Jul 252017
 

Zoals ongeveer iedere dag rond deze tijd rijd er een fietser langs, en dat doen er de hele dag een heleboel, maar die hoor ik niet boven mijn muziek uit. Deze wel, want het manneke van een jaar of veertien met een grote gelukkige gezicht uitdrukking heeft achterop zijn fietsje een muziek installatie waaruit loeihard smartlap muziek komt. In deze regionen niet zo heel vreemd, men is gek op van die muziek hier, en waarom ook niet, ieder zijn ellende, waarom niet loeihard achter op je fiets moet het vrolijke fietsertje gedacht hebben. Wat in mijn ogen een beetje vreemd in mijn ogen is dat het kereltje zo zwart als roet is. Hij heeft het integreren wel heel serieus genomen. Ik begin zelfs te twijfelen of zijn uitdrukking wel vrolijk is, misschien is hij hartstikke debiel.. En ook dat mag van mij, voor mij is hij dagelijks een glimlach waard.Title: Ik ben net als Frans Bauer heel gewoon gebleven | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar waar zit ik nou over te schrijven ik wilde het helemaal niet over dit kereltje hebben, al had ik het u zeker ook niet willen onthouden natuurlijk, het is toch mooi die zonderlingen onder ons, want als ze boven ons willen gaan staan schieten we ze natuurlijk de Hemel in. Maar ik wilde het hebben over clichés, ik heb er niks mee hoor, maar ze worden mij middels vragen en vooral afvragen mijn kop in gesproken, vrijwel wekelijks. En ik vrees dat veel andere kunstenaars met dezelfde vragen stoeien, vooral de mannelijke varianten hebben het te verduren, Maar wat lul ik nou weer, wat weet ik nou van vrouwen, en al helemaal niet van kunstenaressen. Aan vooral veel beschreven beroemde kunstenaars die als enige overeenkomst met mij in mijn geval alleen de naam kunstenaar gemeen hebben, en wat werk betreft ben ik daar blij mee. Want ik heb het niet zo heel erg op stromingen, groepen het tegen wil en dank ergens bij willen horen, ik vind met mezelf handelen al een hele klus.

Een groot cliché is bijvoorbeeld dat kunstenaars, nou laat ik het bij deze kunstenaar houden, veel drinken, nou dan val ik al tien hoog naar beneden, ik mag dus zeldzaam weinig drinken vanwege een zwakke lever, gelukkig heb ik ter compensatie een heroïne verslaving, geintje. Trouwens wist u dat Lou Reed van de drugs af is ?, dit even tussendoor. En men denkt tevens, dat ik er maar op los seks, ik was dus vierentwintig jaar met Xandra Severien, en dat heeft mij nooit een moment verveeld, het ging op het allerlaatst mis, en dat spijt mij. Voor mijn relatie met Xandra was ik een en twintig, ik had inderdaad veel wisselende contacten buiten die met mijn vriend Ricardo Suares, waar ik overigens geen seks mee had. Maar wel met meisjes en vrouwen.  Ik was een sportman, tekende gigantisch veel, maar was mij niet bewust dat ik kunstenaar was, dat bewuste kwam pas tijdens de relatie met Xandra. En nu een jaar na de relatie met Xandra, wat klinkt dat zakelijk zeg, gadverdamme. Nou ja nu dus, ben ik misschien een klein beetje als in mijn jongen jaren, maar niet ter vergelijken met de seks beesten waarvoor men mij aanziet, en dan zijn het ook nog altijd mannen die het mij bewonderend vragen, wat moeten zij met die informatie. En als ik hen antwoord dat ik niet echt veel wisselende relaties heb, of als ik er genoeg van heb, antwoord ik dat ik het liever doe met lijken van een week onder de grond, geloven ze mij in beide gevallen niet. Wat gelukkig minder vaak voorkomt, maar toch nog een paar keer per kalenderjaar, is de vraag of ik homoseksueel ben, en in het verleden rustig met mijn vrouw ernaast. Ik snap ook wel dat ik overkom als de grootste lullen zuiger, penisparkeerplaats dan wel dankbare recht geschapen rel nicht, maar op dat recht geschapen na, klopt er niks van deze veronderstelling. Als ik het wel was, zou ik er geen problemen mee hebben hoor, maar ik doe het met vrouwen, geen minderjarige, nee met vrouwen, op en neer de hele mikmak, maar niet met soortgenoten, ik heb zelf al een piemel, en dat is al heel vermoeiend. Als ik dan antwoord (in mijn meest vriendelijke geval) dat ik niet van de herenliefde hou, althans deze zeker niet bedrijf of ga bedrijven, ik ben nu eenmaal niet zo nieuwsgierig als men zou denken, vraagt men of ik dan bi seksueel ben, en dan is mijn vriendelijk ten einde, en stel ik de wedervraag of men soms met mij naar bed wil, want wat heb je anders aan deze nieuwsgierige wat ongemakkelijke vragen, zeker op de opening van mijn expositie. En ik weet nu dat je met die wedervraag geen vrienden maakt, maar die vrienden kunnen mij gestolen worden, je kunt mij even zo goed vragen of ik bosneger ben, dat slaat even zo goed kant nog wal.

Ongeveer dertien jaar geleden alweer liep ik met Xandra aan de Schiedamse maas de wijlen hondjes uit te laten, toen er een vriend die vaak Thailand bezoekt langs fietsen, hij stopte, en zonder ons te groette vroeg hij wat ik de afgelopen tijd in Thailand had gedaan terwijl hij mij als de één of andere misselijke tv detective in zich op nam. Ik zei, eigenlijk niks, want ik was hier in Schiedam, en niet in Thailand, ik ben nog nooit tot op heden het fucking continent af geweest, zelfs niet in mijn dromen. Jawel zei hij, mijn vrouw kon beamen dat ik toch echt thuis was geweest en hard had gewerkt in mijn atelier. Nou hij had gehoord dat Pieter Zandvliet die Schiedamse kunstenaar achter de minder jarige Thaise schone had aangezeten, iemand moest mij dus wel heel erg haten, of ik had een dubbelganger, om binnenkort een *Colombiaanse stropdas voor diens verjaardag te schenken. Nou echt hoor, normaal had ik mijn vriend tot op dat mooie moment het liefst hartstikke dood getrapt, mijn vrouw weerhield mij, en ik heb er werken van wakker gelegen, kan gebeuren zullen wij maar stellen. Als ik zelf niet de meest knallende werken maak, vreemde muziek of korte verhalen over mijn leven schrijf, doen andere dat wel over mij. Inmiddels stoort het mij allemaal niet meer zo, wat men denkt, maar hou je vragen lekker voor je zelf, koop mijn boek, ga naar mijn exposities en je krijgt als je heel erg je best doet echt alle antwoorden, mijn leven is spannend, maar vooral op papier. En voor ik het vergeet, ik kom als kunstenaar vrijwel nooit op extravagante feestjes, echt waar niet. Ik ben net als Frans Bauer heel gewoon gebleven

*Eerst getuigd in 1981: Colombiaanse, uit haar veelvuldig gebruik als een methode van intimidatie tijdens La Violencia (circa 1948-1958) + stropdas, uit de resulterende macabere gelijkenis van de tong van het slachtoffer aan die van een stropdas als hij bungelt op de borst

 July 25, 2017  Posted by at 19:50 Pieters Proza No Responses »
Jul 242017
 

Niks is voor mij zo onvoorspelbaar als mijn leven Ik snap er na pak hem even stevig vast acht en veertig roerige jaren nog altijd geen reet van. Zelfs als ik mijn leven denk te begrijpen, blijk ik er tien minuten later alweer helemaal naast te zitten. Het is een prettige psychose mijn leven, niet altijd natuurlijk, maar veelal is het goed te doen mijn leven, en raad ik één ieder mijn levensloop van harte aan.. Het is niet altijd goed voor de gezondheid mijn leven, of even vriendelijk naar uw mede geboorte genoten op deze wonder schone aarde, met misschien iets teveel rand debielen die er met soms grove maatregelen een pleuriszooi van maken, maar een kniesoor die daar oplet.

Toch maar eens op gezocht in de Dale van Dikke wat een Kniesoor is, volgens Dale is het iemand die voortdurend chagrijnig is, waarschijnlijk omdat de oetlul of flapkut de hele dag op dingen let waar het chagrijnig van wordt. Mijn raad aan de kniesoren onder ons, kijk wat vaker in de spiegel, doe uw kleren uit en ga lekker dansen, moet je gegarandeerd lachen.

De laatste tijd heb ik een soort van ritme in mijn leven die ik steevast vervelend vind, maar ik weet dat het goed voor mij is. Iedere week komt er een dame langsTitle: Mieke Telkamp kon mooi zingen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza om een uurtje met mij bij te praten over mijn bezigheden, een soort van klankbord. Om de twee weken ga ik naar de Hippie Hut ergens in Dalfsen on gezellig met mijn band, ik ben namelijk de manager van Bacon Fat louis, al voer ik weinig uit, het is meer voor de gezelligheid, en de jongen luisteren niet, laatst gaf ik ze de tip naar de tandarts te gaan om hun gebit er uit te laten trekken, en hiervoor een prachtig wit gelijkmatig gebit in te brengen, het oog wil ook wat, nou ik kan u wel vertellen de ze nog altijd met die rotzooi in hun bakkes op het podium staan, Kansloos, het zal wel blues zijn, ik weet het verder ook niet, maar ja je gaat van die jongens houden, tegen wil en geweten in. Een paar keer per week ga ik naar Xandra die mij altijd het nieuws in haar tuin laat zien, en om daar natuurlijk mijn vier potige adoptie zoon Elvis te knuffelen, een hoogtepunt iedere week weer. Het is dat ik een soort van normaal mens ben en hij een soort van normale hond, anders zou mijn adoptie zoon toch echt uit moeten gaan kijken dat ik hem niet seksueel misbruik, al zou ik eerlijkheid halve niet weten hoe dat moet seksueel misbruiken. Dan heb ik nog zo nu en dan contact met familie en vrienden. Daarbuiten werk ik mij een slag in de rondte om nieuw materiaal te kopen om mij weer een slag in de rondte te werken voor teken en schilders materialen. U leest deze knappe kerel heeft het erg druk met zijn leven te lijden, waarheen waarvoor zou wijlen Mieke Telkamp zingen, en gelijk had ze, ook al slaat het in dit geval kant noch wal.

Ik denk ik maar eens ga stoppen met dit stukje over mijn leven, het is niet te bedoeling om mijn leven samen te vatten in één velletje papier, dat is mij de eer te na. Nee ik ga omdat ik toch al lekker bezig ben in dit meesterlijk geschreven stukje met het op schrijven van vervelende wijs neuzerige totaal niets zeggende spreekwoorden, gewoon op een velletje houtvrij papier, zodat ik u er verder niet mee hoef te vervelen, mijn dank voor uw kostbare tijd.

En oh ja, Henk Schemerlamp had niks te maken met Mieke Telkamp, hij kon niet eens zingen, en er gaan geruchten dat hij zelfs nooit geboren is, laat staan overleden.

 July 24, 2017  Posted by at 00:46 Pieters Proza No Responses »
Jul 192017
 

“Maybe I should draw”, is bijna af na ongeveer tien maanden hard werken. Natuurlijk komt er nog de muziek speciaal op de beelden gemaakt door Serge Title: Film over een maand in mijn leven | Artist: Pieter Zandvliet | Category: News Pieters Proza Voorpagina Epskamp bij. Maar de eerste vijftig minuten worden volgende week ingezonden voor het Film Festival van Mar del Plata Argentinië, Het grootste film festival van Zuid Amerika. Dus het word spannend. Zelf heb ik nog niet veel van de film waar ik met mijn leven de hoofdrol in speel gezien. Maar van wat ik hebben mogen zien was ik onder de indruk. Net voor de film word verstuurd naar het film festival zal ik de vijftig minuten nog bekijken, maar ik heb er het volste vertrouwen in, net als maaksters van deze film Cecilia Garizoain en Flor Scarano. ER zijn nu al plannen om een tweede film van mij in Argentinië te maken, aldaar krijg ik in ieder geval de opdracht voor een muurschildering bij een televisie studio in Buenos Aires en twee exposities. Ik moet alleen nog sparen voor een ticket, en zal er dan een maand lang hard gaan werken.

Maar goed eerst de eerste film waarin er hele mooie beelden van mijn woon omgeving Dalfsen te zien zullen zijn, mijn vrienden, familie en kunst collectors. Om mij heen ziet u hoe ik optrek met mijn maatje Peter van Hemert uit Rotterdam, je kunt het zien als een moderne vorm van de Oude meester en zijn leerling, maar dan heel anders, want wij zijn natuurlijk bovenal vrienden. Ik kan verder niet veel vertellen, en dat hoeft ook niet, want ik weet totaal niet wat er uit eindelijk in de 110 minuten van de 132 draai uren over zal blijven. Maar ik hoop u te zien op het Film Festival van Rotterdam, dat zou toch mooi zijn…..

 July 19, 2017  Posted by at 16:55 News, Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Jul 162017
 

Naar mijn idee zullen veel collega kunstenaars, muzikanten, fotografen, dichters, journalisten, filmmakers en ga zo maar een week of twee door, kunnen beamen dat buiten het creëren van ons werk, het ontmoeten van bijzondere mensen op deze Aarde heel erg mooi en meegenomen is.Title: Wat is het fijn om Pieter Zandvliet de kunstenaar te zijn | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Twee weken geleden belde een bevriende Journalist/schrijver Rieks Folkerts uit het immer bruisende Nieuwleusen dat hij een Syrische Regisseur/kunstenaar kende, die twee jaar in Nieuwleusen woonde met zijn vrouw en zoontje. Hij was gevlucht voor het Syrisch regime, en wilde kunstenaars uit de omgeving leerde kennen. Dit leek mij zelf erg interessant, dus maakte wij een afspraak voor bij mij thuis. Na pak hem beet zijn eerste big smile, dacht ik dit zit goed. Ik moest aan iemand denken die een vrijwel gelijke glimlach had, maar wist niet meer wie. We kletste een uurtje, toen we met een selfie afscheid namen. Helaas kon ik niets van de films zien die hij voor de Syrische televisie in het verleden had gemaakt, die waren achter gebleven. Zijn werk had ik al gezien in het Gemeentehuis van Dalfsen, en ik werd er vrolijk van. Toen ik hem vertelde dat ik er vrolijk van werd, en dat het mij niet verbaasde dat hij niet de bittere ellende uit beelden in zijn olieverf schilderijen, want ik weet dat het erg zwaar is je ellende op te rakelen en te verwerken in je werk, en dan is mijn ellende niks vergeleken bij die van Manu. Hij was blij dat ik hem bergreep.

De volgende dag na onze meeting met Rieks, die ik hierbij wil bedanken voor de vriendschap die mede door hem tot stand kwam, en waaruit mooie dingen tot Title: Wat is het fijn om Pieter Zandvliet de kunstenaar te zijn | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza stand gaan komen zo kan ik wel beloven, whats appte Manu mij of ik het leuk vond langs te komen, zeker wel, en we maakte een afspraak voor zaterdag avond.

De deur werd open gedaan door Ali die vloeiend Nederlands praatte, en hier mee de oren van mijn hoofd kletste over zijn poppetjes, tekeningen en weet ik veel wat allemaal niet meer. Toen Ali naar zijn bedje ging, begonnen Manu en ik los te barsten over natuurlijk kunst, zijn vluchten voor het regime van Syrië, hij maakte films voor tv, maar die waren kritisch, en al snel werd duidelijk dat hij en zijn gezin gevaar liepen, waardoor Ali moest vluchten. Op You tube liet hij een paar stukjes uit zijn films zien, het zag er erg professioneel uit. Helaas is mijn Arabisch al niet veel beter dan mijn Chinees, maar de beelden waren mooi, en erg origineel. Ik vertelde dat mijn vrienden van Bacon Fat Louis een videoclip wilde maken, en wat hij hier voor vroeg. Ik krijg altijd braak neigingen als ik het over geld moet hebben, en blijkbaar kreeg de mijn vraag lachend weg wenkende Manu dit ook. Hij zei ik word verlegen als ik geld moet vragen, ik lever ze liever een goede productie. Het stond meteen alvast wat Manu en ik ook samen gingen doen, rijk zouden we er dus niet van worden, maar plezier zouden we er zeker aan hebben.Title: Wat is het fijn om Pieter Zandvliet de kunstenaar te zijn | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 

Title: Wat is het fijn om Pieter Zandvliet de kunstenaar te zijn | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Toen liet Manu mij een filmpje zien van zijn vader Ali Farzat een Cartoonist met ballen zo groot als de gemiddelde bowlingbal,buiten een prachtige manier van tekenen zijn de grappen vlijmscherp en kritisch tegen het regime van Assad, het regime pikte dit niet en sloeg de man helemaal in elkaar en brak al zijn vingers waarmee de goede man zijn schitterende tekeningen maakte, de beelden op het journaal met de huilende broer van Manu naar zijn bebloede vader naast hem op de brancard, zijn verschrikkelijk. Gelukkig is de man helemaal hersteld en gaat gewoon door ergens op de Wereld met zijn cartoons, als u op zijn naam zoekt komt u zijn prachtige cartoons en de journaal beelden tegen van de in elkaar geslagen cartoonist. U begrijpt dat ik erg blij ben met Manu, die buiten een groot regisseur ook een hele mooie manier van denken heeft, u hoort nog van ons.

 

PS de smile van Manu doet mij dus denken aan Robert de Niro

Het email adres van Manu om hem te contracteren is : satira.fazat@hotmail.com kan in het Engels, Italiaans, Spaans of Arabisch

voor meer informatie over Ali Farzat https://nl.wikipedia.org/wiki/Ali_Farzat

 July 16, 2017  Posted by at 00:52 Pieters Proza No Responses »
Jul 142017
 

Soms zijn er van die dingen die van bijzonderheden een puzzel vormen die alleen maar mooier kan worden.

Twee jaar geleden alweer werd ik benaderd door Bo Hudson, die mijn website had gevonden op het wereld wijde web. Hij stuurde mij een email, dat hij een Title: I find the blues | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina kunstenaar als mij zocht, het is fijn als er mensen zijn die naar je zoeken, dat scheelt mij veel zoek werk. Hij vertelde dat hij de zanger en gitarist van een bluesband was, en niet zomaar een gelikte boterham blues formatie m,et dure gitaren en kleine piemeltjes. Nee hij was de frontman van een Delta blues band. Ik was meteen e”en en al oor, want persoonlijk hou ik van de oude blues, de pure rauwe shit zeg maar. Snel nam ik een kijkje op de website van Bacon Fat Louis, en kon niet geloven dat hun beruchte oefenruimte, een tot waar paradijsje omgebouwde koeienstal in Dalfsen zat, op tien minuten rijden vanaf mijn huis. Heerlijk nummertjes van aanstekelijke sfeervolle recht in je muil blues, met zoals wijlen Frank Zappa het graag zag, een vleugje humor. Bo en ik spraken af in mijn atelier. Waar we na wat complimenten en andere kleffe praatsels, Bo mij vroeg of ik het leuk zou vinden een cd boekje te ontwerpen voor hun cd. Een boekje over het leven van één van de eerste blues muzikanten Henry Sloan. De achttien liedjes vormen een verhaal over zijn leven, en met mijn werk kon ik dit met veel plezier in beeld brengen. Maar zover was het natuurlijk nog niet. Eerst werd ik uitgenodigd een het begin te maken, live van een mini live cd in de Hippie hut, Aangezien mijn tempo van een monnik, zag ik best op om tijdens de live opname met publiek live te werken aan de cd cover, maar het was zo origineel bedacht dat ik instemde met dit plan. En zo ontstond de cd in samenwerking met Bacon Fat Louis, deze cd is nog steeds verkrijgbaar via de website van de band.. Om de donderdag maak ik altijd dat ik in de Hippie hut ben om tijdens het tekenen te genieten van Bacon Fat Louis, lekker te kletsen en filmpjes te maken die te zien zijn op de Facebook pagina van Bacon Fat Louis.

De cd over Henry Sloan nadert zijn einde, en ik heb net de dummy van het boekje gezien, en daar heeft vormgever Sander Spijker een meesterwerk van gemaakt. Buiten de gewone cd komt er ook een luxe editie uit in een oplage van vijftig stuks, we hebben iets heel moois gemaakt samen, en dat is te horen en zien. Via de website kunt u alvast intekenen voor de luxe cd, de Revelation party zal een spetterende party worden, waar ik u hierbij voor uitnodig, het adres kan ik alleen via email doorgeven, maar dat komt wel, hou de website in de gaten en like de Bacon fat Louis Facebook pagina.

Tot blues

www.baconfatlouis.nl

 

meer over Henry Sloan https://nl.wikipedia.org/wiki/Henry_Sloan

 July 14, 2017  Posted by at 00:43 Pieters Proza, Voorpagina 1 Response »
Jun 022017
 

 

Ergens op een groene wolk, heel lang geleden, zat eens een Profeet op zijn dikke, vette, klonterige met bulten en gezwollen gezwellen ouderwets maar oh zo Heilige platte reet. Het lang harig en vies baardig tuig zat daar te schrijven en te peinzen. Met een timmerman potlood in zijn grote knuist en een lang vel perkament, een voorloper van ons computerscherm op zijn schoot. Als ik erbij was schoot ik die gore fantast meerdere malen dood. Maar ik ben hier veel later en hij was vroeger. Title: Profeet wat zeg je nou weer dan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hij schreef over Adam en Eva, je weet wel waar het fout ging, door wie wij sterven, omdat zo zegt men ze broer en zus waren, en ja daar krijg je ongelukkige kinderen van, ik wil dan ook liever niet weten hoe Kane in Abel er uitzagen. Nu laat ik dit stukje proza over aan de Profeet, veel plezier met hem, ik ga lekker naar een bos meertje met schreeuwende kindertjes om mij heen, heerlijk. Ik zal dit keer niet vergeten mijn leren zwembroek mee te nemen, dat zit lekkerder op mijn scooter.

We spreken hier over het Hof van Eden, dat ergens tussen Wageningen en de Mount Everest heeft gelegen. Hier liepen opeens een man en een vrouw rond, Adam en Eva. Hij mager postuur een Aziatisch uiterlijk, al is Aziatisch best een breed begrip, dus laat ik zeggen hij leek wat op de Chinees van nu, een helaas niet minder breed begrip. Hij was opvallend klein geschapen, maar alles deed het, en daar draait de Wereld op. Eva had lang blond haar met slagen, en had de huidskleur van Oscar Harris, Nederlands meest onderschatte ster. Eva had ook geen navel maar wel forse schaamlippen, die wat deden denken aan de schors van een Eikenboom. Als ik dit verhaal begin liggen ze allebei in het groen malse gras, ze zijn namelijk net tegen elkaar aangelopen, ze gaan zitten en kijken elkaar verbaasd aan. Ze bekijken elkaar, besnuffelen elkaar teder, en beginnen na twee weken voorspel ontzaglijk hard te neuken Dit duurt precies een jaar, een rivier van zaad, waar de Donau uit ontstaan is loopt als een beekje door het bos. Veel beesten zijn in dit jaar van lekker paren vertrokken naar andere orden, ze vonden het gênant, dat gekreun en gesteun van die twee dun behaarde beesten. één beest bleef echter, een misselijk makende slissende slang. Deze slang met een mensen hoofd, een heel kloterig verwijfd mensen hoofd woonde al eeuwen in het Hof van Eden, Eden heeft de slang, toen de slang nog klein was zo’n 35 centimeter, noem dat maar klein, geadopteerd, toen Eden stierf aan een gebrek aan adem en hartslag is de slang die beter bekend staat als tuinslang de hort op gegaan om het leven van allerlei dieren te verzieken. Nu keken zijn groen gluiperige ogen op het uit geneukte stelletje, Eva had een dikke buik, ze begreep het niet want ze had een jaar lang niks gegeten, alleen lekker aan paalzitten gedaan, de voor loper van het paaldansen van tegenwoordig. De naar oud geil stinkende onder de stront vliegen zittende tortel duifjes wreven elkander door de haren, Adam at heerlijke druiven, en speelde wat met de schaamlippen van Eva, Eva at een kip levend op, waardoor ze onder het bloed zat. De tuinslang kon dit niet aanzien. Wat waren dit voor schepsels, die wilde hij niet in zijn hof, wegwezen ermee. Hij besloot voor hij tot actie over zou gaan ze eerst een tijdje te observeren, dat kan geen tijd, zeker niet als je zo als de lelijke tuinslang het eeuwige leven in pacht hebt, en één ding stond vast hij zou zorgen dat die twee viezeriken dit niet zouden hebben, hoe sneller de pijp uit, hoe beter. Hij moest er zelfs van kokhalzen, de lucht van het stel was echt niet te harden, de Botlek is er een luxe Frans parfum bij en koeienstront deodorant. Het liefst had hij ze dood gebeten, een stuk uit hun strot, maar in het Hof van Eden ging niemand dood, ze moesten echt moven. Na twee dagen in een boom hangen en een beetje met zijn tuinslangen pik spelen, hoorde hij Eva kermen, gadverdamme dacht de tuinslang die op zijn penis aan het blazen was, iets waardoor de muziek ontstond, zijn ze nu weer aan het neuken. Maar toen hij keek zag hij Adam ijverig en zenuwachtig heen en weer lopen, waar het schlemiel mee ophield toen hij tegen een dikke oudenboom aanliep. Terwijl Adam buiten westen in het gras lag, zag de slang dat er een grijze bal tussen de enorme schaamlippen van Eva zat. Wat had die domme trut nu weer in haar vagina gestopt, een onrijpe meloen of zo. Kermend door Eva, zag de slang hoe Kane en Abel geboren werden, de navel streng beet Eva door, waarna ze die netjes opat, even als het nageboorte van de olijke tweeling. Ze wist niet goed wat ze met de jankende ventjes aan moest, net toen ze Adbel wilde opeten, ontwaakte Adam, die dit voorkwam met een linkse directe op de kin van zijn vraatzuchtig meisje. Na weer een dag, sloop de slang naar het stel toe, net toen hij wilde voorstellen ze een heerlijke appel te nemen uit de verboden boom, met verboden vruchten. Greep Eva de verstijfde tuinslang bij zijn nek, het wicht zou hem toch niet gaan op eten. Het was veel erger, ze stak hem tussen haar enorme schaamlippen die bij elkaar zeker 500 gram schoon aan de haak wogen, en begon hem gelijk een drilboor voor te bewegen, terwijl Adam op de grond zijn zonen wat mieren voorschotelde, Adam was namelijk een hopeloos jager, hij kon tussen ons, eigenlijk alleen maar neuken, hier is de dictator uit voort gekomen Wat had de tuinslang toen graag dood gewild, hij kotste de vagina helemaal vol, waardoor geile gore Eva dacht dat hij klaar kwam en eindelijk ophield na drie dagen rammen in haar zwaar behaarde doos. Na te zijn bekomen van deze marteling schraapte de arme tuinslang alle moed bij elkander, en bood het jonge gezin de appel aan, waardoor alles anders werd. Adam, Eva en hun vervelende kut kinderen moesten opzouten om ergens anders de aarde te verzieken, Zo ging dus in het begin al alles helemaal fout….. Amen

 June 2, 2017  Posted by at 18:28 Pieters Proza No Responses »
May 312017
 

 

Het is alweer een jaar geleden dat ik ben gescheiden van mijn vrouw Xandra Severien.

Na vier en twintig jaar heb ik haar vertrouwen geschaad, en dat heeft ze niet verdiend. Ik woon nu dus ook een jaar alleen in een gedeelte van een Boerderij woning in Dalfsen. Ik heb goed contact met Xandra gelukkig. Al is het voor beide vreemd en vaak pijnlijk om nu vrienden te zijn.

Men zou misschien denken dat ik of Xandra nu volledig los gaan. Als tuinieren voor Xandra en voor mij mijn kunst losgaan is, dan wel, maar dat deden we daarvoor ook al. Ik heb veel aan vrienden en familie waarmee ik leuke dingen doe en mee maak. Maar vrij zijn zit in je hoofd, dat zit in je hoofd, en kun jezelf creëren. Op papier, doek of op wat dan ook met een pen, stift potlood, spuitbus, bijtel of penseel in mijn hand voel ik mij vrij, dat is mijn Wereld, en de ander dien ik te onderhouden.Title: Een jaar gescheiden | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik ben een ster om de schijn van vrolijke Pieter hoog te houden, en hou mij ten goede dat is ook een kant, maar ik ben feitelijk bloed tot pijnlijk serieus. Van Xandra kreeg ik alle tijd om mij te ontwikkelen in mijn kunst, sterker ik had nooit gekozen om kunstenaar te worden zonder haar, ik was heel lang een soort tijdbom die ten alle tijd verward en op springen stond. Dat voel ik het laatste jaar vaak opkomen, dan wordt ik moedeloos en besluiteloos. Heel veel mensen (niet gelogen) vragen mij vaak waarom ik niet ben door gebroken, meestal antwoord ik dan gekscherend dat het komt omdat ik het van mijn uiterlijk moet hebben, en niet van wat ik maak. Een leuke grap, maar de werkelijkheid is doordat ik Pieter Zandvliet ben, ik kan maar heel kort mee lullen, maar drie uur met iemand samen zijn voor ik weg wil om te tekenen, met een paar mensen kan ik dit gelukkig wat langer, door mijn autisme voel ik mij zelden ergens op mijn gemak, weet ik niet wat ik met de Wereld moet. Ik voel mij moe, en wil stoppen met denken over mijn toekomst, die eindigt feitelijk altijd weer bij een blank velletje papier. Daar in tegen heb ik oneindig veel dingen die mij interesseren, teveel om hier even in te typen., alles verwerk ik in mijn kunst, zo mijn drukke kop uit, ga de beschouwers maar vervelen.

Mijn huisje werd ook langzaam aan een bende, dat heb je als je zoveel en vaak mogelijk dikwijls zestien uur per dag op dezelfde plek aan een tafel zit te werken. Ik Title: Een jaar gescheiden | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza vind het maar moeilijk allemaal. Ik heb veel gepraat met vrienden, die ideeën en mogelijkheden opperde, over hoe en wat voor mogelijkheden er zijn met mijn kunst, soms denk ik dan dat doe ik even, en stort mijn kaartenpakhuis al snel weer in elkaar, kruip ik naar mijn veilige plekje uit kijkend op het weiland, al kijk ik niet zo vaak naar mijn uitzicht, maar het is heel fijn dat het er is, zo voor mijn neus. Ik kom nu weer wat vaker bij familie en vrienden in Rotterdam, de langste keer was drie weken, maar uit eindelijk hoe lief de mensen ook voor mij zijn, ben ik ik het liefst alleen. Ik heb ook geprobeerd een aantal keer een nacht op te blijven op feestjes, maar dat breekt mij op, dat sla ik voortaan over. Drie dagen logeren  is meer dan genoeg, sociaal zijn kost mij heel veel energie, ik haat het bijna. Dus mijn idee van een eigen plek waar mensen naar mijn kunst komen kijken gaat hem buiten een chronisch geld te kort ook niet worden. Wat ik erg fijn vind is dat ik nu af en toe optreed met Boetlek Underground Escape, maar dat had van Xandra ook wel gemogen. En ik verheug mij altijd op mijn twee wekelijks uitje naar mijn vrienden van Bacon Fat Louis in de Hippie hut. Erg fijn was het dat de Argentijnse filmploeg, mijn vriendinnen Cecilia Garizoain en Flor Scarano (ik hoop ze een keer op te zoeken in Buenos Aires) in oktober 2016 een Documentaire van en over mij schoten, natuurlijk super vermoeiend voor mij, maar ik had veel steun aan mijn vriend Peter van Hemert.”Maybe I should draw”, gaat hij mogelijk heten, en dat is wat ik doe, als ik weer ergens niet uit kom, lekker tekenen. En denk maar niet dat ik dan naar een oplossing zoek, ik sluit mij dan alleen af met iets waar ik zielsveel van hou, tekenen. Misschien moet ik tekenen accepteren als mijn geliefde, en in feite doe ik dat al, ik bevredig zowel mijn leven als mijn seksuele behoefte met dezelfde rechter hand….

 May 31, 2017  Posted by at 21:14 Pieters Proza 6 Responses »
May 232017
 

Net terug van een hectisch weekje Rotterdam, begin weer wat rustiger te worden in mijn nootje. Zoveel prikkels, het leken wel muggen die mijn hersenen indrongen om mij nog gekker te kunnen maken. Het is de prikkels nog bijna gelukt ook, dus ik blijf weer een tijdje weg uit de grote mooie stad. Het was super fijn om even bij mijn ouders mijn verhaal te kunnen doen over de uitreiking van mijn Ketelbinkie schoen, die ik niet zonder trots ontwierp voor Mascolori schoenen, aan de winnaar van de Ketelbinkie ondernemersprijs 2017. Burgemeester Aboutaleb nog een complimentje gemaakt over zijn Feyenoord Kampioen stropdas, en hem verteld tussen hem en alle loerende beveiligers dat ik zijn gezicht heb verwerkt in de zon op mijn werk ter ere van Ketelbinkie. Dat vond hij leuk.Title: Mama | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dit wilde ik natuurlijk mijn ouders op de bank met een kop koffie en iets lekkers vertellen, maar mijn vader die op zeven en veertig jarige leeftijd op zijn racefiets op het Kleinpolderplein werd geschept door iemand die door rood reed met een gang van honderd en twintig kilometer per uur. Mijn vader was toen dus een jaar jonger dan ik nu ben, terwijl ik dit stukje in mijn Captain America intyp. U zult begrijpen dat mijn moeder toen haar man kwijt was, hij was er nog natuurlijk in levende lijven, maar met het denk vermogen van een kind van vijf jaar oud, een wel hele zware last voor mijn moeder. Van een gezonde kerel naar een wrak die zijn mond niet kan houden. Maar ergens is de onvoorwaardelijke liefde die mijn moeder voor mijn vader, mijn zusje mi, en de kleinkinderen heeft heel erg sterk. Eigenlijk iets ongelooflijks, ik sta steeds versteld van mijn moeder haar engelen geduld. Niet dat ze mijn vader niet af en toe achter het behang wil plakken, maar toch….

Mijn vader kletste natuurlijk gewoon door mijn verhaal over de uitreiking heen, hij verzon zoals gewoonlijk zijn eigen spannende verhalen, of mijn moeder en ik nou luisterde of niet, en ik moet zeggen dat zijn verhalen altijd spectaculairder zijn dan de werkelijkheid. Maar niet minder irritant als je iets wild vertellen aan iemand die wil naar je wil luisteren namelijk mijn moeder. Edoch ik kwam er met geen mogelijkheid doorheen. Mijn moeder ging een heerlijk wel vertrouwd prakkie koken, er staan foto’s van op mijn Facebook pagina, NOT! En ik luisterde naar mijn vader, en zag de lieverd die hij toch blijft voor mij, hoog boven Rotterdam vliegen opzoek naar ploerten, in zijn felgele super Piet pak. In werkelijkheid lag hij op zijn Super Piet bank, maar dat even daar gelaten.

Na de heerlijke maaltijd die dus niet op Facebook staat, stuurde mijn slimme moeder mijn vader erop uit voor een boodschap, zodat wij nog gezellig met een lekker bakkie pleur konden beppen. Op de dag van de Feyenoord onthulling was mijn vader nog vermist, maar op de één of andere manier komt hij gelukkig altijd weer thuis, dood moe van de vele kilometers wandelen, en natuurlijk een encyclopedie aan avonturen van Super Piet, mijn vader. Maar natuurlijk is er voor mij maar één superheld die echt bestaat en u zult begrijpen dat, dat mijn moeder is, Super Anneke. Of ze hier wat aan heeft weet ik natuurlijk niet.

 May 23, 2017  Posted by at 13:01 Pieters Proza No Responses »
May 132017
 

De immer geile klanken van George Clinton die overigens geen familie van Bill Clinton voormalig President van de Je Naait Me Steeds In Amerika en sigaren kenner, vult een huiskamer van een arbeidershuisje aan de Lekstraat te Schiedam. De bewoner Wim Esdoorn beweegt ritmisch op de muziek, voor een blanke ziet het er niet eens zo slecht uit, dat bewegen. Net als Wim op de bank wil gaan zitten om een pornofilmpje met alle gevolgen van dien, te gaan bekijken, wordt er aan de deur gebeld. Wim zet scheldend de muziek zachter en loopt naar de buitendeur, en wat niemand zou verwachten gebeurt, hij doet de deur open, echt waar in éen keer.

Wim gelooft zijn ogen niet, er staat een prachtig mooie vrouw die wat moeilijk kijkt. De oorzaak is een volle blaas, “hallo ik heb een wat rare vraag meneer, maar Title: Bijna maar toch helemaal niet | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza mag ik even van uw toilet gebruik maken”, vraagt de dame. Maar natuurlijk kom verder, het toilet is in de gang, antwoord Wim. Terwijl hij de mooie brunette hoort plassen, weet Wim niet waar en hoe hij moet gaan staan om niet al teveel als een lulletje lampenkap over te komen. De wc deur gaat open, “zo dat lucht op zeg”, zegt de vrouw naar Wim kijkend die nog steeds niet uit is hoe hij wil staan, en dus maar wat nonchalant tegen de gang muur aanleunt. Ïk vergeet mij voor te stellen, ik heet Jannie zegt de vrouw terwijl ze Wim een stevige hand geeft. Jannie is niet groot, maar dat is Wim zelf ook niet, de borsten van Jannie zijn behoorlijk groot, rij veilig zeg maar. “Ik heb alweer een rare vraag, heeft u misschien een glaasje water”. Wim die niet bang is uitgevallen, vraagt de dame plaats te nemen op de bank, als hij vervolgens een glas gemeente pils inschenkt. Leuk huisje hoort Wim, Jannie zeggen. Hij weet niet wat hij hier op moet zeggen, en doet of hij het niet hoort, gelukkig zijn daar geen gehoor apparaatjes voor. Jannie zit met haar benen over elkaar, Wim zet het glas op de salon tafel neer en neemt plaats naast Jannie. Voor hij kan vragen hoe ze in de Gorzen is beland, de Schiedamse wijk waar Wim woont, neemt Jannie het woord en verteld dat ze vertegenwoordigster is van biologisch afbreekbare encyclopedie series uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Wat interessant liegt Wim vriendelijk, ik heb ook een serie staan die ik graag kwijt zou willen op een natuurlijk verantwoorde manier. Dan moet je mij morgen even bellen, hier is mijn visite kaartje, zegt Jannie terwijl ze haar goedkope visite kaartje op tafel neerlegt. Wim kijkt beteuterd, want dit betekent dat Jannie weldra zijn leven weer uitgaat. Maar ze blijft zitten en kijkt de kamer door. Dan kijkt ze Wim aan, een beetje geil denkt Wim te ontwaren. Ik heb even genoeg van mijn werk, ik wil geneukt worden door een dikke harde kloppende paal met een spiegel gladde eikel. Wim kijkt met open mond naar Jannie, hij de simpele ziel gelooft zijn oren niet, denkt hij misschien een vrouw aan de haak te hebben die vrijwel direct zonder poes pas wil paren, wil ze een dikke harde kloppende paal met een spiegel gladde eikel. Momentje verontschuldigd Wim zich, en verlaat de kamer met zuur gezicht. Jannie kijkt hem verbaasd na, dit heeft ze nog nooit mee gemaakt, meestal als ze zegt dat ze wil neuken, is haar vagina al gevuld voor ze is uit gesproken. Ze hoort Wim de deur uitgaan, ze twijfelt of ze hier wel moet blijven, aan de muur hangen foto’s van vrouwen uit de Playboy, ingelijst zodat het lijkt of het familie van Wim is, dus homoseksueel zal hij niet zijn denkt ze, maar wat dan. Is hij impotent, valt hij niet op grote borsten, gaat het hem te snel, of gaat hij condooms kopen. Dan gaat de buitendeur open, Wim komt binnen met achter zich een grote kerel met een blik van iemand met een chronisch gebrek aan herseninhoud. Dit is Karel mijn buurman, hij zegt dat hij een grote dikke harde kloppende paal voor je heeft, daar zou ik je graag mee geholpen hebben, maar ik ben niet dierlijk geschapen,. Jannie is stom verbaasd, wat een imbeciel die Wim. Kom je mee, zegt Karel tegen Jannie, die dit maar braaf doet, Wim zwaait als een lulletje lampenkap en zucht, hij zet de pornofilm alsnog op en doet zijn ding….meer Pieters Proze opwww.pieterzandvliet.com

 May 13, 2017  Posted by at 23:20 Pieters Proza No Responses »
May 082017
 

Wat leek gisteren lang geleden toen ik vanochtend wakker werd. De Dag dat Feyenoord werd afgedroogd met een eerlijk is eerlijk prachtig voetbal spelend Excelsior. Sowieso heb ik heel veel respect voor Excelsior, ze hebben jet laagste budget en gaan er iedere wedstrijd in als leeuwen in de Arena, en dan bedoel ik niet de Johan Cruyff Arena, maar waar die naar genoemd is. Waar echte krijgers elkander gezellig naar het hiernamaals sloegen, onder luid gejuich van een zwakzinnig publiek, er is niet veel veranderd sinds de oude Romeinen. En dat is maar goed ook, mensen moeten al zoveel, gadverdamme.Title: Feyenoord en mijn moedertje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Natuurlijk dacht ik net als met mij heel veel anderen dat Feyenoord de dit jaar voor het eerst gouden schaal zou gaan pakken op Woudenstein, een formaliteit tegen het kleine broertje van Feyenoord. Dat liep even anders, kleine broertjes worden groot, ik vind dat Excelsior wel heeft bewezen dat ze alles behalve een klein broertje zijn van grootmacht Feyenoord, en dat beide mooie clubs even hebben bewezen dat men in Rotterdam niet aan cadeautjes doet, er moet gewerkt worden ook op het veld, prachtig. AL moet ik zeggen dat Excelsior best met 3-4 had mogen verliezen, ik gunde het Feyenoord heel erg, maar als ze dan toch verliezen, dan maar van een Rotterdamse club. Van Sparta een andere Rotterdamse club verloor Feyenoord al eerder, dus des te harder hoop ik dat Feyenoord van Heracles in de Kuip een gehaktschotel maakt, die ze daarna met het legioen van de wel verdiende Gouden schaal mogen opvreten. Het zou toch verschrikkelijk zijn als de meiden van Ajax de schaal pakken mede door toedoen van twee Rotterdamse clubs, ik wordt van het idee alleen al kotsmisselijk. Maar dat gaat niet gebeuren in de Kuip, daar vreten ze iedereen op.

Voor de wedstrijd gisteren baalde ik enorm, ik dacht zit ik hier op de boerderij in Dalfsen zonder Sportnet op tv, Renata Nijkamp een vriendin en ras Feyenoorder gaf mij de tip naar Radio Rijnmond te luisteren, goed plan natuurlijk, misschien nog wel leuker dan op televisie. De Rotterdamse sfeer draagt immers bij aan het voetbal genot. De tip van Renata gaf ik aan mijn ouders door in Schiebroek, die hebben ook geen sportnet. Dit was erg bijzonder want tijdens de Radio uitzending van Radio Rijnmond was ik met mijn moeder aan het chatten over de wedstrijd in Rotterdam Oost. Voor de wedstrijd had mijn moeder het erover dat het haar niet lekker zat dat alles en iedereen het er maar over had dat Feyenoord dit klusje even zou gaan klaren. Haar zorgen waren dus terecht. Na de wedstrijd belde ze mij, ze vond het verschrikkelijk, terwijl ik dacht wat is dit mooi, dit is het leven, dit is sport, ik bedoel uit eigenlijk geven de supporters de club waar zij van houden zijn gezicht, en maakt het er één grote familie van, een levens wijze, bijna een geloof of misschien wel meer dan dat, dat zou toch kunnen. Mijn moeder vertelde dat ze tijdens de wedstrijd bijna moest huilen, dat vond ik zo mooi en tegelijk voelde ik mij een enorme zak, echt ik wist helemaal niet dat mijn moeder van voetbal hield, en al helemaal niet dat ze een favoriete club had, namelijk Feyenoord. Ik ben 48, ken haar dus mijn hele leven, en het was mij ontgaan dat ze zo van voetbal hield, en er ook nog verstand van heeft, hoezo lomp, hoezo seksistisch denken dat ze koffie zet en lekkers op tafel zette voor mijn vader en mij, en dit alleen voor ons deed en zelf niet om voetbal hield, en ons nog een lesje had kunnen leren daar op de rib fluwelen ban in Delfshaven. Sorry mama ik hou van je, nu nog meer, leven Feyenoord lieverd.

 May 8, 2017  Posted by at 21:55 Pieters Proza No Responses »