May 132017
 

De immer geile klanken van George Clinton die overigens geen familie van Bill Clinton voormalig President van de Je Naait Me Steeds In Amerika en sigaren kenner, vult een huiskamer van een arbeidershuisje aan de Lekstraat te Schiedam. De bewoner Wim Esdoorn beweegt ritmisch op de muziek, voor een blanke ziet het er niet eens zo slecht uit, dat bewegen. Net als Wim op de bank wil gaan zitten om een pornofilmpje met alle gevolgen van dien, te gaan bekijken, wordt er aan de deur gebeld. Wim zet scheldend de muziek zachter en loopt naar de buitendeur, en wat niemand zou verwachten gebeurt, hij doet de deur open, echt waar in éen keer.

Wim gelooft zijn ogen niet, er staat een prachtig mooie vrouw die wat moeilijk kijkt. De oorzaak is een volle blaas, “hallo ik heb een wat rare vraag meneer, maar Title: Bijna maar toch helemaal niet | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza mag ik even van uw toilet gebruik maken”, vraagt de dame. Maar natuurlijk kom verder, het toilet is in de gang, antwoord Wim. Terwijl hij de mooie brunette hoort plassen, weet Wim niet waar en hoe hij moet gaan staan om niet al teveel als een lulletje lampenkap over te komen. De wc deur gaat open, “zo dat lucht op zeg”, zegt de vrouw naar Wim kijkend die nog steeds niet uit is hoe hij wil staan, en dus maar wat nonchalant tegen de gang muur aanleunt. Ïk vergeet mij voor te stellen, ik heet Jannie zegt de vrouw terwijl ze Wim een stevige hand geeft. Jannie is niet groot, maar dat is Wim zelf ook niet, de borsten van Jannie zijn behoorlijk groot, rij veilig zeg maar. “Ik heb alweer een rare vraag, heeft u misschien een glaasje water”. Wim die niet bang is uitgevallen, vraagt de dame plaats te nemen op de bank, als hij vervolgens een glas gemeente pils inschenkt. Leuk huisje hoort Wim, Jannie zeggen. Hij weet niet wat hij hier op moet zeggen, en doet of hij het niet hoort, gelukkig zijn daar geen gehoor apparaatjes voor. Jannie zit met haar benen over elkaar, Wim zet het glas op de salon tafel neer en neemt plaats naast Jannie. Voor hij kan vragen hoe ze in de Gorzen is beland, de Schiedamse wijk waar Wim woont, neemt Jannie het woord en verteld dat ze vertegenwoordigster is van biologisch afbreekbare encyclopedie series uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Wat interessant liegt Wim vriendelijk, ik heb ook een serie staan die ik graag kwijt zou willen op een natuurlijk verantwoorde manier. Dan moet je mij morgen even bellen, hier is mijn visite kaartje, zegt Jannie terwijl ze haar goedkope visite kaartje op tafel neerlegt. Wim kijkt beteuterd, want dit betekent dat Jannie weldra zijn leven weer uitgaat. Maar ze blijft zitten en kijkt de kamer door. Dan kijkt ze Wim aan, een beetje geil denkt Wim te ontwaren. Ik heb even genoeg van mijn werk, ik wil geneukt worden door een dikke harde kloppende paal met een spiegel gladde eikel. Wim kijkt met open mond naar Jannie, hij de simpele ziel gelooft zijn oren niet, denkt hij misschien een vrouw aan de haak te hebben die vrijwel direct zonder poes pas wil paren, wil ze een dikke harde kloppende paal met een spiegel gladde eikel. Momentje verontschuldigd Wim zich, en verlaat de kamer met zuur gezicht. Jannie kijkt hem verbaasd na, dit heeft ze nog nooit mee gemaakt, meestal als ze zegt dat ze wil neuken, is haar vagina al gevuld voor ze is uit gesproken. Ze hoort Wim de deur uitgaan, ze twijfelt of ze hier wel moet blijven, aan de muur hangen foto’s van vrouwen uit de Playboy, ingelijst zodat het lijkt of het familie van Wim is, dus homoseksueel zal hij niet zijn denkt ze, maar wat dan. Is hij impotent, valt hij niet op grote borsten, gaat het hem te snel, of gaat hij condooms kopen. Dan gaat de buitendeur open, Wim komt binnen met achter zich een grote kerel met een blik van iemand met een chronisch gebrek aan herseninhoud. Dit is Karel mijn buurman, hij zegt dat hij een grote dikke harde kloppende paal voor je heeft, daar zou ik je graag mee geholpen hebben, maar ik ben niet dierlijk geschapen,. Jannie is stom verbaasd, wat een imbeciel die Wim. Kom je mee, zegt Karel tegen Jannie, die dit maar braaf doet, Wim zwaait als een lulletje lampenkap en zucht, hij zet de pornofilm alsnog op en doet zijn ding….meer Pieters Proze opwww.pieterzandvliet.com

 May 13, 2017  Posted by at 23:20 Pieters Proza No Responses »
May 082017
 

Wat leek gisteren lang geleden toen ik vanochtend wakker werd. De Dag dat Feyenoord werd afgedroogd met een eerlijk is eerlijk prachtig voetbal spelend Excelsior. Sowieso heb ik heel veel respect voor Excelsior, ze hebben jet laagste budget en gaan er iedere wedstrijd in als leeuwen in de Arena, en dan bedoel ik niet de Johan Cruyff Arena, maar waar die naar genoemd is. Waar echte krijgers elkander gezellig naar het hiernamaals sloegen, onder luid gejuich van een zwakzinnig publiek, er is niet veel veranderd sinds de oude Romeinen. En dat is maar goed ook, mensen moeten al zoveel, gadverdamme.Title: Feyenoord en mijn moedertje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Natuurlijk dacht ik net als met mij heel veel anderen dat Feyenoord de dit jaar voor het eerst gouden schaal zou gaan pakken op Woudenstein, een formaliteit tegen het kleine broertje van Feyenoord. Dat liep even anders, kleine broertjes worden groot, ik vind dat Excelsior wel heeft bewezen dat ze alles behalve een klein broertje zijn van grootmacht Feyenoord, en dat beide mooie clubs even hebben bewezen dat men in Rotterdam niet aan cadeautjes doet, er moet gewerkt worden ook op het veld, prachtig. AL moet ik zeggen dat Excelsior best met 3-4 had mogen verliezen, ik gunde het Feyenoord heel erg, maar als ze dan toch verliezen, dan maar van een Rotterdamse club. Van Sparta een andere Rotterdamse club verloor Feyenoord al eerder, dus des te harder hoop ik dat Feyenoord van Heracles in de Kuip een gehaktschotel maakt, die ze daarna met het legioen van de wel verdiende Gouden schaal mogen opvreten. Het zou toch verschrikkelijk zijn als de meiden van Ajax de schaal pakken mede door toedoen van twee Rotterdamse clubs, ik wordt van het idee alleen al kotsmisselijk. Maar dat gaat niet gebeuren in de Kuip, daar vreten ze iedereen op.

Voor de wedstrijd gisteren baalde ik enorm, ik dacht zit ik hier op de boerderij in Dalfsen zonder Sportnet op tv, Renata Nijkamp een vriendin en ras Feyenoorder gaf mij de tip naar Radio Rijnmond te luisteren, goed plan natuurlijk, misschien nog wel leuker dan op televisie. De Rotterdamse sfeer draagt immers bij aan het voetbal genot. De tip van Renata gaf ik aan mijn ouders door in Schiebroek, die hebben ook geen sportnet. Dit was erg bijzonder want tijdens de Radio uitzending van Radio Rijnmond was ik met mijn moeder aan het chatten over de wedstrijd in Rotterdam Oost. Voor de wedstrijd had mijn moeder het erover dat het haar niet lekker zat dat alles en iedereen het er maar over had dat Feyenoord dit klusje even zou gaan klaren. Haar zorgen waren dus terecht. Na de wedstrijd belde ze mij, ze vond het verschrikkelijk, terwijl ik dacht wat is dit mooi, dit is het leven, dit is sport, ik bedoel uit eigenlijk geven de supporters de club waar zij van houden zijn gezicht, en maakt het er één grote familie van, een levens wijze, bijna een geloof of misschien wel meer dan dat, dat zou toch kunnen. Mijn moeder vertelde dat ze tijdens de wedstrijd bijna moest huilen, dat vond ik zo mooi en tegelijk voelde ik mij een enorme zak, echt ik wist helemaal niet dat mijn moeder van voetbal hield, en al helemaal niet dat ze een favoriete club had, namelijk Feyenoord. Ik ben 48, ken haar dus mijn hele leven, en het was mij ontgaan dat ze zo van voetbal hield, en er ook nog verstand van heeft, hoezo lomp, hoezo seksistisch denken dat ze koffie zet en lekkers op tafel zette voor mijn vader en mij, en dit alleen voor ons deed en zelf niet om voetbal hield, en ons nog een lesje had kunnen leren daar op de rib fluwelen ban in Delfshaven. Sorry mama ik hou van je, nu nog meer, leven Feyenoord lieverd.

 May 8, 2017  Posted by at 21:55 Pieters Proza No Responses »
May 032017
 

Vannacht had ik een droom, en ik droom heel veel, dus ze allemaal onthouden laat staan beschrijven is een beetje veel van het goede.Maar die van afgelopen nacht was wel weer een thriller van heb ik jou daar.

Title: Down Syndroom | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Illustratie door Georgina Gal

Ik was namelijk een Mongool, nee niet een stoere krijger in het niets ontziende leger van de grootste Mongool in de geschiedenis der mensheid, Denghis Kahn. Nee bij mij werd in een ie wat verouderde inrichting, gekkenhuis dan wel dolhuis door artsen met hele gemene gezichten de analyse,”Down Syndroom”vastgesteld. Nou ik kan je wel vertellen dat ik het daar koud van kreeg, ik werd oprecht down van deze analyse. Ik wilde de analyse aanvechten, maar ik zat in een dwangbuis en kon niet schreeuwen, zelfs niet praten door een wel erg dikke tong. Het enige wat ik kon uitbrengen was een stompzinnig gekreun waar zelf iemand met het Down Syndroom onder de leden geen worst van zou kunnen maken. De artsen gingen de ruimte uit, lieten mij achter in een lege grijze ruimte ter grote van een gymnastiekzaal. Alleen ik was er op een houten stoeltje in mijn dwangbuis met in mijn mond de dikke tong die ik steeds even naar buiten moest steken om maar niet te stikken. Ik kon wel opstaan en begon te ijsberen, hardlopen, rollen en huilen, ik wilde helemaal geen mongool zijn. Niet dat ik iets tegen deze mensen heb, ik vind ze veelal geweldig, maar er zelf ‘één zijn gaat mij te ver. Uiteindelijk liep ik naar de stalen deur en beukte met mijn lichaam zo hard mogelijk tegen de deur, die wel wat gewend was en dus geen krimp gaf. Toen ging de deur open, en liep er een nonnetje van pak hem vast, net geen driehonderd jaar dood. “zo meneer Zandvliet zijn wij druk aan het doen arme ziel”, zei de trut met krakende heksen stem. Ik schold haar uit, gunde haar de ergste ziektes, ze glimlachte slechts om het achterlijk gekreun dat mijn schelden voortbracht. Toen werd ik badend in mijn zweet wakker, ik had gelukkig geen dikke tong meer…..

 May 3, 2017  Posted by at 16:18 Pieters Proza No Responses »
May 012017
 

Het is weer maandag, net als alle andere dagen in een week heeft die dag iedere week weer de neiging terug te Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza komen. En of ik nu wil of niet hij doet mij net iets meer als de andere dagen. Ik vind het zelden een aangename dag. Zo ook vandaag. Ik wilde maar niet uit bed komen, deed dat toch maar en besloot op bezoek gaan bij mij goede vriend Bram de Krosse, een geweldige kunstenaar die dit jaar voor de tweede keer in zijn niet eens zo lange zitbaan de UWV kunstprijs won. Zijn werk houdt het midden tussen een klassiek geschoolde schilder en een verstrooide uitvinder, en daar maakt deze kerel uit Raalte mooie en vooral vernieuwende dingen mee. Helaas heeft hij niet alle energie om gelijk mijn persoon altijd maar door te gaan, zelfs op maandag, want een tumor in zijn mooie hoofd onthoud hem hiervan. Gelukkig als ik het zo noemen kan, eigenlijk niet vind ik, is de tumor stabiel. Het is altijd fijn om met Bram te kletsen, brainstormen over ideeën, kunst, muziek en strips. We hebben al een werk samen gemaakt, “Clown Bennie Leuk,

Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bram De Krosse

als je ervoor gaat staan krijgt Bennie een erectie via een censor in zijn Jojo speeltje. Een kijkje op de Facebook pagina raad ik u zeker aan, zoek op Bram de Krosse en er gaat een Wereld van rariteiten voor u open, echt waar.

Ik moet zeggen dat de maandag dan na zo’n bezoek volledig vergeten is. Morgen dinsdag als ik het goed heb, komt er een mevrouw langs van de Gemeente Dalfsen, ik doe het namelijk als alleenstaande licht autistische kunstenaar na een jaar gescheiden zijn niet zo heel goed op het gebied van schoonhouden, netjes houden en een gezellig huisje hebben. Ben benieuwd wat er uit zal komen, baad het niet dan schaad het wel.

Ik leef eigenlijk in mijn atelier, en dat bestaat uit een lange witte tafel (bedankt daarvoor Dewy Mulder en Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Sebastiaan Pierik) en twee eettafel stoelen die ervoor staan, soms kom ik in mijn keuken, vooral als doorgang naar mijn bad en slaapkamer. Ik doe echt mijn best, of eigenlijk totaal niet om er een gezellig huisje van te maken. AL voelt het voor mij als mijn best doen. Er was laatst iemand die zich helaas hardop afvroeg hoe ik dacht dat ik zo aan een partner zou komen. Ik wist niet dat een huis een visite kaartje was, of een vrouwenhengel, die persoon komt dan ook niet meer langs na wat niet te herhalen botte opmerkingen van mij. Persoonlijk en daar moet ik het toch meedoen, zou ik ook niet met Pieter Zandvliet de altijd maar voorover gebogen tekenaar willen samen leven, misschien op de stoel naast hem, maar zeker niet met hem, dat raad ik iedereen af, dat Xandra Severien dit vierentwintig jaar deed is voor mijn nog altijd een groot geschenk dan wel wonder.

Ik ben vaak humeurig, serieus als ik werk, en dat is vaak, vandaar mensen vaak smeken of ik even serieus kan zijn,Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dan leef ik mij namelijk uit van alle uren als een monnik serieus en hard gewerkt te hebben. Ik ben ondanks als je het in geld uitdrukt, na 23 jaar beeldend kunstenaar straat arm, en van mijn uiterlijk vooral gezondheid moet ik het ook niet hebben, dat mijn rechterhand nog geen genoeg van mij heeft blijft een fucking raadsel, arme rechterhand na een dag tekenen of schilderen ook nog even aan de slag met de jonge heer van meneer, pure marteling voor mijn gevingerde maatje. En over mijn voordelen voor een partner hoef ik het niet te hebben, die voelen al snel aan als nodeloos opscheppen.

Ik ben nu net 48 jaar voor zover een leeftijd een rol speelt, duurt meestal slechts een jaar, ben je er net een beetje Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza aan gewend te zeggen hoe oud je bent, moet je alweer een andere leeftijd aan nemen, zinloos dus, maar blijkbaar altijd en overal erg belangrijk zo’n leeftijd. Voor mij hoeft het in ieder geval helemaal niet een leeftijd. Vanochtend toen ik mijn bed, nou ja matras niet af wilde komen, want een bed heb ik niet meer, dacht ik na over mijn passie, verafgoding en ziekelijke verslaving tekenen. In veel, teveel interviews vertel ik keer op keer met de desbetreffende journalist aan mijn lippen dat ik voor het eerst tekende in een kookboek van mijn lieve moedertje Anneke Zandvliet, ja ook die staat op Facebook, ik was toen drie jaar, maar dat is dan mijn eerste besef, ik weet dat ik de illustraties in het kookboek leuk vond, en er toen zelf door de teksten wat bij maakte, en zo het kookboek compleet waardeloos, maar het kan dus best zijn dat ik mijn moeders baarmoeder al vol kraste zoals mijn vader mijn tekenen noemde, hij staat overigens niet op Facebook. Andere dingen die ik fanatiek vol tekende waren van die bloknoot boekjes met papier dat naar hout rook, maar dat kan mijn sterke verbeelding zijn geweest, ik pakte dan twee kleuren stiften tekende bijvoorbeeld een blauwe boot met blauwe matrozen die tegen een paarse boor aan vaarde en in gevecht raakte. Nee het waren geen piraten, maar matrozen, waarom weet ik verder ook niet, maar ik heb er bloknoten mee vol getekend. En als ze vol waren was ik klaar en gooide ze netjes weg. Misschien is er nog ergens een vuilnisman die geduldig met al mijn weggegooide tekeningen wacht op mijn doorbraak, arm mens.

Ik organiseerde ook zelf voetbal wedstrijdjes, en tekende dan de spel momenten in een boekje, of boekjes, die ik daarna ook weer weg gooide.

Mijn wijlen tante Josine uit Leiderdorp nam altijd dikke papieren blokken voor mij mee, die ik met mijn Big Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza balpen helemaal vol tekende met strips en andere ellende die ik kwijt moest aan papier. Op mijn veertiende begonnen de therapieën tegen mijn agressie en paniek aanvallen, dit met tussenpozen tot mijn 45ste hebben geduurd, en nu eindelijk met wat medicijnen en goede wil aardig onder controle zijn, mede door de diagnose lichtte vorm van Asperger en hoge sensitiviteit. Dan weet ik beter wanneer iets mij teveel wordt en geeft ik dat aan, zeer beknopt, maar daar over zijn boeken vol geschreven, dat laat ik maar even uit mijn hoofd. Tijdens de therapieën in mijn jeugd moest ik tekenen hoe ik over mensen dacht die ik niet mocht, de therapeute werd misselijk van het resultaat, misschien heeft ze de tekeningen nog wel, helaas is haar naam mij ontschoten. In de zesde klas van de lagere school verkocht ik op het schoolplein een soort seks tekeningen, tot ik gesnapt werd door de juf, die alles in nam, de geilaard. En dan ook nog heel bood op mij zijn, iemand die eerlijk zijn geld probeert te verdienen, met iets wat hij kan, tekenen. Ze vroeg mij of ik soms later crimineel wilde worden, leek mij toen best spannend, maar daar moet je toch wat stabieler voor zijn.

Ik vraag mij toch af of Pieter nu tekenen is of tekenen Pieter, echt veel zal het niet uitmaken, wat er ook gebeurt Title: Ik wil tekenen altijd en overal | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza het maakt eigenlijk geen witte reet met op knappen staande etterbelten uit, al vallen de Russen binnen opgejaagd door de ISIS bijvoorbeeld ons land binnen, gaat iedereen om mij heen dood, (liever niet trouwens), ik teken wel door overal en altijd, ik ben ziek, teken ziek, en zolang ik genoeg adem heb en materiaal wat ik overigens niet alleen gebruik om te leeg te tekenen maar ook op kauw blijf ik lekker tekenen, alles vergeten, opzoek naar een nieuwe reis, maar ik gooi ze niet meer weg, de vuilnisman, de juf of wie dan ook hebben wel genoeg van mijn tekeningen op slinkse wijze verduisterd.

 May 1, 2017  Posted by at 23:38 Pieters Proza No Responses »
Apr 292017
 

Toen ik ergens heel lang geleden aan het flipperen was in Café de Windhoek mijn vaders stamcafé, of één van zijn stamkroegen, er zaten er toen zat bij ons aan de Havenstraat. En de stam kroegen van mijn vader waren die indirect van mij, want ik moest hem van mijn vloekende moeder ophalen voor het eten, en ging dan flipperen zoals in dit geval met een glas cola en een reep heerlijke chocolade, dat ik geen alcoholist ben geworden blijft een wonder. En trouwens dat was mijn vader ook niet, hij hield van klaverjassen en waarschijnlijk beppen met zijn maatjes uit Delfshaven, je weet toch. Maar goed ik was aan het flipperen terwijl ik op de radio het liedje over Ketelbinkie hoorde, en vond het heel zielig, waarschijnlijk de rede dat ik nooit zeeman ben geworden, ik hou namelijk heel erg van alle soorten boten, dat ik ook geen rijbewijs heb gehaald en geen piloot of machinist ben geworden , daarvan wil ik Ketelbinkie maar niet de schuld geven, de jongen had het al moeilijk genoeg daar op de oude Edam.

Na deze eerste ervaring met Ketelbinkie hoorde ik het liedje nog veel vaker, op Radio Rijnmond die bij ons thuis dag en nacht aan stond, of live bij een expositie van die of gene, het heeft mij gelukkig nooit meer zo geëmotioneerd als die eerste keer aan de flipperkast.

Het was dan ook een hele grote eer en verassing voor mij toen Jochem Grund en Raymond van Landegent mij Title: Ketelbinkie rocks | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza vroegen om voor Mascolori tekeningen op papier te zetten uit het liedje voor op een Mascolori Ketelbinkie schoen. Mascolori ontwerpster Leonne van de Burgwal maakte er een hele mooie schoen van die ik hier niet laat zien. Op zijn vroegst kunt u hem bewonderen op de Mascolori summer shoe party op 20 mei 2017 vanaf 15:00 uur. Op de 18 mei wordt de schoen tijdens de jaarlijkse uitreiking van de Ketelbinkie ondernemersprijs aan de Burgemeester Aboutaleb aangeboden.

Ik ben erg blij een bijdrage aan Ketelbinkie te hebben bijgedragen, ik ben immers tussen de bootjes opgegroeid en moest bij veel langs varende oceaan reuzen even denken aan deze straatjongen uit Rotterdam.

http://www.mascolori.nl

 April 29, 2017  Posted by at 15:54 Pieters Proza No Responses »
Apr 272017
 
Title: Printroom pareltje in Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Han Hoogebrugge

In mijn schrijfsels over mijn avonturen in het Wilde Westen heb ik bewust niet geschreven over de Printroom, maar ik ben daar wel degelijk geweest, en gelukkig maar want dit is nu precies waar ik van hou, een winkel al zou ik het graag anders noemen, in een winkel hijgen ze in je nek, wil men iets verkopen, liefst iets waar je niks aan hebt en iedereen al heeft, iets waar men zijn identiteit mee kan uitdragen, interessant doen of weet ik veel welke kant ik nu weer op zeur, laat ik het noemen zo als het heet de Printroom in Rotterdam. De Printroom heeft een gigantische interessante collectie self published Tijdschriften, strips en kunstboekjes van over heel de Wereld. Vaak met onderwerpen waar u en ik niet op zouden komen. Ik persoonlijk vind het altijd erg fijn als ik een boekje open en vervolgens de vraagtekens boven mijn hoofd zie vormen, en weer langzaam verdwijnen als ik meen te begrijpen waar het boekje over gaat. Ik kan nu uitvoerig gaan vertellen wat ik dan wel allemaal in de Printroom begon te begrijpen, maar ik maak mij er dit keer makkelijk en voor u beter van af, door te zeggen dat u er echt heen zal moeten, een stoeltje pakken, misschien krijgt u wel een kopje thee of koffie van de van hun waar af wetende vriendelijke Printroom medewerkers. Laat u vooral goed informeren voor u over zichzelf begint, dat probeerde ik namelijk ook, waardoor ik veel opstak. Er worden eigenzinnige workshoppen gegeven, mooie exposities en men geeft er zelf ook boeken en posters onder andere uit. Ik ben er een flink tijdje geweest en ga er binnenkort weer buurten met nu wel wat geld in mijn zak, dat is toch makkelijker kopen.

Op de website kunt u meer informatie vinden over dit pareltje in Rotterdam.

http://Printroom-www.printroom.org

Schietbaanstraat 17, Rotterdam NL

Open Thursday, Friday & saterday, from 12-6pm

 April 27, 2017  Posted by at 23:00 Pieters Proza No Responses »
Apr 232017
 

Net terug op mijn nieuwe tweede hands scootertje uit Nieuwleusen waar ik samen met Xandra naar een documentaire over de Amerikaanse mode ontwerper Jeremy Scott heb gekeken. Geweldig, Pop art avant la lettre. Een prachtig verhaal over een man die keihard heeft moeten werken tot wat hij nu heeft bereikt, op Netflix kunt u dit pareltje bekijken. Toen Jeremy in Parijs aankwam zat zo’n beetje alles tegen, nergens lukte het hem zijn portfolio te slijten. Toen besloot hij zelf maar een catwalk te organiseren van zijn kleding, die de Franse televisie op pikte, en zo kwam werd hij de gigant die hij nu is.

Onderwijl vroeg ik mij af of ik als kunstenaar een doel voor ogen had, ik bedoel dan niet overleven, dat lukt mij net Title: Wat wil je eigenlijk Pieter ? | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza met een chronisch te kort aan materialen, maar dat is eigenlijk vooral het laatste jaar, en ik heb altijd werken gemaakt, en doe dat nog steeds vaak 16 uur per dag, liefst helemaal alleen en ongestoord. Dat is dus geen doel, ik heb vanaf mijn eerste deelname aan een groep expositie met als thema de Nieuwe spoortunnel met een tekening in de Laurenskerk te Rotterdam, heel vaak in groep en solo geëxposeerd. Maar nooit naar volle tevredenheid. Ik wil namelijk de mensen over donderen met wat ik in al die jaren hebt gemaakt, van tekeningen T/m gefreesde werken, van Gemengde technieken op papier tot schilderijen op canvas en ga zo maar even door. Het zal lijken alsof ik de werken zo heb gemaakt, maar dat is niet zo, ik besteed elke minuut aan mijn kunst, daardoor heb ik mijn Wereld kunnen opbouwen, dat wil ik laten zien, de diversiteit in mijn stijl, knallende kleuren, heerlijk onbescheiden Pieter Zandvliet. Ik zou er een museum mee kunnen vullen, van een beetje formaat natuurlijk. De bezoekers moeten moe en verward de expositie verlaten, en hopelijk er over nadenken en nooit meer vergeten, iets wat ik even als de expositie ruimte niet in de hand heb.

Twee maal eerder exposeerde ik in een museum, een expositie als zeg maar mijn doel zit er natuurlijk niet zomaar in. Dan moet ik het misschien zelf doen, er voor sparen misschien, en dan een ruimte huren, en mensen zien aan te trekken, want die komen niet zomaar, het enige wat ik kan garanderen is iets dat de bezoeker nooit eerder zag, dat lijkt mij zo gaaf, ik denk dan niet aan miljoenen Euro’s op mijn bankrekening, maar ik wil de bezoekers mijn Wereld intrekken, hem laten zien, waarom ik zo ontzettend hard heb gewerkt en zoveel heb gelaten. Natuurlijk gun ik ieder ander zijn of haar doelen, daar veranderd mijn doel niks aan, maar mijn doel hoop ik echt te gaan verwezenlijken, tot die tijd exposeer ik natuurlijk gewoon door en blijf hard werken, simpel en alleen omdat ik mij een leven zonder mijn kunst niet kan indenken.

 April 23, 2017  Posted by at 01:00 Pieters Proza No Responses »
Apr 172017
 

Voordat ik de Drawing Machine betrad te Gouda, was ik het weekend hiervoor ook in de Jeruzalem Kapel op Title: Wilde Westen deel 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza uitnodiging van Lorna Buckley, als onderdeel van haar kunst project voor, de Kunststichting Zwaan kleef aan”, organiseerde de bedreven kunstenares een akoestische noise jam. Met boodschappen wagentjes vol dingen waar je geluid mee kunt krijgen en die Lorna bij elkaar had gezocht en/of gemaakt stapte wij op de trein naar Gouda. Uit heel Zuid Holland kwamen er noise artiesten op af, die in sessies herrie maakte in de kapel, die al honderden jaren in Gouda staat, en het nu elk moment kon gaan begeven. Ik besloot op aanraden van Serge Epskamp aka Killer Bee Honey , een korte documentaire over deze dag te maken, met een rood clowns neusje op vergezeld van een door mij stug volgehouden clowns stemmetje interviewde ik de noise makers. Ik werd er zelf misselijk van, laat staan de anderen in de kapel. Ook bezoekers liet ik niet met rust, ik sloeg zowaar een beetje erg door in mijn zelf aangenomen rol van Clown Bennie Leuk. Lorna kreeg mij aan het tekenen, waar meestal weinig meer voor nodig is dan een papiertje en een pen. Ze gaf mij de compilatie cd’s voor het SOTU Festival in Amsterdam, en ik begon daar op te tekenen in de tyfus herrie, die mij vast een gehoor beschadiging hebben bezorgd. Zo nu en dan maakte mensen een praatje met mij, wat voor mij echt niet hoeft als ik aan het tekenen ben. Natuurlijk nam ik pauze voor mijn docu, en irriteerde lekker door, geholpen door poppenkast speler Peter Baum, zelfs toen Lorna genoeg van ons had, en ons naar Rotterdam stuurde konden wij niet meer ophouden, en irriteerde zoveel mogelijk Gouwenaren met onze kut stemmetjes. Ik had pijn in mijn kaken van het leed vermaak, wat ik ooit eens voor altijd uitgesloten had, maar het bloed kruipt waar het niet mag komen. Maar als er iets kunst was, een zeer pure vorm, dan was het deze dag wel. Lekker ongecontroleerd, maar niet iets wat ik nog vaker ga doen, dit was namelijk niet te overtreffen…

Ook erg leuk was het roken van een bong, nou ja leuk, het was een ervaring die ik nog niet eerder had gedaan, ja

Title: Wilde Westen deel 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Digital Camera

een waterpijp roken dat wel, maar een bong is veel directer, in één zuig knetter stoned, en in mijn geval ongelofelijk geil voor zeker een half uur. Ik hield het dan ook bij één hijs om de mogelijke eer die ik heb te redden.

Een onverwachts optreden op maandag avond in het al eerder beschreven, Centrum voor labiele media te Dordrecht met de ter plekke verzonnen naam door noise Queen Kutwyv, Incentive Cirkel met jawel Kutwyv en Arno Pelzer met mij als slecht opgedroogde MC was een zware bevalling, maar met het motto, Alles voor maar vooral met kunst deed ik een performance tussen de twee ervaren Noise rotten in.Kutwyv had razendsnel een klein festival georganiseerd voor twee Russische bands Coneforest en Miroed die fucking goed waren. De vriendelijk Title: Wilde Westen deel 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza jonge Russen kwamen uit Petersburg, waar juist op deze dag de aanslag op de Metro was. Gelukkig zaten er bij de doden en gewonden geen familie of vrienden van de bandleden. Het eerste kwartier van mijn optreden had ik geen microphone geluid, waar ik trouwens niemand over heb horen klagen, en toen ik het wel had ook niet, dus al met al een geslaagd optreden daar in het oude Dordrecht.

Heel erg tof vond ik het dat ik met Tante Lorna mee mocht op atelier bezoek bij de goed gesoigneerde kunstenaar/striptekenaar Joost Halbertsma die buiten vette kunst maakt vooral op en met karton het underground stripblad de Kutlul uitbrengt. Als liefhebber van vooral underground strips uit alle tijden en landen was dit natuurlijk helemaal mijn ding, mijn tante weet wel wat haar neefje leuk vind. Tante Lorna bracht bij Joost de originele voor een speciaal SOTU 666 Kutlul nummer. Buiten een mooi blad is de Kutlul nergens online te vinden en kunt u de nummers alleen bestellen voor vijf Euro per stuk bij Joost 06 44 690 512, de opbrengst wordt in het volgende nummer gestoken. Tijdens de presentatie in stripwinkel Lambiek te Amsterdam van het verse 666 \kutlul nummer trad ik op met mijn Boetlek Underground Escape vlak voor de stand van de Kutlul, met drie muzikanten op één meter was wat vreemd, zeker doordat als ik net stond te zingen, er steeds iemand zei, sorry mag ik er langs, nee ik heb niemand vermoord, geestelijk een hele massa dat wel. Sávonds reden Serge Epskamp en ik terug naar het Oosten waar mijn zusje Angelique het gezellig had gemaakt voor mijn verjaardag, en is het wachten op mijn volgende avontuur.

 April 17, 2017  Posted by at 20:30 Pieters Proza No Responses »
Apr 162017
 

Eergisteren terug in mijn huisje te Dalfsen, dood en dood moe van drie roerige weken in het Wilde Westen. Veel inspiratie, veel misschien wel teveel mensen, optredens, veel werken, performances, try-out of de Drawing machine, performances, presentatie van de door mij ontworpen Pieter Zandvliet schoen voor en op de verjaardag van Mascolori Rotterdam, een optreden tijdens het SOTU festival te Amsterdam in de leukste stripwinkel van Nederland, Lambiek en heel veel meer. Title: Wilde Westen 1 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Niet iets dat ik snel weer zal doen, ik bedoel drie weken Rotterdam is voor mij meer dan genoeg. Gastvrij werd ik door vriendin en collega kunstenaar Lorna Buckley in haar huis ontvangen. Ik kreeg een eigen kamertje met matras waar ik kon slapen wat ik best veel deed, ik probeerde denk de indrukken weg te slapen die ik in huize Buckley opdeed en natuurlijk daarbuiten op straat. Natuurlijk tekende ik veel, mede voor mijn Drawing machine die op acht en negen april gepresenteerd zou worden ten tijden van de drukke Open Atelier dagen in het mooie Gouda, het plan was dat ik in een doos door Lorna gemaakte doos zou zitten gebouwd op haar bakfiets die ze speciaal hiervoor van Rotterdam naar Gouda had gereden. Er kwamen een grote gleuf waar uit de door mij vervaardigde tekening zou komen als men een tientje door de kleine gleuf zou schuiven. Ik leerde in deze twee heerlijk zonnige dagen dat kunst niks met aanbiedingen te maken heeft, ik bedoel normaal kost bij mij een tekening op a4 formaat tussen de 50 en 60 Euro en nu een tientje. Nou ik heb heel veel super lieve en leuke reacties van de veelal vrolijke mensen gekregen, en om eerlijk te zijn is dat veel belangrijker en onbetaalbaarder dan hoeveel Euro ook. En dat was ik vergeten, wist ik allang, misschien door het chronisch geld gebrek, soms heb je dat, vergeet je even het mooie, dat je mensen kan raken met je werk zonder daarvan te willen kunnen leven. Ik beleefde trouwens het mooiste moment uit mijn leven als kunstenaar, een klein meisje keek een aantal keer door het gleufje naar wat ik aan het tekenen was, ze had grote bruine ogen achter haar ronde brilletje. Een tijdje zag ik haar niet meer gluren, toen ik opeens vingertjes door het gleufje zag komen met daarin 20 Euro cent, met de woorden,”hier meneer dit is voor u omdat u zo mooi kan tekenen”. Dat is toch het mooiste wat je als kunstenaar kan bereiken, zo echt, ik moest bijna huilen, wilde de doos kapot maken, er uit breken achter het meisje aan gaan met een tekening voor haar, maar dat ging dus niet. Zwaan kleef aan de stichting waar ik voor de deur stond in de prachtige Jeruzalem kapel is zeker een bezoekje waardig, er wordt prachtige kunst gemaakt en het proces wordt tentoongesteld. Mijn Drawing machine gaat voorlopig weer in de ijskast, Het plan is dat de doos in ligt hout uitgevoerd zal worden helemaal door mij beschilderd, er zal geen gleuf meer inzitten, het wordt een Drawing machine kijkdoos, met een rond raampje waar men door heen kan kijken naar wat ik in de doos uitvoer, tevens buiten te zien op een scherm die aan de doos hangt. Men kan de Machine huren. Maar voorlopig blijft het bij Gouda, want het grootste probleem is mijn vervoer. Ik zeur niet want mijn mooiste moment heb ik al bereikt in Gouda, daar kan niks meer tegen op.

De presentatie van de door mij ontworpen,”Pieter Zandvliet schoen”voor het Rotterdamse schoenenmerk Mascolori was ook geweldig. De kleurrijke schoen in een oplage kwam uit op de zesjarige verjaardag van Mascolori in hun winkel aan de Nieuwe Binnenweg 116 te Rotterdam in een oplage van 50 schoenen. Het was super druk, en om zeven uur zou ik met mijn band de Boetlek Underground Escape in de winkel optreden vergezeld door Pedro Propaganda en Queen of Noise Kutwyv. En zo geschiede de winkel stond propvol, en wij gingen twintig minuten los op de muziek die Killer Bee Honey vooraf had gemaakt. Het was net of ik in de jaren tachtig in een trendy gallery te New York, misschien wel gaver, super vet.

 April 16, 2017  Posted by at 20:54 Pieters Proza No Responses »
Mar 222017
 

Het eerste nummer werd in een oplage van 500 honderd exemplaren uit gegeven, en gedrukt bij een drukkerij in Title: Freelook magazine 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Gorinchem waar we de eerste drie exemplaren van Freelook lieten drukken. Toen ik met wat andere redactieleden het derde nummer ging ophalen moet ik even bij de directeur van de drukkerij komen. Hij de lieve man verontschuldigde, en deed alles behalve aan een directeur denken, meer aan een vadsig mannetje dat nog bij zijn alleen overleden ouders woonde. Maar hij verontschuldigde dat er geklaagd was over seksueel getinte artikelen en foto’s in de Freelook. Maar dat zijn toch tekeningen wees ik naar wat geneuk in mijn strip. “Meneer het spijt mij echt, maar dit is een sociale werkplaats, dit kan ik niet verantwoorden”. Tot dat moment dacht ik dat dit gewoon de goedkoopste drukker was met goede kwaliteit. Ik keek rond, knikte naar de mij aanstarende mensen, gaf de directeur een hand, en vertrok met nummer drie richting Rotterdam.

Met nummer één van Freelook werd ik als hoofdredacteur uitgenodigd in een uitzending van RTV Rijnmond, 1992 dus. Met mijn buurjongen uit de Havenstraat Michael Vos die op moment van schrijven bekend staat als een virtuoos gitarist, gingen we naar de studio die toen zat waar nu Imax zit aan de Leuvenhaven. We moesten wachten tot ik aan de beurt was, deed ik in de Metro nog zelf verzekerd, vertelde dat ik ons blad even ging promoten met tal van snelle en rake one liners, zat ik nu midden in een crisis, een trillende paniek aanval. Ik zuchtte dat Michael vanaf nu de hoofd redacteur was van Freelook Magazine, en dat hij dus op de stoel voor TV moest plaatsnemen. En dat deed de zestien jarige Michael fluitend, terwijl ik stond te kotsen op het toilet.Title: Freelook magazine 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De redactie vergaderingen waren vaak zeer vijandig naar elkaar, nieuwe redactieleden werden allereerst met de nek aangekeken, nog net niet onder een vuurdoop of een seksueel getinte massa ontgroening. De meeste hielden het dan ook maar e”en artikel uit op onze vriendelijke redactie. Ik was inmiddels weer hoofdredacteur, Michael vond het allemaal best, en schreef artikelen en deed interviews. Ook had hij zijn ideeën om de landelijke aandacht te trekken. Hij wilde bijvoorbeeld de schrijfster van, “The Happy Hooker”, Xaviera Hollander vragen of hij de zestienjarige dekhengst met haar het bed in mocht duiken om daarna zijn ervaringen hoe hij het vond om met een bejaarde ex hoerenmadam te vrijen. Gelukkig nam Xaviera iedere keer niet op, want de gek was aan haar telefoon nummer gekomen.

Ook en vooral Istvan Gal haalde met liegen over onze oplage Internationale artiesten binnen als noem er even wat op: Snap, NUKE, Tony Scott, LUV, London beat, Dr.Alban, D-Shake en zelfs James Brown, nee Istvan deed geen interview met de zweterige Koning van de soul. Wel lag hij stiekem een dicteer apparaat in de ruimte waar meneer de Brown werd geïnterviewd door de Nederlandse pers. Met een mooie foto die Istvan schoot van James tijdens het optreden in Ahoy op de cover, hadden wij wel even iets in huis. Ik deed vooral schriftelijke interviews, die achteraf schaamteloos slecht waren, nou ja, ze beantwoorden mijn kinderachtige vragenlijstje wel, en deden er saaie foto’s bij voor in de Freelook, Zo interviewde ik :Public Enemy, Erasure en The 2 Live Crew, waar ik vooral zelf erg blij mee was.

Hadden wij eerst Moha Boudat als onze enige fotograaf kregen wij er na nummer 3 nog een paar bij , inclusief Istvan Gal die inmiddels ook voor kranten foto’s maakte. Het was dus iedere keer ruzie onder die jongens. Xandra moest ons blad als jongerenwerkster steeds verdedigen voor de onderwerpen in de Freelook naar collega’s die het te ver vonden gaan voor een jongerenblad. Ik ook en dat was nu juist de lol, te vergaan, dat hoort toch bij jongeren, en zeker uit een volksbuurt uit Rotterdam. En het lukte Xandra steeds dat wij weer een blad mochten maken.

Mijn zusje Angelique schreef ook artikelen en deed vooral interviews, met bijvoorbeeld de vrouw vriendelijk Title: Freelook magazine 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza sexshop MMy sin aan de Pannekoekstraat. Ik kocht er een keer vier erotische strips van de Franse striptekenaar en hierbij een aanrader voor wie het leuk lijkt zijn oude hobby strips lezen weer op te pakken, na het jaren geleden dicht slaan van Suske in Wiske, maar goed na deze sluik reclame, de man het George Picard. Ze vroegen er 250 Gulden voor, wat ik dus niet man vriendelijk vond. Ik had even aan een vrouw moeten vragen of ze de strips voor mij wilde afrekenen, die zou er vast een vrouw vriendelijk prijsje voor betalen. Angelique tekende zo nu en dan zelf de illustraties bij haar stukjes, omdat ze haar grote broer denk niet vertrouwde op een normaal resultaat.

 March 22, 2017  Posted by at 01:58 Pieters Proza No Responses »