Jan 012020
 

We wonen misschien of nog niet in het Paradijs maar de Hel is het zeker niet. Ik denk namelijk dat wij met zijn 7,53 miljardjes op één groot wonder, de Aarde leven. Over en alles is een wonder, bijzondere dingen die men eigenlijk in al het overleven vergeten is.Title: Positieve start van het nieuwe jaar | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Je hoeft voor al die dingen die er om je heen gebeuren en altijd maar doorgaan niet eens dank u wel te zeggen. Als je bedenkt wat knappe onderzoekers allemaal in ons Heelal (krijgen wij er gewoon even gratis bij) hebben ontdekt, hoe mooi en knap ook, de Aarde is toch het het meest bijzonder. Soms denk ik als ik naar prachtige bergen kijk, de zee of gewoon naar al die ademende wezens dat het allemaal een illusie is, dat als ik de pijp aan Maarten Spanjer geef, ik opeens ontwaak ergens waar echt helemaal niks is, Pluto of zo. Er is zoveel bijzonder, zelfs dat men slechtte muziek, kunst, films, auto’s maakt, wat ook, alles is best bijzonder. Het is soms een beetje jammer dat er mensen op Aarde zijn, maar een kniesoor die daar op let. We hebben allemaal onze bezigheden, slecht of goed we moeten toch wat doen tijdens ons verblijf op het ronde wonder. Door de jaartelling heen bedachte de mensen regels, tradities, ontstonden er geloven, die soms heel erg op elkaar lijken maar blijkens oorlogen dat men het daar helemaal niet mee eens is. Wat als er helemaal geen mensen waren geweest ? Welk dier zou de macht hebben, of zouden ze tevreden zijn met wat ze hebben, geen landje pik, geen hebberigheid dat zou leuk zijn, maar net als wij mensen blijven het dieren, en die vergissen zich ook heus wel eens.

Misschien moeten wij met zijn allen één dag per jaar nadenken over hoe het beter en gezelliger kan, en de ideeën laten verwerken door onze favoriete politieke partij. En dan mag het niet over de economie of het milieu gaan, maar dingen die ons leven samen veraangenamen, ons vrolijk maken.

Ik heb wel een tip, geniet van dat rare wonder waar wij op leven, het is zo ontzettend mooi.

 January 1, 2020  Posted by at 22:42 Pieters Proza No Responses »
Dec 242019
 

Tot afgelopen zomer was ik gelukkig, en kinderloos. Niet dat ik niet van kinderen hou, ze maken mij altijd vrolijk, bleek er toch één ergens in Mataro te Catelonie rond te strompelen, want als dat normaal lopen is, dan zwem ik als een straaljager, die mij alles behalve blij maakt. Het is nu negen en heet Jordi Zandvliet, zijn moeder Juanita die ik mij niet herinner heeft hem ook nog mijn achternaam gegeven. Uit het niets belde de snol mij op, of ik mijn zoon wilde ophalen, ze had er genoeg van voor hem te zorgen. Ik wilde bijdehand doen door een DNA voor te stellen, nou die was al gedaan, en is opgemaakt door een achtergebleven schaamhaar, die inderdaad aan de slag die er in zit niet anders als van mijn balzak afkomstig kan zijn, de lul. Nou met Rolf de buurman hebben we hem toen maar opgehaald, wel in de kofferbak met een luier om en een kwijl dweil in zijn gekke bekkie. Thuis aangekomen kwam mijn vrouw super vrolijk uit huis lopen, om mijn zoon te verwelkomen, nou toen ze hem zag, vroeg ze meteen of ik de kelder al opgeruimd had, dan kon hij daar zijn verdere leven wel doorbrengen. Gelukkig staat er alleen wat rattengif en vuurwerk. Ik trapte hem de trap af de kelder in, verstomd keek hij rond in de donkere kelder, kon ik zien met mijn zaklantaarn. Ik gooide een kunststof fles cola op zijn hoofd en wat brood in een plas regenwater op de grond. Meteen viel hij in slaap, dat scheelde weer een bed kopen voor dat hersendode gedrocht.Title: Er zijn ergere dingen als mijn zoon Jordi | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar zo voor kerst vond ik het een mooie kerst gedachte als Jordi kerst met ons boven in de huiskamer vierde. Dit vroeg ik eerst aan Sandra, die met haar ring vinger priemend in het lucht ledige niks, zei dat hij dan wel in de honden bench moest, hij paste maar net met zijn ontzettende grote knar. Gisteren heb ik een slaap liedje voor hem gecomponeerd, want hij kan er ook niks aan doen, Het liedje heet,”was je maar dood stuk ademend verdriet. Ik heb nog nooit iemand zo debiel blij in een krappe bench zien rond schudden, ik moest er tranen van onderdrukken als een dictator zijn volk, waar heb ik dit aan verdiend. Had ik mijn kwakkie maar tegen de kachel aan gespoten, dan was het allemaal met een sisser in plaats van een misser afgelopen. Vannacht zijn we gaan voetballen, het was gelukkig pikdonker want ik wil de buren verder niet vervelen met mijn monstertje. We hadden geen bal, maar daar kon ik Jordi voor gebruiken, ik heb nog nooit met zoveel plezier een bal tegen een muurtje aangetrapt. Natuurlijk had Jordi wel zijn kwijl dweil in zijn broodmolen, want de buren hadden hun slaap hard nodig. Ik heb al drie keer geprobeerd Jordi te helpen door zijn organen en het verder bruikbare aan de onderwereld te verkopen, maar zelfs dat is waardeloos aan hem. Ik heb hem bij een varkensboer afgeleverd om hem aan de varkens te voeren, maar al na tien minuten belde de boer dat Jordi de varkens van streek maakte, die beesten zaten met zijn alle in een hoekje van de stal, ze waren doodsbang voor die klink klare debiel van mij. Buiten wat wansmakelijke gorgel geluiden komt er niks zinnigs uit mijn zoon. Wel kan ik zien als hij blij is, dan glimlacht hij met zijn hoofd tegen de muur aan koppende. Dat deed hij ook toen ik hem een duizend klapper voor oud en nieuw beloofde op zijn lever. Maar goed er zijn ergere dingen als mijn zoon Jordi.

 December 24, 2019  Posted by at 16:02 Pieters Proza No Responses »
Dec 172019
 

In April volgend jaar komt de eerste productie van mijn kersverse “Uitgeverij Ontploft” uit.

U zult wel denken die Pieter Zandvliet boert als enige kunstenaar tussen de arme boeren goed, hij begint maar even tussen alle ellendige crisissen een Uitgeverij. Nou dat houdt wel op met het goed boeren na een glas cola bij mij. Waar ik vooral goed boer is in mijn hoofd met plannen en bijzondere uitvoeringen van die plannen en natuurlijk met heel veel brood nodige hulp van mijn vrouw Sandra en super vrienden. En dat is natuurlijk belangrijker, niet in geld uit te drukken.

Maar een productie van bijvoorbeeld een Kunstboek over mijn kunst, waar ik mee wil starten kost natuurlijk geld. Daar heb ik samen met mijn vrouw en vormgever Sander Spijker die buiten een zeer vakkundig vormgever is ( Gespijkerd.nl ) ook nog eens heel erg mee werkt in een goed plan.

Ik wil dus een heel mooi boek gaan creëren, en wel gratis. Nou ja gratis, daar gaat de zon voorop en zijn slechtte reclame trekkers, om u het idee geven dat u iets gratis krijgt, veelal gebakken lucht.

In mijn plan, is het zo dat als u na een berichtje van mij per email ergens in februari een tekening ter waarde van 50 Euro in mijn online shop kunt kopen, of bij mij thuisTitle: Uitgeverij Ontploft | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza natuurlijk, dan is de koffie of thee ook gratis, vervolgens heeft u de tekening gekocht die u dan uiteraard krijgt toegezonden, en in april komt het boek dan uit en krijgt u die toegezonden, dus dan heeft u één van de twee voor niks. Waarschijnlijk komt er volgend jaar ook een leuke presentatie van de Uitgeverij bij theetuin te Dalfsen, waarover ik u uiteraard op de hoogte houd. Mocht u nu denken leuk, dan kunt u een email naar mij sturen dat u graag een tekening en boek wilt kopen, en hou ik u op de hoogte.

Mijn email adres is: pieterzandvliet.wordpress@gmail.com

en u kunt evt. alvast een kijkje nemen in mij gezellige shop op pieterzandvliet.com

 December 17, 2019  Posted by at 13:50 Pieters Proza No Responses »
Dec 112019
 

Een Banaan aan een muur bevestigd met ducktape geveild voor een belachelijk hoog bedrag, maar wees eerlijk 50 Eurocent had voor ons toch al te duur geweest? Ik dacht dan ook, Pieter niet aan ergeren, is weer eens iets anders op het journaal hoe oninteressant ook. Maar hoe oninteressant ook ik bleef er maar op terug komen, mijn vrouw werd er gek van. Van alles ging door mijn warTitle: Kut Banaan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

hoofd heen. Wat als ik de banaan hier ergens op straat aan een muur bevestigd zou zien, zou ik dan denken, zo er wonen hier meer kunstenaars, het zou dus kant nog wal slaan. Men zou er even bij stil staan en vervolgens schouders ophalend de weg vervolgen. Maar daar zit het nu juist waar de banaan knelt. De Italiaanse kunstenaar Maurizio Cattelan heeft heeft dit werk bedacht en uitgevoerd, niet zomaar een kunstenaar, hij is al Wereld beroemd in de hedendaagse kunstwereld, wat u kunt vergelijken met de roem van een nieuwe speler in een soap. Alleen in de kunstwereld dus, en dat zal Maurizio verder een Hema worst wezen. Als de banaan niet alles overheerst kunt u meer van zijn werk uit het verleden vinden zoekende op Google. Als je mij vraagt hoe vind je dit werk, dan zeg ik kut, maar dat iemand het koopt maakt het groot, en laat het zien dat een duur betaald werk niks over hoe het werk verder is uitgevoerd te zeggen, en dan is dit werk geniaal. Ik denk dat veel mensen zoveel aandacht voor een werk zouden willen hebben. Maar het werk is dus niet zomaar uit het niks opgehangen door een verder onbekende kunstenaar. Dan was er nog die grapjas die dacht laat ik ook even een graantje mee pikken in deze droevige Wereld en de banaan op te eten, wat een lul. Dat is mij net even kort door de Wolpheartsbocht. En dan de studente die beweerde het zelfde kunstwerk al in 2013 gemaakt te hebben, en dat mag natuurlijk, de kans dat Maurizio dit werk met internet eens bewust dan wel onbewust gezien heeft is groot. Plagiaat misschien, maar ook voor haar geld dat als ze hem geëxposeerd had en dat iemand hem gekocht had voor dezelfde prijs als de Italiaanse kunstenaar is nihil, hoogstens wat mensen die aan haar verstandelijke vermogens hadden getwijfeld, als ik haar was zou ik maar blij zijn dat haar idee via Maurizio en de koper nu zo bekend zijn.

De banaan en Maurizio bewijzen dat kunstenaars merken zijn, het niet echt meer uit maakt wat je maakt, de naam is de garantie, ogen heeft de koper niet meer nodig, wel geld heel veel geld.

 December 11, 2019  Posted by at 18:28 Pieters Proza No Responses »
Dec 052019
 

We slaan een beetje door met al dat bewegen, mag ik dat schrijven? Ja Meneer Smeets dat mag ik schrijven

Overal zie en hoor je om je heen dat sporten gezond is, ik verbaas mij daar iedere kinderlijke kut reclame weer over, want ik was in de veronderstelling dat alleen appels gezond waren, klote tandarts. Ik heb mijn hele jeugd tot een jaar of 21 fanatiek gesport, en meestal met veel plezier, daarna raakte ik wat meer gericht op de kruis spier, laat ik het zo zeggen die ging ik wat regelmatig met andere delen. En zo nu en dan kreeg ik weer een sportschool manie, dus helemaal ongezond ben ik niet bezig geweest, was dat wel zo, kan het mij niet zoveel schelen. Dan maar vet en wat eerder mijn kist in. En mocht ik weer zin krijgen te gaan sporten is het ook wel best. Maar het mij laten opdringen door van die nagemaakte fitness lijken, nee bedankt.Title: Krijg de tyfus met je sporten is gezond | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Soms is het alsof de drank en rookwaren voor niks zijn uitgevonden. Iedereen indien ze er niemand mee tot last zijn moeten dit toch kunnen doen, ze weten ook heus wel dat je beter met een winterpeen in je reet naar Nederland beweeg kunt kijken. Maar ik weet nu al dat mijn stukje letters er niet toe zal bijdragen dat Nederland weer massaal ouderwets ongezond naar de klote zal gaan. Iedereen sporten, of je nou zin hebt of niet. Het zal niet lang meer duren of werkelijk iedereen zal niet de bank weg doen, op de televisie alleen nog maar kijken naar sport. De auto zal met een elektrische fiets overbodig worden. De supermarkten zullen weer de grote krijgen van een ouderwetse kruidenierswinkel, want alle ongezonde producten gaan eruit, zelfs de wasmiddelen zullen drinkbaar zijn, en smaken als de beste smoothies. Ik rijd wel eens langs van die sportscholen zonder dak, zoiets als het leger heeft, touwen, blokken hout, klimwanden, daar betaal je dan best veel voor als je een uurtje Tarzan of Jane wilt spelen, terwijl je vaak in een bos er naast met niet eens zoveel fantasie dezelfde wrok-out gratis kunt doen zonder zenuwachtig gedoe. Ik hoop het allemaal van voorbij gaande aart is. Maar ik zie het niet zo maar veranderen met al die promotie om te gaan sporten. In Ommen maken ze mensen bang met oranje bordjes door de stad heen, waarop staat dat je minimaal 30 minuten per dag moet bewegen. En anders? Komen de Duitsers dan se grens over om ons je een ongezond nekschotje te geven zeker. Het ziet er naar uit dat de I-phones en internet worden afgeschaft, want op de pornosites na waar men vaak wel bij beweegt is dat zitten staren allemaal maar ongezond. Tot die tijd raad ik u aan nog even te genieten van het ongezond zijn, want dat is binnenkort echt uitgestorven. Begrafenis ondernemingen gaan moeilijke tijden te gemoed.

 December 5, 2019  Posted by at 17:01 Pieters Proza No Responses »
Dec 032019
 

Niet zo heel lang geleden ging mijn vrouw lekker stappen met vriendinnen, ik zou op de hond passen. Zou, want de hond kan beter op zichzelf passen, een stuk veiliger als ik met al mijn experimentele driften. Dus na mijn vrouw vertrok ik al snel om de bloemetjes eens flink buiten te gaan zetten. En niet heel veel later zat ik aan de bar van Café het Witte Peerd, in het centrum van Nieuwleusen die vaak niet geheel ten onrechte vergeleken word met Brooklyn. Maar dan zonder brug. Ik zat net heerlijk aan een kopstoot in de vorm van een koud pilsje en een jonge jenever, toen ik achter mij wat dames hoorde babbelen. Ik gluurde onder mijn arm naar het tafeltje, en zag drie nogal stadse dames druk in gesprek. Waar heb je mannen nu eigenlijk voor nodig zei de brunette. Inderdaad antwoordde de Blondine en de zwart harige in koor. En daarna ik alleen. De dames keken verbaasd op, dat ik het zo met ze eens van als man zijnde. De Brunette vroeg vriendelijk naar een lege stoel naast haar wijzend of ik wilde aan schuiven. Ik liet de grap maar zitten die in mijn gedachte schoot, Van, of ik hem er in wil schuiven, dan had ik waarschijnlijk het tafeltje kunnen inslikken. En daar zat ik dan aan de tafel bij drie dames, dat kon een leuke avond gaan worden. De Brunette die Cora heette vroeg waarom ik ook vond dat vrouwen mannen niet nodig hadden. Ik vertelde dat mannen niet echt meer nodig waren om kindertjes te maken en dat vrouwen zelf de kost kunnen verdienen, en in huis vaak toch al alles deden. Ze waren het met mij eens, al deed hun man ook wel iets in het huishouden, en voor een lekkere wip waren ze goed te doen, maar echt nodig, nee dat niet.Title: Mannen zijn allemaal verkrachters | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Na de dames een drankje aangeboden te hebben, stiekem met een kloppende paal verscholen in mijn broekspijp, vertelde ik dat ze nog niet half wisten hoe erg mannen waren, allemaal potentiële verkrachters. Gelukkig doen ze dit alleen in hun hoofd, bij iedere vrouw die ze zien verbeelden ze zich hoe ze die eens flink uitwoonde, vol blafte, hun kamertje witte en meer van die vunzige ongein die er door hun primitieve hersens dwalen tot in het on eindige. Natuurlijk is dit niet iets wat door de beugel kan, maar ergens der tijden is het er bij ons mannen in gekropen, als een straf van God. We willen heus ook wel eens vijf minuten niet aan seks denken, gewoon een vrouw als mens te zien, ook al heeft ze borsten en billen. Ik sprak dit allemaal met een droevig toontje. En het werkte Petra de blondine lag een hand vol van medelijden op mijn knie, en merkte mijn harde plasser niet op net boven haar hand vol medelijden. Eindelijk een eerlijke man zei Loekie de dame met het zwarte haar. Ik haalde mijn brede schouders op en zei,”dat is het leven voor een man dames”. En ging verder met de dames hangend aan mijn lippen, snakkend naar meer van mijn slappe geouwehoer. En als we nou nog konden voldoen aan onze seksuele wensen die ons van weet ik veel waar in het hoofd worden gezonden, maar daar is geen zak groot genoeg voor, en geen enkele dame kan deze wensen vervullen, daar zijn er echt meer voor nodig, een traan liep over mijn wang, ik kan namelijk tranen als ik dat wil, zit in mijn familie. De vrouwen keken mij aan, en van mijn gezicht naar mijn kloppende kruiswerk en weer terug, steeds sneller, tot ze klaarblijkelijk de illustratie bij mijn klaagzang hadden gevonden. Petra merkte op dat mannen misschien nodig waren om medelijden mee te hebben. Precies zei ik gelijktijdig met Loekie en Cora. Denkbeeldig wreef ik al mijn handen warm. De dames rekende af trokken hun jassen aan, bedankte mij vrolijk en blij. Ze vroegen echter niet of ik mee wilde gaan met al de wensen waar ze best wel aan zouden kunnen voldoen. Ze gingen naar hun mannen, die verwennen vol medelijden. Goed gedaan weer meneer Zandvliet, ga jij maar snel naar huis op je hond letten, lul.

Dit verhaal is gebaseerd op niet waar gebeurde feiten

 December 3, 2019  Posted by at 22:04 Pieters Proza No Responses »
Dec 022019
 

Het is zo’n dag, dat je overal zin in hebt, maar in niks zin genoeg om het daad werkelijk te gaan doen. Normaal ga je dan in de zombie modus en ga je met je mobieltje de prikkels van ergens zin hebben te lijf, vaak doe je dan ook de televisie aan en krabbelt zo nu en dan even tevreden aan je edele delen. Vergeef mij dat ik mezelf even op u projecteer, maar dat komt in dit stukje Pieters proza even goed uit. Onder het slap hangen en lullig kijken kom je al schuivende op je mobile vriendje opeens iets tegen waar u verbaasd van staat, of in dit geval verbaasd zit. Wat is dit gaat het door uw schedel van het, ik weet het niet, gedeelte naar het ik kan het niet thuis brengen, gedeelte op en neer, alsof die twee gedeeltes er eens flink op los paren in uw bolletje. Allemaal tekeningen en andere kunstzinnige ellende gaan aan uw ogen voorbij, alsof u aan een lopende band bent beland met je gekke gezichie. Is dit een kunstfabriek van een stel op hol geslagen kunstenaars uit de dood opgestaan? Of is het toch een net opgerolde fabriek vol Chinese kindertjes die allemaal onder de klappen van een leren zweep uit komen door het tekenen van beroemde en minder beroemde figuren? Je leest verder en merkt dat deze webshop, want dat blijkt het te zijn allemaal gemaakt is door maar één kunstenaar, zoals Pieter Zandvliet zich niet graag noemt, maar zijn lading het best dekt. U weet niet of u het wat vind, en al helemaal niet wat u er dan van vind. U schiet radeloos van de ene emotie in de andere, huilend en verslaafd tikt u op plaatje na plaatje, veel van de getekende personen kent u niet, dus in een ander tabblad zoekt u bijna gelijktijdig (en als u een vrouw zijd gelijktijdig) naar wie de personen zijn. U wordt bedolven door ongevraagde kennis, en zoals u weet kennis maakt macht en dan kom je al snel bij geld, best leuk als je een keer een kunst aankoop doet, voor jezelf, voor iemand die u lief is of wat duidelijk wilt maken via de aangeboden kunst, maar u doet het natuurlijk het meest voor deze hard werkende kunstenaar uw nieuwe held. Zou hij wel echt bestaan, is dit allemaal niet namaak, want zo blijkt heeft u voor 15 Euro al een schilderijtje. En er komen wekelijks nieuwe dingen bij in de webshop.Title: Er gaat een Wereld voor u open | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Zo eindigt deze dag toch nog hartstikke fijn, en heeft u het idee dat u het gevoel heeft ergert zin in gehad te hebben.

Pieterzandvliet.com voor wie zin heeft

 December 2, 2019  Posted by at 19:42 Pieters Proza 3 Responses »
Nov 292019
 

Grandmaster Flash werd mogelijk gemaakt door componist Serge Epskamp.

En zo is het maar net panty, want Serge betaalde voor Sandra en mij de kaartjes voor een optreden van mijn jeugdheld Grandmaster Flash, grondlegger van Hip hop. Mocht u tussen de 45 en weet ik veel hoe oud zijn, en nooit van hem gehoord hebben, druk dan bijvoorbeeld zijn naam in met daar achter the Message, en het kan bijna niet anders dan dat u zijn muziek kent. Is dit echter niet zo, maakt dat niks uit, wie heeft er in die tijd niet met zijn kop in diens reet rondgelopen.Title: Grandmaster Flash | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Al maanden van te voren verheugde ik mij op deze avond in Hedon te Zwolle. Ja Zwolle in het mooie Oosten des lands, en volle bak hoor. Met naar ik kon schatten een hoop van mijn leeftijdsgenoten, die er allemaal natuurlijk veel ouder uitzagen, dat geeft helemaal niks. Grandmaster Flash die volgens mij en Sandra wel iets weg heeft van blues legende John Lee Hooker is pas 61 jaar jong. Ik dacht dat hij al veel ouder was, nee dus. Hij is zo vertelde hij al 48 jaar aan het mixen als God met de Wereld maar dan beter. De show was eigenlijk een geschiedenis les Hip hop en muzikale inspiraties. Ik ben een groot liefhebber van geschiedenis en het overbrengen op een boeiende manier, nou dat was aan Meneer Flash goed besteed, tering dat werd mij daar een feestje. Het is voor mij jaren geleden dat ik zo stond te dansen en springen, mijn handen in de lucht, ja twee armen, ik wil niet teveel op Marco van Basten gaan lijken, dat hou ik liever bij ons voetballen. De zaal werd al maar enthousiaster met mijn vrouw en ik vooraan, als de grootste rand debielen die Meneer Flash waarschijnlijk nooit eerder in die 61 jaar zag. Er was achter Meneer Flash een slide show met bewegende beelden te zien, van inspiraties van Grandmaster Flash waarvan de platen hem inspireerde tot zijn mixen. Wij schreeuwde naar iedere foto die wij van een ster zagen, soms wat harder als die ster al was overleden, alsof de ster het dan wel kon horen. Onderwijl mixte de grootmeester hun geluiden tot diamantjes aan elkaar, en natuurlijk met alle kenmerken die Meneer Flash beheerst, die hem zo beroemd maakte. Hij vertelde tussendoor dat hij van mening was dat goede muziek voor hem goed is, waar of door wie die ook gemaakt is. En dat hij nooit had gedacht dat hij ooit zo bekend zou worden, het voorbeeld van zoveel Hip hop dj’s en breakdancers is. En wij maar gillen, klappen en juichen uiteraard. Even was ik bang dat Sandra en haar rode wangetjes van kinderlijke opwinding het podium op wilde klimmen om Meneer Flash even op zijn Hollands te knuffelen. Ik had haar namelijk niet kunnen tegenhouden, had het al druk zat met het mezelf hiervoor te behoeden. Wat een avond. Op een gegeven moment stond de vrolijke zaal zelfs te gillen naar naam bordjes die op op de slide show voorbij kwamen met daarop de namen van wijken in New York. En dat kreeg die Grandmaster Flash maar even voor elkander. Normaal zou je mensen alleen zo ver krijgen door ze te bedreigen, maar wij en al onze nieuwe vriendjes in de zaal deden dit dol enthousiast en betaalde nog kaartjes ook, nou ja in ons geval dan, Serge Epskamp. Er werd door een cameraman volop beeld geschoten voor weet ik veel wat, hopelijk voor de nep, want mijn God wie wil zich als een blije eikel terug zien. Door de beelden kwam er spontaan een plan van mij op om met beeld materiaal een muzikaal intermezzo te gaan vj”en, lijkt mij te gek. Ik zeg mensen mocht Grandmaster Flash weer naar Nederland komen, allemaal gaan en genieten, lekker debiel.

 November 29, 2019  Posted by at 21:03 Pieters Proza No Responses »
Nov 272019
 

Na een heerlijke douche deed ik mijn strakste zwarte merkloze broek aan, zonder onderbroek, dat scheelt weer dat ik mijn merkloze oranje horloge om moet, mijn plasser geeft namelijk precies aan dat het twaalf uur is, hij wijst dan naar mijn navel. Ook trek ik mijn merkloze coltrui aan, evenals mijn merkloze zwarte sokken en mijn lieveling merkloze sneakers. U zult misschien denken dat ik sluik reclame wil voorkomen, maar dat denkt u helemaal mis. Ik ga namelijk een winkel overvallen, en dan moet men niet op de bewaking camera van de Big Bazar op het Marktplein in Nieuwleusen mij aan mijn merken kunnen op sporen. Mijn vrouw vertel ik, dat ik naar een merkloos bal ga, in een naamloze stad, daar trapt de lieverd altijd in al ze in haar inloop kast is, waar ze tegenwoordig homoseksuelen helpt met tips over een leven uit de kast.Title: Verwarring alom | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 
Nog even doe ik mijn merkloze zwarte handschoenen aan en mijn bivakmuts zonder gaten, ik wil namelijk niet dat mensen denken dat ik bij een groep hoor die drie gaten in hun bivakmuts hebben, ik hou niet van groepen en al helemaal van groepen met een gedrag. Buiten hoor ik dat mijn buurman Rolf mij groet, ik groet vriendelijk terug, niet te vriendelijk dat brengt maar ellende, en daar weet Marco van Basten alles van. Ik zie niet dat Rolf zijn groene Jaguar aan het melken is, ik zie eigenlijk helemaal niks, doe alles op gevoel. Niet veel later voel ik dat een auto over mij heen rijd, wat kut kinderen op fietsjes, en test ik mijn paal hardheid door zo´n beetje elke paal onvrijwillig aan te randen voor ik eindelijk bij mijn doelwit aan strompel. Wat een tyfus leven hebben die arme overvallers eigenlijk. Buiten de rood gele winkel wacht ik tot alle klanten hebben afgerekend en de winkel verlaten, klanten die naar binnen willen vertel ik dat ik de Big Bazar weldra zeer gewelddadig ga over vallen. Een oud dametje verstaat mij verkeerd, en denkt dat de over allen in de aanbieding zijn , die stomp ik buiten Oosten en rol ik onder een rijdende auto. Dan eindelijk ga ik met mijn broodmes naar binnen, het is natuurlijk geen echt broodmes, maar een vleesmes om verwarring te scheppen. De vriendelijke rondborstige dame achter de kassa vraagt mij of ze mij kan helpen. Dat van die ronde borsten gok ik maar, want ik kan haar alleen horen. Ik wil het geld uit de kassa schreeuw ik, gelukkig heb ik de buitendeur gesloten. Ik hoor dat ze wat geld in een tasje doet, ze geeft het netjes aan. Net als ik weg wil gaan, vraagt ze of ik er iets op tegen heb als ze mijn postcode noteren. En wat doet deze merkloze lul, hij geeft zijn postcode aan het meisje door. Die vriendelijke kut opvoeding van mij zit weer eens flink tegen. Ik doe mijn muts af, geef het tasje met geld terug aan het verbaasde meisje. Zeg sorry, en verdwijn haar leven weer uit.
 November 27, 2019  Posted by at 21:07 Pieters Proza No Responses »
Nov 212019
 

Uit eten vind ik één van de leukste uitjes. Vroeger deed ik het heel veel, nu vanwege een chronisch geld gebrek zelden. Maar goed ik heb heel veel herinneringen aan de vele keren dat ik ging uit eten. Iedere week zat ik wel drie maal uitgebreid bij Mac Donald te eten (grapje.

Eten is het belangrijkst als ik uit eten ga, liefst bijzonder, eten dat nooit eerder mijn tong streelde. Maar ook de ambiance is belangrijk voor mij, het liefst eet ik in een restaurant waar een aangename sfeer hangt, met geïnteresseerd personeel, die je iets kunnen vertellen aan de diamantjes die ze serveren. Op de Hoofdstraat te Schiedam zat jaren lang Restaurant Italia. Het eten werd opgediend door een blonde Italiaanse man, die ook de eigenaar was. Wij kozen altijd het verassing menu, buiten dat het heerlijk kleine hapjes waren, wist de man er prachtig over te vertellen, ook uit zijn geboorteplaats Florence had hij veelal mooie culinaire verhalen. Bijvoorbeeld zo schepte hij bescheiden zoals alleen een Italiaan dit kan op over de hoogstaande culinaire kwaliteit van de restaurants in Florence, ze waren volgens hem zo goed dat de Mac Donald het er niet lang uit hield, niemand ging er eten. Nu is het natuurlijk zo dat Florence één van Italies grootste toeristische trek pleisters is, en omdat alles er best prijzig is, zou Mac Donald het toch alleen van die mensen kunnen redden, maar goed, mooie verhalen hoeven niet helemaal waar te zijn, niet waar? Op een gegeven moment namen de mooie verhalen van de trotse Italiaan af, hij begon vooral te klagen over de toestand van de Hoofdstraat in Schiedam, waardoor op de één of andere manier het eten minder goed ging smaken. We besloten er niet meer te gaan eten. Niet veel later was het restaurant verdwenen, bijna gelijktijdig met de Mac Donald op de Broersvest. Of dit iets met elkaar te maken had weet ik niet, maar het één sluit het ander niet uit.

Nu komt het over alsof ik een bruin café of een simpel tapas barretje in Spanje te min vind, dat is zeker niet zo, en juist daar hangt vaak een leuke sfeer en is het eten vaak prima. Ik ging ook eens eten bij een Russisch/Pools restaurant in Amsterdam , zeg maar Pools hoogte nemen. De eigenaar was een vrolijke onverstaanbare man met een baard, hij stonk naar de drank, had  een hele rode kop. Hij moest veel en uitbundig lachen met zijn handen op zijn schuddende enorme pens. Of hij ons uit lachte of waarschijnlijk om zijn eigen grappen weet ik niet, want ik kon hem dus niet goed verstaan. Hij kwam bij mij en mijn vriendin aan tafel zitten, hij was stom dronken en wilde steeds met mij toasten, het eten was trouwens smakelijk. Hij heeft de hele tijd bij ons aan tafel gezeten die malloot. Uiteraard was dit de laatste keer, maar hij bedoelde het goed en gezellig, dat is ook iets.Title: Valerio Cantarini | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Een hele leuke herinnering heb ik aan mijn bezoek aan een Italiaans restaurant aan het Rokin eveneens in Amsterdam. Het bestaat niet meer, evenals alle voorgaande beschreven restaurants op Mac Donald na. Het was een lang smal restaurant met aan de muur allemaal oude foto’s van de eigenaar Signore Valerio Cantarini met bekende beroemdheden, waarvan ik er een aantal kende. Toen ik naar het toilet liep zat de eigenaar aan een tafeltje te lezen, er was verder niemand in het restaurant. Ik herkende Valerio aan het tafeltje van de foto’s, en stoorde hem om te vertellen dat ik het eten heerlijk vond en het restaurant gezellig vond. Hij deed zijn lees brilletje af, hij ging staan, gaf mij een duw waardoor ik door een aquarium viel. Een scherf zat in mijn hevig bloedende nek, terwijl ik verder best relax aan het doodbloeden was, sloeg Valerio op zijn borst, en maakte mij duidelijk dat je hem niet moest storen als hij de bijbel aan het lezen was. Nee hoor het tegendeel was waar, hij deed zijn lees bril af, en ging vertellen over de foto’s aan de muur, het restaurant zijn roots. Hij was een bekend Tenor zanger. Hij kwam aan ons tafeltje zitten en begon,O solo mio” recht uit zijn hart te zingen. Mijn vriendin en ik kregen de tranen in onze ogen, we hoefde niet meer op een gondel in Venetië te gaan zitten, dit was duizend keer mooier en goedkoper. We kochten zijn cd,”O solo mio”, en gingen voldaan naar huis

 November 21, 2019  Posted by at 19:23 Pieters Proza No Responses »