterisch schreeuwende BN’ers die ik niet ken, heb ik dat niet voor het uit kiezen en volgens mij heeft jullie lieve heer er ook niks mee van doen. Ik doe mijn best te overleven, en zoveel mogelijk vrij te denken de olie om mijn Zandvliets te maken, zoveel mogelijk niet te doen als het hoort. Tussendoor heb ik vanaf 1994 aardig wat werken verkocht, ervaringen met verkopers liepen vaak uit op teleurstellingen.

Mijn grootste probleem is tevens mijn redding, mijn kunst, In een werk sluit ik niks uit, zijn er geen grenzen, verhaaltjes of rode lijn, het zijn spinsels die ik bij elkaar breng. En zolang ik dat mag doen ben ik tevreden. En daarbij Wereld beroemd zijn kost maar tijd.

 September 29, 2019  Posted by at 21:08 Pieters Proza No Responses »
Sep 292019
 

Zwarte Piet is nu echt dood, knap als je nooit echt in werkelijkheid ter Wereld kwam. We hebben nu de roet veeg Piet, alsof jullie kinderen zitten te wachten op een idioot in een apen pakkie met een vieze muil. Allemaal niks, ga met je tijd mee, haal wat vrolijk dansende mensen van de boten af die ten tijden van de Gaypride de hoofdstedelijke grachten vervuilen, en vraag ze vriendelijk edoch nadrukkelijk met lichte drang en zo nodig wat ongezellige wurggrepen of die met die hipster op leeftijd jullie kindertjes vrolijk dansend de cadeautjes willen leveren. Wel goed de billen afvegen, want we zijn geen reet veeg Pieten…

Ik ben een beetje geschrokken van het spijbelende milieu meisje (had ik maar zulke goede redenen gehad voor al mijn spijbelen lang geleden ergens in de vorige eeuw), Greta Thunberg ging helemaal los tegen een zaal vol verzadigde klimaat toppers, doe mij onze Toppers maar, dan weet je wat je aan ze hebt, namelijk niks, hooguit hoofdpijn en een misselijk gevoel. Maar goed ik schrok dus van Greta, niet van wat het meisje zo vol van emotie uitsprak, maar haar gelaat trekken, wat bedoelde ze daarmee, als autist kon ik het niet rijmen bij wat ze te vertellen had, en wat wij allemaal al verwacht hadden. Ik bedoel ze werd niet uit genodigd om te vertellen dat ze met het vliegtuig was gekomen, en alleen wat last had van mensen die niet verder konden reizen door een ter ziele gegane reis organisatie Sam Cooke, de oudste zo vernam ik tijdens het vernemen. Ik denk dat het allemaal echt was van Greta, en dat ze het goed gedaan heeft de onverschillige klimaat toppers even te verkondigen wat haar op het hart lag, maar ik maak mij gewoon buiten over het milieu (eigenlijk helemaal niet), over Greta die zo nog onherstelbaar depressief zou kunnen worden. Ik hoop dat het helemaal goed komt voor Greta, maar wat betreft het milieu ben ik bang dat er weinig te herstellen valt. Ze zullen zeker hun best doen de klimaat toppers, het kan even duren, maar dan zal de Wereld weer stralen, kijk naar de kernramp van Playmobil in Rusland, straalt al jaren, je moet immers ergens beginnen met eindigen.Title: Van reet veeg Piet, naar het milieu meisje naar een pijnlijke vagina | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Is het u trouwens opgevallen de laatste jaren dat Nederland misschien niet zoveel klimaat toppers heeft, maar wel enorme talenten op het gebied van sport, wetenschap en zelfs het songfestival won. Wat is dat toch, zit het in ons water, het lijkt wel of er om de dag een pijnlijke vagina een supertalent de Wereld op perst. Geweldig, en dat voor zo’n klein pis landje. We blijven juichen, één groot feest hier. Veel positiever kan ik dit stukje niet eindigen lijkt mij, lekker paren maar dan….

 September 29, 2019  Posted by at 00:12 Pieters Proza No Responses »
Aug 062019
 

Het design museum te Den Bosch staat op het punt begin september een nieuwe expositie te openen. En wel van nazi kunst en het succes daarvan. Persoonlijk vind ik dat je deze expositie gewoon door moet laten gaan. Maar zonder dit een extra zetje te geven, door het succes ervan te benoemen. Buiten dat er veel gepikt is uit andere rijken, die wel eeuwen hebben gedomineerd, en dus min of meer wel gelukt zijn is het zo begrijp ik moeilijk te verteren deze propaganda een succes te noemen.Title: Expositie nazi design en het succes hiervan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik denk dat de vlag van de ISIS geen lelijke vlag is en ze zich zelf zo opdrongen met geweld die het dag licht niet kan verteren, evenals de nazi’s deden. Dan heb je al snel een mooi beeldmerk, maar een expositie en hoe die in hun design te werk gingen zal waarschijnlijk nog even moeten wachten voor de ISIS. Toch kan je geen enkel museum beoordelen op wat ze exposeren, je kunt er niet naar toe gaan, of wat zalen overslaan. En natuurlijk denk ik als ik het artikel van Ruben Vis Secretaris van het Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap lees in de Volkskrant met de titel,”Exposeren van nazidesign is raar en onsmakelijk”, dat het museum er wel aan heeft gedacht en zal laten zien dat succes niet betekend dat wat het heeft gedaan goed is. Maar men wil puur het effect laten zien van het nazi design. Hoe sterk het beeld was waarmee men zieltjes won, menig reclame bureau of andere creatievelingen zullen dit gepikt hebben en nog gaan gebruiken.

Je zou kunnen zeggen dat in een tijd van opkomend antisemitisme op zijn minst een beetje op een verkeerd moment word geëxposeerd, al denk ik dat deze ziektes als deze vorm van racisme er altijd is geweest en helaas altijd zal zijn, en natuurlijk altijd bestreden moet worden. Ik weet niet hoe de expositie verder in elkaar steekt, maar het zou als met het succes ervan wil laten zien, ook de meest gruwelijke foto’s uit de tweede wereld zou moeten exposeren, want men noemt het een succes, en dan laat men zien wat zo’n succes kan doen. Persoonlijk ben ik meer onder de indruk van communistische propaganda kunst die eigenlijk nooit echt een probleem vormt. Dit ten onrechte want ook veel van de communistische leiders waren schoften die lieten moorden voor hun zogenaamde idealen. En wat te denken van Koninklijke huizen, ook voor hen zijn er miljoenen mensen gestorven, het is nu eenmaal één groot vies zooitje, dus een expositie tegenhouden dan wel door laten gaan zal niet helpen.

Spreekt het u aan, ga er dan vooral heen, kwetst het u of naasten negeer het dan alstublieft. Of ik er heen ga, ik denk van niet, misschien als ik in Den Bosch of er in de buurt zou wonen, maar ik denk het niet.Ik weet wel leukere exposities waar ik voor zou kiezen, en uiteraard zal deze expositie ook nazi liefhebbende trekken, dat lijkt mij vrij normaal met deze expositie, en ik heb niet zo’n zin daar bewust tussen te lopen….

 August 6, 2019  Posted by at 13:27 Pieters Proza No Responses »
Aug 042019
 

De jaarlijkse boekenmarkt van Deventer is de grootste van Nederland. Normaal als een evenement de grootste genoemd wordt haak ik normaliter direct af, maar aangezien ik heel erg van boeken hou en mij ook zeer senang voel in Hanzestad Deventer besloot ik eindelijk na ongeveer elf jaar met mijn maatje Ruud naar Deventer te gaan. Natuurlijk had Ruud weer een afspraak met één van zijn vele vrouwen, dus zette hij mij af in het centrum van Deventer, waar hij mij later zou bellen om ergens bij één van de miljoen boekenstalletjes af te spreken. Meteen had ik het gevoel dat ik mijn vakantie bestemming had bereikt, mijn vakantie gevoel in ieder geval. Ik kon mij bedwingen niet snel en olijk naar de boeken stalletjes te huppelen. Natuurlijk was er één handicap deze mooie dag, ik had maar acht Euro bij mij. Daarvan kon ik bijvoorbeeld een boek kopen en wat eten en drinken, dolle boel, of het medicijn voor spontane hersendood door overmatig gebruik. Ik ben natuurlijk niet voor niets kunstenaar (bijna voor niets) met een creatieve oplossing voor elk probleem voor mijn menselijk brein. Als ik de voorgaande regel terug lees kan ik concluderen dat ik tevens een grote kwal ben.Title: Deventer boekenmarkt van Mein Kampf tot La Paay | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik negeerde de eerste boeken stalletjes met veel moeite en liep naar Huub Suasso eigenaar en personeel van de hip shop een winkeltje aan de Brink 21 waar u van Dutch design tot exposities, design kleding in kleine oplages kunt vinden. Onder het genot van een bakkie koffie dolde wij er gezamenlijk op los. Dit had ik even nodig, vrolijk verliet ik de hip shop om nu maar eens te starten met het doorploegen van de eerste boekenstalletjes.

Meteen viel mij op dat er nogal wat boeken geschreven door Adolf Hitler hier en daar tussen niets vermoedende boeken lagen. De boeken hadden vaak andere kaften met steeds dezelfde titel,”Mein Kampf”. Niet de nieuwe campinggids maar weer een boek over de oorlog, wat had snorretje daar nou mee te maken, schoenmaker blijf bij je leest zou ik zeggen. Nu weet ik verder niet of het een goed boek is, en zal dit nooit gaan weten, doordat ik gewoon niet zo’n fan van Hitler ben. Opeens lag er een dik boek van de door mij zeer geliefde Franse kunstenaar Robert Combas voor maar dertig Euro, waar ik dus net niet genoeg voor geld bij mij had, ik keek rond, niet om op een onbewaakt moment het boek tot mijn eigendom te maken, maar of er misschien een boeken liefhebber was die ik voor tegen dertig Euro het happy end van zijn of haar leven te bezorgen. Nou ja, zo nodig hoefde ik het boek nu ook weer niet te hebben. Een heel klein stukje minder vrolijk vervolgde ik mijn boeken survival for losers. Bij een kraam met strips voor maar één Euro. Ik kocht er na lang zoeken (zalig) twee, namelijk,”Verzinsels van Vader Wapper uit 1974 van Arne Zuidhoek uitgegeven door Uitgeverij de Fontein. Ik kan natuurlijk alles opschrijven wat tenminste binnen de grenzen van mijn beperkte woordenschat ligt, en ook dat ik dit boek al mijn leven lang op zijn minst zocht, maar om eerlijk te zijn zag ik dit prachtig getekende boek voor het eerst van mijn leven, die al weer een halve eeuw aan de gang is. Voor wie ik benieuwd heb gemaakt naar de beeldend kunstenaar, hier kunt u meer over hem te weten komen http://www.zuidhoek.nu zeer de moeite waard. De andere strip die ik hier kocht was,”Mudwog, de monsters van het goor” door Arthur Suydam uit 1987 uit gegeven door Oberon, en ook al zo mooi getekend en geweldig ingekleurd. Voor de nieuws gierige onder ons, zijn website is zeer de moeite waard www.arthursuydam.com. Mijn dag was al geslaagd voor maar twee Euro, het motto zoek en gij zult vinden, is mij op het lijf geschreven. Soms dwaalde mijn geest af naar de prachtige gevels van de oude huizen en winkels die Deventer rijk is, wat mooie stad om te zijn, een aanrader voor iedereen die er nooit geweest is. Opeens keek ik in de mooie donker bruine ogen van Patricia Paay, gelukkig op een boek over La Paay en niet in levende lijven. Even dacht ik eraan het boek voor mijn moeder te kopen die Patricia hartstochtelijk haat, waarom is mij nooit helemaal duidelijk geworden, in ieder geval niet door vanwege haar act als urinemonster.

Even verderop vond ik voor weer één Euro een boekenweek geschenk uit 2004 van cartoonist Willem die sinds 1968 in Parijs woont, het boekje heet Willem tekent Frankrijk en is zoals als zijn boeken super gaaf en keihard. Willem tekent ook al heel lang voor de Satirische krant Charlie Hebno. Toen de halve redactie door die idioten werden uitgemoord was Willem op weg naar de redactie, waarmee een gruwelijke dood werd voorkomen. Ik kocht dit boekje bij een stalletje aan de IJssel waar ik inmiddels was aan gekomen, en af en toe mijn momentje pakte heerlijk starend naar bootjes en het prachtige uitzicht, mocht ik ooit naar een stad verhuizen dan word het Deventer stelde ik daar aan de IJssel maar even vast. Het feest kon niet op toen ik voor vijf Euro een boek over Wielercafés in Vlaanderen van Walter Rottiers vond, geweldig. Er schijnen er in Nederland ook steeds meer te komen, Wielercafés. In België is dit volgens mij sinds het ontstaan van de Wielersport een feit. Maar beter laat als nooit. Lekker bomen over wielrennen met vol slagen onbekenden, dat lijkt mij geweldig, laat het er vooral gezellig zijn. Er schijnt een café in België te zijn waar jaarlijks een wielerkoers doorheen rijd, dat ga ik vast in mijn nieuwe aanwinst lezen.

Allemaal helemaal mooi, zeker na de prestaties van onze wielren heldinnen, Mathieu van der Poel, de spannede toer de France en de Nederlandse fietscrossers. Niet veel kramen later kwam ik een boek over de Kneet tegen voor acht Euro met een DVD erbij. Gerrie Knetemann die niet alleen zoveel mensen blij maakte met al zijn stuk voor stuk prachtige overwinningen, ons liet schrikken met een ongeluk in België die hij maar net overleefde, maar op zeker ook aan zijn uitspraken vooral net na aankomst van een koers die veel bijdroegen aan het wielerjargon. Een probleem voor deze knappe boeken verzamelaar, ik had dus geen acht Euro meer. Niet geheel uit het veld geslagen liep ik verder tussen boek kannibalen die er gretig op los kochten. Mijn redding was dichter bij dan ik op dat moment kon bedenken, namelijk in de vorm van de immer blonde God, Ruud die ik tussen 175.000 boeken wormen gewoon tegenkwam, zonder dat wij daarvoor een plaats hadden moeten afspreken met onze mobieltjes. Van hem kon ik acht Euro lenen, en het boek van de Kneet toch aanschaffen. Ruud was net zo aangestoken door de schoonheid van Deventer, en dacht er aan er te gaan wonen. Wat een mooie dag, we hadden bijna zin een bootje te huren, de IJssel op te drijven, en in onze string naar de boekenwormen aan de kade te gaan wuiven, maar die hadden dan natuurlijk alleen oog voor de mooie boeken. Ja dit zijn de dagen waarvoor een mens leeft.

 August 4, 2019  Posted by at 22:13 Pieters Proza No Responses »