Sep 192017
 

Het zijn drukke dagen in huisje Zandvliet. Gelukkig over het algemeen fijne drukte. Ik ga voor de tweede keer het huwelijksbootje in, en dit keer en vaart Sandra Vermeulen met mij mee, naar ik mag hopen mijn eind haven. Godver wat heb ik een hekel aan dit soort drama, maar goed ik meen het wel. Het zal een mooie dag worden woensdag 4 april 2018, eigenlijk zorgen mijn vrienden er mede voor dat dit een droomdag kan worden, we geven ons feest namelijk in de Hippie hut, oefen ruimte van de legendarische Delta blues formatie Bacon Fat Louis, en ze treden zelfs op, misschien krijg ik ze zover dat ze mijn Astma Boys hit, Ï got cheese on my dick”gaan spelen. Trouwens 14 oktober komt hun nieuwe cd uit met een speciale presentatie in de café de Herberg te Ommen, Ik heb illustraties gemaakt voor het boek dat bij de cd hoort, mocht u niet kunnen komen, maar wel graag zo’n prachtig boek (hardcover gelimiteerde editie) willen aanschaffen kunt u deze voor bestellen bij de band www.baconfatlouis.nl er komt ook alleen een cd van uit. De boys zijn sowieso een aanrader voor een vette avond, al moet ik er wel bij zeggen dat mijn trouwerij een uitzondering is op de regel, ze zijn normaal alleen in voor een fucking vet concert.Title: Vechtdal, ik ga er nooit meer weg | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Nou genoeg reclame voor het goede doel, en dan ik bedoel ik niet de band van Henk Bolbroek, maar Bacon Fat Louis. Hmmmm vind even leuk, even hun Facebook pagina al u wilt. Wordt nu echt een beetje misselijk van mezelf. Ons huwelijk word afgesloten in het gemeentehuis van Dalfsen, een prachtig mooie omgeving met veel wandel en fiets toerisme, het Vechtdal ik ga er nooit meer weg.

Wat heb ik het hier a weer tien jaar naar mijn zinnetje, weg van de hectiek van de randstad, al kom ik er nog graag hoor.  Maar ook hier heb je zo je problemen. Laatst was ik met mijn toekomstige vrouw in de supermarkt in Nieuwleusen Zuid, toen mijn scooter buiten omver werd gereden, ik zag er niks van, want toen ik buiten kwam stond hij braaf recht op, maar een vrouw vroeg of ik de vrouw nog gesproken had die mijn scooter omver had gereden. Toen zag ik wat krassen op de voorkant van mijn scooter. Nee zei ik. De vrouw had het zien gebeuren vertelde ze, en de vrouw zou wachten tot ik naar buiten kwam om het mij te vertellen, en echt hoor zolang waren wij nu ook weer niet in de Plusmarkt. Wat ongepast van de dame, ze had er een briefje op kunnen doen met haar telefoon nummer, niet dat ik gebeld had, het zijn maar krasjes, en ik ben al blij dat wij er niet op zaten, trouwen in een rolstoel is ook niet alles, hoewel ons moderne gemeentehuis er op berekend is, daar ligt het niet aan. Maar het had netjes geweest. Misschien brak haar water, was er iets met de kinderen je weet het maar nooit waarom de dame hem toch peerde. Het is niet de eerste keer dat iemand mijn scooter omver reed, en de schade was al een paar maal erger, maar nooit vertelde iemand mij van zijn/haar daad. Eigenlijk vind ik het, het vervelends als men naar mijn scooter kijkt en denkt, goh die Zandvliet rijd graag met een borrel op, en ik drink niet eens.

Dat heb ik niet nodig om in dan wel over een sloot heen te rijden…..

 September 19, 2017  Posted by at 19:38 Pieters Proza No Responses »
Sep 122017
 

De derde Wereld oorlog er zijn natuurlijk ergere dingen om u druk over te maken, maar de pers denkt daar anders over, en helemaal raar is dat niet, elke uitspraak van een Wereldleider die men vroeger dictator dan wel psychopaat noemde wordt breed uit gemeten, waardoor het er op gaat lijken dat de Derde Wereld er aan komt, en misschien schept zo´n alles vernietigende oorlog duidelijkheid in een chaos die vooral nergens overgaat waar normale burgers helemaal niks mee te maken hebben, we kunnen er niks aan veranderen, het enige is het erover hebben, maar zelfs dat gaat stierlijk vervelen. Kim Jong-Un u weet wel die gele wat mollige opblaaspop van Noord Korea, schiet zijn raketjes overal heen, terwijl hij er met zijn beroemde domme blik door een verrekijker naar kijkt. En wij zien dat maar aan, die idioten , en was hij nou maar de enige, maar helaas niet Amerika heeft een stripfiguur tot President gemaakt, trouwens het eerste stripfiguur die president werd, hij schreeuwt waar hij kan, met de hoop dat er ooit nog iets zinnigs uitkomt. Een Amerikaanse vriendin van mij, vroeg of ik boos was dat ze op hem gestemd had, maar natuurlijk niet zei ik, als ze van strips houdt en slap gelul begrijp ik dat wel. Hier was ze blij mee, ze wilde nu wel eens iemand die zijn ballen toonde, en even duidelijk zou maken dat er dingen moesten veranderen. Of dit nou de bedoeling is van de veranderen die zij graag zou willen, even daargelaten. En zijn ballen tonen, volgens mij heeft iedere Wereld leider een klein pikkie zonder ballen, daarom schreeuwen en onderdrukken ze zo graag. En dan vinden ze het gek dat er terroristen zijn die allerlei zinloze doelen aanvallen, veelal met als doel om zelf te gaan onderdrukken. Het valt al mee dat de ISIS of Taliban de tornado’s die de Wereld teisteren niet hebben opgeëist. Soms vraag ik mij af of wij wel wat aan leiders hebben, want door de eeuwen heen, zie je toch vaak de ze ons leiden tot oorlog, dood en verderf. Uiteindelijk sterven er veel onschuldige mensen en daar reken ik ook soldaten onder, en staan diezelfde leiders na de oorlog vrolijk handjes te schudden.Title: Derde Wereld oorlog | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Misselijk makende op geld en dus macht beluste zielenpoten. Zet ze op een rij en ik schiet ze allemaal dood, niet voor macht of geld, maar voor een gezonde start.

Buiten de berichten op internet, merk ik ook persoonlijk dat de oorlog al begonnen is, nou ja, ik maak verwarring mee waardoor ik denk, dit word een ramp, we sporen niet. Ik woon op nummer 27 A, nog wel. Ander half jaar nu. Dikwijls rijd men mijn huisje voorbij, om even later terug te komen, dat kan gebeuren heb ik nog steeds. Maar veel bezoekers staan ook op het erf van mijn buurman, daar staat namelijk een bordje 27 aan de weg en hier 29, niet zo gek dus, het blijkt dat de navigatie ze ook naar mijn huisbaas sturen. Zwaar kut en vervelend voor alle partijen natuurlijk. Maar laatst kwam mijn huisbaas zelf langs, Hij vroeg waarom ik iedereen naar 27 stuurde, ik heb maar even op een vriendelijke manier duidelijk gemaakt dat ik dit niet deed, wat mij wel duidelijk leek, aangezien hij de huisbaas is, en ik niet de bordjes met nummers plaats, daar ben ik voor afgekeurd, dat doen kunstenaars alleen onder hun werken bordjes met nummers plaatsen. Zo ziet u dat verwarring gemakkelijk ontstaat, hij is er vaak al voor het de Wereld leiders opvalt. Gisteren kwam een postbesteller een pakje brengen, hij was helemaal ontdaan, hij vroeg zich af of 27 A wel bestond. Terwijl hij voor 27 A staat, ik liet hem maar ratelen, terwijl ik 27 A nog meer haatte.

 September 12, 2017  Posted by at 14:31 Pieters Proza No Responses »
Sep 082017
 

Mijn goede vriend Frank van der Donk is gisteren onverwachts overleden.

Net nu ik loop met plannen voor een nieuwe galerie hier in het Oosten overlijd mijn vriend waarmee ik drie jaar samen met zijn vrouw Ivana Kunstwinkel ‘t Walvis Title: Frank van der Donk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in het centrum van Schiedam runde. Frank verbouwde een oude koffieshop om tot een eigentijdse kunstwinkel van drie verdiepingen. Hij had vaak prachtig mooie verhalen over een camping die hij samen met zijn vrouw in België runde, verhalen die zo in een boek hadden gekund, die ik u hier niet kan vertellen, dat kon Frank zelf heel mooi met zijn Rotterdamse dialect, die hij zo om kon zetten naar een bijna kakkerig praten als er bezoekers de winkel binnen kwamen. Buiten mooi vertellen kon Frank ook heel goed luisteren, dit viel mij op, toen er een echtpaar naar kunst kwamen kijken en hij er perfect over vertelde, en echt hij kon de werken niet zien door zijn slechtte zicht. Hij was eigenlijk een bijna blinde galeriehouder, die mensen ontroerde met de liefde voor de kunst die er werd tentoongesteld in ‘t Walvis. Ik vind het heel erg jammer dat ik Frank zijn verhalen en gezellige aanwezigheid moest missen toen ik naar het Oosten des lands verhuisd ben. Zowel Xandra als ik konden altijd terecht bij Frank en Ivana, ook als we niet goed in ons vel zaten. Frank is eigenlijk de enige waar ik een schop onder mijn eigenwijze donder accepteerde, het was soms bot, maar meestal had hij gelijk. Hij had zelf vaak leuke ideeën voor exposities en stond open voor ideeën van de exposerende kunstenaars. Misschien had de Schiedamse kunst scene geen flauw benul van Frank en de Kunstwinkel, maar geloof mij er is een bijzondere man heen gegaan. Hij heeft mij samen met zijn vrouw altijd vertrouwen in mijn kunst gegeven, en dat is voor mij onbetaalbaar, mensen zoals hij zijn mijn dierbaar en vormen eigenlijk mijn kunst die uit mijn hart komt, uit echtte mensen, zij vormen de sfeer die ik wil laten zien, dat maakt mij gelukkig. Frank ik zal je missen jongen.

 September 8, 2017  Posted by at 00:57 Pieters Proza No Responses »
Aug 302017
 

Volgens mijn archief ergens opgeslagen in mijn grijze massa was ik één en twintig, zeer bedreven in de kwart triatlons en zonder werk. Buiten het vele sporten, tekenen en uitgaan zonder al teveel slaap, die mij nu nog opbreekt was ik vooral bezig met cursussen om beter in de maatschappij te komen staan, en echt heel veel opgedrongen door het arbeidsbureau. Ze hadden beter moeten weten, als ze mij hadden gesponsord was ik op zeker een goed triatleet geworden, want om deel te nemen aan de juiste wedstrijden kost een lieve duit. Mijn ouders deden alles voor mij, maar hadden het ook niet breed. Zo had ik eens een wedstrijd in Heerjansdam, ik ging er op de fiets heen met een rugtas vol spullen, vanaf Delfshaven. Ik moest mij dan altijd inhouden op de fiets, want buiten de vijf en veertig kilometer fietsen in de wedstrijd, moest ik ook nog terug fietsen. Daar aan gekomen, waren er team genoten van TVR, Triatlon Vereniging Rijnmond allemaal met de auto gekomen natuurlijk. Tot mijn verbazing had iedereen opeens een wetsuit aan voor de start van de kilometer zwemmen. Toen ik in het water sprong wist ik waarom, het water was in mei nog steenkoud, en ik dacht dat ik nog voor de start aan een hartstilstand zou gaan bezwijken in mijn zwembroekje met een Title: Van Heerjansdam naar Befwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza inhoud waar zelfs Pinkeltje met gemak tegen kon concurreren, kut kabouter. Ik zwom dan ook al snel achteraan, werd ingehaald door mensen die ik tijdens de training weg zwom. Net toen ik dacht aan opgeven, zag ik dat ik een kerkhof voorbij zwommen, ik realiseerde mij dat ik op de zelfde hoogte als de overledene zwom, en besloot maar te versnellen. En zowaar ging ik nog wat mensen voorbij.

Op de fiets ging het gelukkig veel beter en haalde ik veel renners in. En aan het einde van de vijf en veertig kilometer was ik weer in de wedstrijd. De tien kilometer hardlopen door de fraaie polder van Heerjansdam gingen heerlijk, en ik haalde veel lopers in, perste er nog een eindsprint uit die ik won van een kerel die mij aan de finish vroeg waar ik die vandaan haalde, dat is altijd leuk om te horen. Een andere kerel van mijn leeftijd kwam op mij toegelopen en stelde zich netjes voor, ik ben helaas zijn naam vergeten, Hij zei dat hij de wedstrijd had gewonnen bij de jeugd en ik tweede was geworden bij de jeugd. Hij vertelde dat hij vernam tijdens de wedstrijd dat ik steeds dichterbij hem kwam, en hij het Spaans benauwd kreeg. Ik vertelde maar niet dat ik zo verdomd klote gezwommen had. Hij vond het raar dat hij nog nooit van mij gehoord had, hij werd dik gesponsord en zat in het Nederlands jeugdteam. Ik was super trots, en reed in de wolken naar huis, dromend over een triatlon loopbaan.

Maar ja, dat is het dus niet geworden. Thuis moest ik weer een cursus doen bij Schroevers, tot suppoost voor een museum dat nog voor het openging naar de haantjes ging, het Econocenter. Als ik ergens totaal geen interesse in had, dan was het wel de economie, een goede start dus. Wat een eikels. Maar de klasgenoten van allerlei leeftijden waren wel tof. Na een aantal lessen vroeg de Indische Joyce of ik het leuk vond om met haar en Joan wat te gaan drinken, Eerlijkheid halve had Joan een deftige nicht er voor mij niet bij gehoeven, maar ik wou niet flauw doen, en zei dat het mee erg leuk leek. En zo belande ik voor het eerst van mijn leven in een homobar, Keer Weer genaamd. Ik voelde mij bespied, en dat was niet alleen mijn gevoel als sportieve jonge knaap. Avhter ons zei iemand he, en ik draaide mij om, een zeer slecht opgedroogde homo op leeftijd was zo vriendelijk zijn penis uit zijn sport broekje te hangen. Ik gooide meteen mijn glas cola tegen zijn kut kop aan, en Joyce suste de boel,en we verlieten de kroeg. Buiten was Joyce boos op mij, en deed Joan dramatisch. Alsof het normaal was, moest ik dan zeggen, joh dat moet je niet doen lieverd, straks vat je lul kou? Maar goed even later belande ik voor het eerst van mijn leven in een gay discotheek,”Gay Pallace”.Daar heb ik gedanst, in mijn eentje, met Joyce en Joan de neuskabouter, wat had die gast een grote gok. Het werd laat, en ik kon bij Joyce blijven slapen, Joan ook. Dat was niet zo erg, maar we sliepen met dijn drietjes in één groot bed, ik deed geen oog dicht.

Na het ontbijt verliet Joan gelukkig het huis. Ik bleef met Joyce die veertien jaar ouder was in bed liggen. We waren lekker aan het kletsen en ik hing de grapjas uit, mijn specialiteit. Opeens keek ze mij indringend aan met haar mooie bruine ogen en deed een rode nagel in mijn mond. Ik wilde niet als een lulletje overkomen, en gaf haar een tongzoen terwijl ik haar op de rug duwde in het matras, en met rondjes met mijn tong die net nog zo lollig was geweest, maar nu bloedserieus dan wel bloedgeil over haar zachte huid in de richtig van haar borsten, en dat terwijl de Tom Tom’s en het gehele internet nog best ver weg was. Ze smaakte heerlijk, ik kreeg er honger van. Haar kutje was zo lekker dat ik bijna vergat wat je er nog meer mee kon doen als nasi eten, zo als de Surinamers befwerk noemen. Bijna, niet helemaal, want al snel lagen wij heerlijk te kezen. Ik kon mijn orgasme uitstellen door aan lelijke mensen te denken, maar zelfs die hielpen op den duur niet meer, en spoot ik Joyce vol met een leger aan Pietertjes. Daar had de ISIS het verdomd moeilijk mee kunnen krijgen, helaas werd het andermaal een massa graf, wat dat betreft zijn we allemaal massa moordenaars, och zegt de Paus altijd,”Als het maar lekker was”. En dat was het hoor, ik leerde daar dingen, waar ik nu nog veel aan heb. Het was helaas allemaal ongeveer twee maanden toen Joyce het uitmaakte, doordat ze al een vriend had. Je kan ook niet alles hebben, om nou de vriend er ook bij te nemen, leek mij wat teveel van het slechte Het sporten ging naar een lager pitje, ik had de honing geproefd en wilde meer….

 August 30, 2017  Posted by at 13:33 Pieters Proza No Responses »
Aug 222017
 

Niet graag heb ik een hekel aan mensen, en als ik het voel opkomen dan probeer ik de persoon te ontwijken indien mogelijk. Het ergst vind ik mensen die andere mensen die het goed bedoelen, of zoals de jongens van Delta blues band (overigens geen band ontstaan in Delta gekkenhuis te Spijkenisse) die talent hebben en hard aan de weg timmeren, die een in mijn ogen stomme oetlul met een grote bek en een klein pikkie, hun manager Pete Sandcreek, worden tegen gehouden en uitgebuit.Title: Zakkenwasser van een manager | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik ben het artistieke geweten van de band, dus weet ik waar ik over schrijf. Pete met zijn zware accent en gemaakte glimlach probeerde mij al vaker in de maling te nemen. Hij zegt altijd materiaal kost nothing bijna, en je hebt verder toch niks beters te doen. Niet echt motiverend, maar ik doe mijn werk dan ook voor Sandy Slimsticks, Hokey Bellamore en Bo Hudson, en zeker niet voor die Amerikaanse Pisnicht met altijd een dikke sigaar op zijn onderlip. Wat hoop ik dat die kerel pijnlijk sterft, en dat meen ik echt. Ik zou zijn bloed wel kunnen drinken als ik niet bang was voor aids. Je ziet hem nooit met vrouwen vozen, dat doen de vrouwen daar in tegen tot mijn verbazing voor die land kwal, en meestal wuift hij de avances met een slechtte grap weg. Echt niet omdat hij het zo druk heeft, Want volgens de immer coole Bo Hudson, regelt hun manager maar zelden optredens. Wel weet hij alles beter, en zegt dat hij de tijd nodig heeft om van de zo zegt hij de jongens van band weinig talent van onze jonge heer hebben mee gekregen. Ik hoor u denken, waarom ontslaan ze Sandcreek dan niet, maar hij heeft ze in zijn handen met een vreemd contract, waar ik verder niets over weet, maar volgens Hokey zou zelfs de Maffia zich voor zo’n contract dood schamen. Binnenkort verschijnt er een prachtige cd met alles erop en eraan, en Pete heeft hier niets voor gedaan. Hij houdt zich liever bezig met het uiterlijk van de blues tijgers. Het verhaal van dat ze minimaal vier keer per week naar de sportschool en twee keer per week naar de zonnebank moeten is al vreemd, maar dan dat hij wil dat ze al hun tanden en kiezen zouden moeten laten trekken, waarvoor in de plaats dan een stralend gebit met gelijke tanden, dat gaat toch wel erg ver.

De arme Hokey heeft het vooral erg te verdragen, hij moet binnenkort van Pete zijn maag laten verkleinen, het is verschrikkelijk. Aanstaande zondag speelt Bacon Fat Louis weer op het Roots and boots festival te Dedemsvaart, mocht u er heen gaan, let dan op een kale kerel in een pak met een bril op zijn neus, hij staat meestal backstage interessant te doen, geef hem een mep van me.

 

 

www.baconfatlouis.nl

 August 22, 2017  Posted by at 18:22 Pieters Proza No Responses »
Aug 212017
 

21 Augustus is een speciale datum in mijn familie, op deze dag overleed mijn grootvader Willem Zandvliet en werd mijn vader aangereden en liep hier Title: Bijzondere dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza onherstelbaar hersenletsel aan op. Het had allemaal best wat feestelijker gemogen wat ons betreft, maar het lot heeft men niet in de hand. Voor mij was deze dag vandaag ook alsof er weer iemand overleed, gelukkig niet, maar mijn gevoel is het zelfde. Trouwe lezers weten dat ik nu iets langer dan een jaar gescheiden ben van Xandra Severien, we gingen goed met elkaar om, maar toch deed het ons beide iedere keer veel pijn. Ik deed haar vooral pijn, en dan is er aar één zeer zure oplossing, en dat is dat we hebben besloten elkaar nooit meer te zien, geen contact meer te hebben. En dat voelt nu nog alsof mijn allerbeste maatje is overleden, mijn troost is dat ik weet, dat ze nog springlevend is gelukkig. We hebben geen kinderen dat scheelt natuurlijk een hoop, vooral haat en nijd en pijn voor de kinderen. We hadden vast allebei anders gewild, maar ergens zat een barst die alleen maar groter werd, en die bleef barsten ook na de scheiding. Mijn werken kunnen op de zolder van mijn vriend Rene Maagdenberg waar ze veilig zijn, nog één keer zal ik mijn werken ophalen, en dan gaat een een boek dicht dat vaker mooi als lelijk was.

 August 21, 2017  Posted by at 17:24 Pieters Proza No Responses »
Aug 142017
 

Naar ik mag aan nemen heeft u erg moeten lachen om de titel van dit nieuwe stukje lettertjes. Het is dan ook geniaal gevonden, ik ben de eerste die dat toegeeft. Ik ben mij er eentje, en gelukkig maar, twee zou de Wereld niet aan kunnen. Tot zover over mijn genialiteit, daar kan ik ook niets aan veranderen, dat zit mij in de gene. Ze zeggen weleens, je zou er een boek over moeten schrijven, geloof mij, dat doe ik om het half uur, maar boek verdomd het mij even terug te schrijven, E-book ook niet trouwens.Title: Inspieterratie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik wil het hebben over inspiratie, mijn inspiratie. Men vraagt dikwijls waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Uit alles eigenlijk, dus tevens uit helemaal niets. Mijn leven is één grote inspiratie, die ik puzzel tot een creatie, een doek is mijn speelveld, waarop vaak heel veel gebeurt, allemaal uit de inspiratie die mij wordt toe gereikt. Zo verveel ik mij eigenlijk nooit, daar heb ik geen tijd voor. Wel heb ik mijn voorkeuren natuurlijk, het gaat echt niet allemaal vanzelf of erger vanzelfsprekend, ik denk wel en vaak teveel over de dingen na die ik ga verwerken, gebruiken tot er een Pieter Zandvliet kan ontstaan. Ik hou bijvoorbeeld niet van dingen die perfect zijn, daar wil ik in mijn werk niks meer mee, nou laat ik het zo schrijven, natuurlijk hou ik van perfecte dingen als die van levensbelang zijn, maar in mijn werk laat ik ze niet toe. Zou zinloos zijn, want iets dat perfect is heeft zijn plaats al verdiend, daar kan je op zijn leukst een minder perfect iets mee maken, En uiteindelijk is perfect ook maar een kwestie van smaak, dus pas op met iets perfect vinden, perfect sluit eigenlijk een heleboel uit, want wat perfect is, kan alleen geëvenaard worden, dus eigenlijk saai en weer herhalen, een nobel en in mijn blauwe ogen vervelend streven. Als men een Moskee bouwt, met van die prachtige mooie motieven op tegeltjes aan de wanden, dan zit daar bewust een foutje in het patroon, want men mag nooit en te nimmer naar perfect streven, dat is alleen Allah, en daar zou je hem mee kunnen beledigen. Ik ben niet beledigd hoor, als u mijn werken wil gaan na maken, je doet maar, al zou het u lukken, dan nog is het niet perfect, want ik maak alles behalve perfecte werken, wie wel eigenlijk? Dus hierbij sluit ik alle perfectionisten uit, of op in één of ander imperfect gesticht dat zal de schavuiten leren.

Ik vind persoonlijk fijn een betere uitdrukking als perfect. Niet dat ik fijne werken maak, maar zo nu en dan vind ik een werk wel fijn van mij. Maar grof sluit ik op zeker ook niet uit, en van een combinatie krijg ik het helemaal warm. Ik combineer heel graag, de collage techniek is mij dan ook zeer geliefd, alleen gebruik ik daarvoor geen schaar om dingen uit te knippen en zo tot een collage te verwerken., ik teken en/of schilder het liefst alles zelf, lijn en kleurcontrasten zijn mij erg dierbaar. Ik hou van contrasten, in het dagelijks leven breken die altijd het gewone, soms stiekem, maar vaak ook overduidelijk. In mijn werk zit het allemaal, als je maar goed kijkt, sommige mensen doen dit al jaren met werk van mij aan hun muur, soms bellen ze mij om te zeggen dat ze weer iets ontdekt hebben, dat is kunst beleven lijkt mij. Sinds ik een kleine Pieter was, leef ik al in contrasten, toen haatte ik ze trouwens, tot ik een jaar of vijfenveertig was, nu heb ik het meer in de hand, en zoek ik ze soms zelfs op. Daarvoor kwamen ze te pas en te onpas op mij af, daar zijn al heel wat stukjes Pieters proza over geschreven. Nu rijd ik soms in mijn Captain Amerika rond, of met een anonymus masker op, met daarop een zwarte zonnebril, mocht men anders Anonymus herkennen.. Ik haal uit die actie van alles, een vreemd maar aangenaam gevoel, waar ik dan verder op kan bouwen, soms ben ik net een bouwvakker, maar dan veel knapper, nee hoor Johan Morsink. Ik ga weer aan het werk.

 August 14, 2017  Posted by at 16:55 Pieters Proza 2 Responses »
Aug 132017
 

In mijn vorige stukje van Pieters proza, schreef ik over de seks speeltjes waarvoor de naam van kunstenaar Keith Haring werd gebruikt, en ik denk een heel klein beetje werd misbruikt. Het is gênant om je te bevredigen met kunst van Haring op je leuter indien bij u voorradig, maar het brengt kunst wel op een geheel eigenwijze onder de aandacht. En dat kan de misschien wat in geslapen kunstwereld natuurlijk altijd gebruiken, ik ga niet van een nieuwe ontwikkeling spreken, want dat doen de kunstenaars zelf, en konden wij kunstenaars daar maar bijhouden, kwamen wij maar in gespreide bedjes met wat wij in onze ateliers scheppen, een goed lopende galerie, een geweldig museum of waar dan ook, waar men onze kunsten kan bekijken en er vooral van genieten en het voort zeggen. Dat is niet zo, in ieder geval niet in mijn gevalletje, ik moet dikwijls voor de bezoekers en klanten zorgen, en er ook nog voor betalen, en dan heb ik het niet ovTitle: Andere kijk op kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza er de logische procenten die men bij een verkocht werk aan de galerie moet betalen. Wat ik bij deze dan ook niet meer doe, betalen om ergens mijn werk te mogen ophangen, verbrand maar. Edoch ik zal toch iets moeten, en ik ben dagelijks bezig met het promoten van mijn werk. En dat is best zonde, want het gaat af van de kostbare tijd die mij bij het creëren van mijn werken en ideeën kost. Ik wil dolgraag dat de mensen in Pieters Artworld kunnen duiken, hem beleven en ervan genieten, die koesteren. En daar zijn buiten kijk geduld, van de bezoeker niet meer voor nodig wat mij betreft. Natuurlijk heb ik daar zo mijn ideeën over, het moet allemaal niet te droog, het moet zijn alsof de bezoeker allerlei nieuwe mensen ontmoet, dieren ziet, en ziet hoeveel werk ik dagelijks besteed aan al mijn energie te steken in mijn leven, mijn kunst middels keer op keer andere werken, die aan elkaar doen denken, maar werkelijk nooit met het zelfde trucje gemaakt zijn. Te zien moet zijn dat ik het er mij nooit makkelijk van afmaak. Het lijkt veel gevraagd, maar geloof mij lieve lezer, het is vooral veel wat ik u wil geven, ik ben er maar één keer op deze prachtige wereld, en dat wil ik vooral op bijzondere wijze doen.

Ik merk weleens dat mijn kunst een dominante rol in mijn hoofd speelt, mij dagelijks uitput, ik ben altijd opzoek, overal waar ik ben, in elk gesprek wat ik voer. Maar zelfs voor mij gaat het heel soms te ver. Zo vorige week. Ik kijk voor alle duidelijkheid nooit porno, dat is voor domme zieke geesten, ik hou mij daar ver van af. Zo ook vorige week, ik zat weer eens geen porno te kijken op een website die “Hamster sex”, is genaamd, Hoe ik er ooit op ben gekomen, ben ik na veel van mijn geile bezoekjes die ik nooit doe aan de ranzige website vol slechte filmpjes helaas vergeten. Maar het was op zeker niet dat ik zocht op bijvoorbeeld neukende knaagdieren. Buiten het logo kunt u er seks in allerlei soorten en vooral maten vinden, het komt allemaal een beetje op het zelfde op en neer, dat wel, maar een geil neef die daar op let. Ik zat dus niet naar een filmpje te kijken van een stelletje op een klassieke bank, even aan elkander friemelen, zachtjes kreunen alsof je weldra een hap uit elkaar gaat nemen, een mooie vrouw en een lelijke vent, des te makkelijker voor mij, me in te beelden dat ik de kerel ben. Het is de seks waar ik van hou, gewoontjes en niet te kinky, het gaat er vooral om te genieten van elkaar, zeg maar waar het allemaal voor is verzonnen, buiten het Title: Andere kijk op kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza verwekken van een kindje. Terwijl het stelletje elkaar verwend, merk ik, dat ik met een nog halve slappe maatje in mijn hand zit te kijken naar het werk dat boven het stelletje aan de muur hangt. Tot mijn verbazing is het een werk van Joan Miró 1893-1983 van wie ik al meerdere malen het aan deze grootmeester werd gewijd op de leukste berg ter Wereld, de Montjuich in Barcelona, Fundació Joan Miró genaamd. Absoluut een bezoek meer als waard. Het werk van Miró boven de bank is een met zorg ingelijste poster. Ik ben allang niet meer geil, al zou het vrijende stelletje hartstikke dood op de klassieke bank liggen, mijn oog valt alleen nog op het werk van Miró. Er zal vast wel vaker geneukt zijn in de nabijheid van zijn werk, maar of dit ook gefilmd is vraag ik mij helemaal niet meer geil af. Ik beleef hier een geheel andere kijk op kunst. Misschien ben ik wel de enige van de duizenden bezoekers van dit filmpje die het werk opmerkte. Ik ga even al mijn werken uit de slaapkamer weghalen.

 August 13, 2017  Posted by at 19:09 Pieters Proza No Responses »
Aug 042017
 

Vandaag was ik bij Christine Le Duc op bezoek, niet vanwege haar ontzettende kut naam, die dan weer klopt als een kabouter lul bij de sekswinkel keten past van Title: Klaarkomen in en op het werk van Keith Haring | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Christine. Ik stapte de winkel binnen, niks meer geheimzinnige ranzige seksshop met slechte verlichting en een verkoper met blond haar in een te strakke leren broek met konijnen print. Nee hoor, het ranzige is totaal verdwenen, je kunt er bijna met de kinderen heen, die dan om lolly’s zeuren, waar de seks speeltjes van Christine het meest op lijken. In een beautycase zou je het verschil niet meer zien tussen een clitoris verwender of een trendy flesje nagellak. Ik wil toch op zijn minst één ranzige foto zien aan de muur van iemand die het daglicht niet verdaagd. Nou dan zou ik dus naar een andere seks winkel moeten, want de winkel van tante Christine is vrouwvriendelijk en man negerend. Maar zult u misschien denken, wat deed die verdomd slechtte schrijver in een sekswinkel. Ik ging er naar binnen uit nieuwsgierigheid. Maar ik was de drempel nog niet over met mijn muiltjes, toen de nors loerende verkoopster mij vroeg wat ik zocht. Normaal zeg ik dan dat ik even rondkijk, nu besloot ik maar niet als een kerel over te komen die zich graag in stille hoekjes van een seks winkel afrukt op pak hem beet een seks boekje over klaprozen, en te antwoorden dat ik naar een erotisch luchtje opzoek was waar vrouwen, en liefst alleen mooie vrouwen als bosjes voor zouden vallen. Uiteindelijk hield ik het bij het erotisch luchtje. Nou die had ze wel voor mij, de lieverd. Wel twee luchtjes, wat een feest. Ik vroeg niet naar de geur, maar naar de prijs. Vijftig Euro, deze luchtjes zouden in de normale parfumerie veel duurder zijn snauwde ze toen het stuk ademend verdriet mij na zag denken over de prijs, ik blijf een Nederlander natuurlijk. Ik liet haar maar staan, liep verder de winkel in, terwijl ik een poging deed haar vriendelijk toe te lachen, gestremd door de vernietigende overdenking, over of alle seks speeltjes die er in de winkel lagen in haar kut muil zouden passen. Opeens viel mijn oog op een plastic drinkbeker ding met een rode dop en met daar op poppetjes van de door mij geliefde Amerikaanse  kunstenaar Keith Haring, die helaas in 1990 aan AIDS is overleden.Toen ik het vreemde voorwerp pakte, liep de winkel teef stom, heel stom toevallig achter mij langs, gelukkig zonder voorbind dildo, en snauwde weer, dat het kunstzinnige voorwerp voor mannen was, in de beker zat een simulator. Verdrietig keek ik naar de beker in mijn hand, zuchtte, draaide de dop eraf, haalde mijn kereltje tevoorschijn en neukte de beker, mij zelf bewijzend dat ik de extreemste kunstliefhebber alle tijden was. Dit deed ik helaas niet, het had zo mooi kunnen zijn. Nee deze meneer keek op de beker of de naam van de kunstenaar erop zou staan gedrukt, nog hopende dat het één van slechte klonen van de kunstenaar zou zijn. Helaas de naam Van Keith stond tussen zijn beroemde breakdancende poppetjes. Het kan niet anders dat Keith helemaal niks van dit met zijn werk bedrukte zeer A erotische kunst kut voorwerp heeft af geweten. Dit is wel een hele slechte manier van merchandise, wat zielig en seksloos, zit je daar met een olijke drinkbeker op je gevaarte opzoek naar een plekje in de tijd en geschiedenis die je heerlijk kunt onderspuiten met je embryo lijkjes. Keith Haring kon ver gaan in zijn kunst, maar dit is toch zeker een brug of tien te ver. Dit sloeg helemaal nergens op. Echt waar ik dacht toen ik de lul beker zag staan dat er een fusie tussen Intertoys en Christine Le Duc had plaats gevonden. Maar nee het was werkelijk waar. Aan de andere kant zal het Keith geen reet kunnen Title: Klaarkomen in en op het werk van Keith Haring | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza schelen, die geniet zijn dood ver weg van al zijn neuk bekers. Net toen ik was bekomen van dit dieptepunt in de mensheid vielen mijn ogen op een ei met daarop tevens afbeeldingen van dezelfde kunstenaar. Het ei was ter grote van een Ganzen ei, mocht u niet weten hoe groot een ganzen ei is, een ganzen ei zit qua grote tussen een eenden ei en struisvogel ei in. Ik dacht aan erotische chocolade of iets dergelijks, een verassings ei, voor volwassenen zeg maar. Ik besloot het maar niet aan het charmante varken te vragen  die zo gezellig haar waar aanprijsde. Maar thuis bezocht ik de overzichtelijke website van Christine Le Duc, en vond de eieren van Keith Haring daar. In de duidelijke beschrijving kwam naar voor dat je de leuter er in diende te steken, de leuter zou gesimuleerd worden binnenin het Keith Haring masturbatie ei wat een structuur heeft als de graffiti party art van Keith Haring, waardoor de penis bij iedere beweging gestimuleerd wordt.. Wat ik ook schrijf over mijn verbazing, er zal nooit meer kunst op een intensere manier beleefd kunnen worden, je komt werkelijk klaar op en door het werk van good old Keith. Ze zullen dus denk wel verkrijgbaar zijn in de betere musea.

Het wachten is op een afgietsel van de lul van Pablo Picasso, die zo hoorde ik eens in de wandelgangen,  minstens zo groot als het werk van Pablo was, of een cockring met de grote van de anus van bijvoorbeeld pop art kunstenaar Andy Warhol. Ben ik niet gewoon jaloers dat mijn werk niet in print vorm op dildo’s of in strakke vagina’s in de schappen staan van Christine of de betere musea, Dat men ook op en in mijn kunst mag klaar komen voor een zeer schappelijke prijs. Ik weet het niet, laat ook maar.

 

 August 4, 2017  Posted by at 20:31 Pieters Proza No Responses »
Jul 262017
 

Iedere woensdag reis ik af naar Meppel waar kunstenaar Rene Maagsenberg, even als ik een verdwaalde Westerling zoals hij de noemt. Sinds eind 2010 vormenTitle: Woensdag Piereneters dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza we te samen de Piereneters, en maken zo schilderijen, muziek, verzinnen scenario’s, strips en hebben vooral veel lol, want dat houdt arme kunstenaars op de been, lol. En wie goed en niet te snel kijkt ziet dat in onze werken, die ons iedere keer weer verbazen, en natuurlijk zijn wij er van overtuigd dat er bij u een wereld van verbazing en luidruchtige bewondering open gaat. We exposeerde al vaker samen, en hebben de draad na een pauze van een jaar weer op gepakt, vol energie werken we hard aan een nieuwe collectie. Waarvan een deel van de werken te bekijken zijn op onze website www.piereneters.nl We hebben nu het plan om een Piereneters huiskamer te gaan exposeren, mocht u hier wel oren, en vooral een goede expositie ruimte voor ons plan weten, neem contact met ons op via onze website, U kunt natuurlijk ten alle tijden een afspraak maken via dezelfde website voor een bezoekje aan het Piereneters atelier in Meppel.

Vandaag had ik er weer veel zin in, vrolijk knalde ik met mijn scooter in een bocht bijna op een motor agent, als ik de knal had overleefd, wat voor beide zeer onwaarschijnlijk zou zijn geweest, dan had ik de agent met porno snor een flinke boete gegeven na een flinke serie op de in zijn strak leren broek hangende balzak. Maar zoals ik al schreef dat zou zeer onwaarschijnlijk zijn geweest, we zouden in elkaars armen dan wel darmen prut gestorven zijn, gelukkig niet. Het liep allemaal goed af, hij reed door en ik ook, echte kerels, zelfs in een leren broek met een porno snor kun je dat zijn, een kerel. Om eerlijk te zijn wilde ik dit stukje letters met dit stukje als intro beginnen, maar vergat het in al mijn hinderlijk enthousiasme. Ik kan het natuurlijk nog boven het andere stukje plaatsen, maar iets weer houdt mij, dat zou dit moment van vergeten doen vergeten, en omdat vergeten nooit erg is, laat ik het staan. U zult misschien denken, maar vergeten is wel erg. Nee niet erg, want de Wereld draait nog, en het gaat er in het leven om de Wereld te laten draaien, vraag maar aan Donald Trump, alles mag, alles kan, alles moet en mocht het Title: Woensdag Piereneters dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza fout gaan, vergaat de Wereld, dan zal niemand u daar de schuld van geven, zo lijkt alles ondergeschikt aan de Wereld waar wij op leven, en dat is ook zo. laten we er nog maar van genieten de Wereld, want voor je het weet rijd een motor agent je hartstikke dood.

 July 26, 2017  Posted by at 23:40 Pieters Proza No Responses »