Nov 122019
 

 

Beste lezers van Pieters Proza, voor deze ene keer neem ik het even over van Pieter Zandvliet. Nee hij is niet ziek of stervende, misschien in zijn rare kop, maar hij vroeg mij dit uit bewondering voor mij, en dat begrijp ik volkomen. Ook Pieter zelf bewonder ik, niet enorm, maar enig respect heb ik wel voor deze lelijke man. Namelijk in alles wat hij ondernomen heeft is hij volslagen mislukt, dat moet je maar kunnen toch ? Als Sportman, Kunstenaar, schrijver en echtgenoot. En op Sportman na blijft deze simpele ziel het maar proberen, zeer vermakelijk. Laatst moest ik nog erg hard om hem lachen toen hij uit een rijdende auto viel, op zijn gevoel voor humor valt maar weinig aan te merken. Genoeg over iemand die je in e”en woord kan omschrijven,”KUDT”. Title: Grote sterren heb je alleen in Amerika | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Mijn naam is Pete Sandcreek beter bekend als Boetlek Spacetower, zo oud inmiddels dat ik mijn geboortedag niet meer weet en mijn paspoort alweer jaren kwijt ben. Ik woon in Rouveen, maar kom uit Amerika, je weet wel het land van de onbegrensde mogelijkheden, het land waar alles kan en niks mag, waar je dromen inclusief de nachtmerries uitkomen. Daar heb je pas echtte sterren kan ik u wel vertellen. Ik ben nog erg onbescheiden als ik stel dat ik de grootste was. Overal waar ik met mijn bandjes optrad, waren er volks verhuizingen naar onze concerten. Trouwens er is hier en daar nog wel muziek van mijn bands te beluisteren, om er maar wat op te sommen; de Krimpos, Oraal, De Astma Boys, de Hitmakers, Soifte Bois, Boetlek and Truck en mijn huidige formatie Boetlek Underground Escape. Ik ben naar Nederland gevlucht, want in Amerika werd ik geleefd. Iedereen wilde mij zijn, partners moesten van hun partners bij de copulatie een masker van mij op, anders was klaarkomen uitgesloten. Er zijn zelfs honden die het zonder een masker van mij op niet konden opbrengen lekker te paren. Mijn stem was te horen op elke radio zender, alsof er geen andere muziek bestond, op begrafenissen, Crematies en trouwpartijen draaide ze mijn songs, de weinige mensen die jaloers op mij waren gingen op een gegeven moment maar niet meer dood. Maar voor terug draaien was het te laat. Als blanke zanger met de penis van een Nigeriaanse krijger, hield iedereen van mijn muziek, hoe hard wij ook ons best deden slechtte muziek te maken.

De adoratie voor mij maar ook voor mijn bandleden was enorm, en zal dat nog wel zijn. Pinksnake beatcreator van de Astma boys kon sneller neuken als een konijn beweerde hij een keer met zijn dronken kop bij David Letterman op de bank. David wilde dit wel eens zien, en haalde een konijn aan zijn oren uit een hoge hoed, en zette die op zijn bureau. Pinksnake trok al zijn broeken naar beneden en dekte het dol blije konijn. In plaats van een groot schandaal werd dit helaas de nieuwe trend en werden voor onbeperkte tijd alle bossen en kinderboerderijen gesloten. Pinksnake heeft openlijk zijn excuses aan geboden op CNN. Hij heeft hierna nooit meer een konijn geneukt, de kanjer. Naar Broez Lie alleskunner van de Krimpos zijn onder anderen OB’s genoemd, want welke vrouw wilde hem in die tijd niet tussen haar benen. Zo kan ik nog wel een week doorgaan, als Pieter Zandvliet niet stond te zeiken dat hij zijn computer moet laden. Nou mensen je moet het er maar mee doen die zakkenwasser, Veel plezier met de zoektocht naar je nieuwe liefde Boetlek Spacetower.

 November 12, 2019  Posted by at 15:45 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Nov 102019
 

Het is dus dertig jaar geleden dat de muur die Oost en West Berlijn scheiden feestelijk neergehaald. Een mijlpijl in de geschiedenis, een moment waar je bij moet zijn geweest. Nou ja ik zat een doos sigaren met mijn vriend Ricardo Suares leeg te roken, met de nodige drank. Ik paste op het huis van met toenmalige vriendin. We rookte de sigaren netjes op het ruime balkon, met de deur open, anders konden wij de muziek niet horen, met als gevolg dat het hele huis naar de sigaren rook. De televisie stond natuurlijk ook aan, met daar op het vieren van het neerhalen van de muur. We waren als begin twintigers diep ontroerd van dit mooie moment. Ricardo liep naar de stereo en zette,”Over de muur” van het Klein Orkest op. De tranen liepen over onze wangen daar ergens in Rotterdam Centrum, en u weet Rotterdam werd al veel eerder neer geheld, veel minder feestelijk, dat dan weer wel. We omhelsde elkaar, knuffelde elkaar en zogen vol emotie elkanders lullen lekker af. Nee hoor we keken niet eens naar de beelden uit Berlijn, want we wilde gaan stappen, dan heb je geen zin in belangrijke gebeurtenissen, ik denk dat we ons er niet zo bij betrokken voelde als de meeste mensen.

Het werd later en later daar op het balkon, want wij waren aan het wachten op Raymond die uit Berlijn naar ons zou toekomen om is lekker met zijn maatjes Rotterdam op stelten te gaan zetten. Net toen wij dachten dat hij niet meer zou komen werd er aan gebeld, het was een super vrolijke Raymond, vrijwel meteen gingen wij op weg in Daphne, het rode Daffie van Raymond die net zijn rijbewijs had gehaald. Daphne stonk ongelofelijk naar de Camembert, die daar iets te lang in de auto had gelegen. Raymond moest eerst nog even ordners met belangrijke papieren afleveren bij de ouders van een vriend. Gezamenlijk liepen wij het flat portaal in. Ik merkte op dat het misschien nog al laat was om de mensen wakker te bellen, dat was Raymond met mij eens. Maar de brievenbussen waren te klein voor drie dikke ordners, we hadden de papieren eruit kunnen halen, maar dan merkte Raymond stoned als een garnaal op dat de ouders van zijn vriend wel eens konden denken dat hij de papieren gelezen had. Goed punt. Zo begonnen we elk op een ordner te springen tot dat die in de brievenbus paste, de verkeerde merkte Raymond gierend van het lachen op. Waar net nog alle lichtjes uit waren, stonden die nu aan in de Schiedamse flat. Snel maakte wij ons uit de voeten in de stinkende Daphne, op naar Rotterdam. Raymond reed net iets zachter als de gemiddelde voetganger die laat zijn hond liet bouten, want hij wilde niet gepakt worden voor te snel rijden. Zo reden wij in slakke gang langs de rijen mensen voor Bleutiek inn, Rotown, Nighttown en andere gezellige danstenten. Geen van drieën hadden veel zin om in de rij te gaan staan. Zo belande wij bij het immer bruisende Gay Pallace waar geen rij stond. Stoned, dronken en misselijk van een hele doos sigaren liepen wij langs de vriendelijke uitsmijter, die iedereen een welkoms kusje gaf, die wij vriendelijk edoch vriendelijk maar beleefd afsloegen, flauw ik weet het. Ondanks het al laat was stond er nog niemand op de dansvloer, dan moesten wij de show maar stelen, en dat deden wij op muziek die wij toen geweldig vonden, en nu herinneringen uit een ver verleden zijn. Snel werd het drukker op de dansvloer, ik haalde net als Ricardo en Raymond alles moves die wij in huis hadden de houten dansvloer op. Net toen ik overwoog een achterwaartse salto te gaan doen, vroeg Raymond waarom ik mijn pyjama aan had. Ik keek naar mijn outfit, een pyjama dus, en haalde mijn schouders op. Zo af en toe gebeurde er iets vreemds op de dansvloer. Dan schoof er om de zoveel tijd een man langs aan diens neus voelend op zijn rug over de spek gladde dansvloer, Door de drukte zag ik niet waar ze vandaan kwamen of waar ze heen gingen. Vast een nieuw dansje dacht ik. Bij een kerel in het leer die ook langs schoof begon ik benieuwd te worden, was ik soms in een Joop Klepzeiker strip van Eric Schreurs beland? Tussen de dansende kerels door, hoorde ik het lachen als een Duivel van Raymond, daar zag ik de lange bij de boksen rood aangelopen van het lachen, net toen ik wilde wuiven waar ik stond sloeg hij een man op zijn neus, die vervolgens gelijk aan zijn voorgangers langs mij schoof. Wat een gezelligheid zou mijn vrouw Sandra zeggen. Achter mij was het inmiddels rumoerig, toen ik om keek bergreep ik waarom, overal zaten mannen met bloedneuzen en misschien erger. Raymond had blijkbaar een stress volle werkweek achter de rug. Hij bleef maar lachen, ik liep net als de nu veel minder vriendelijke uitsmijter op Raymond af. Ricardo was in geen velden of wegen te bekennen. Die zat buiten bij te komen van de hitte in de discotheek bleek even later, toen wij de uitsmijter hadden overleefd. Mank maar gelukkig gingen wij een broodje shoarma op de Witte de Withstraat bij Tel Aviv eten. Dat wij geen verstand hadden van Joodse humor, bleek toen wij uit de zaak werden gezet, gelukkig hoefde wij de Shoarma niet te betalen, heerlijk die Joodse gastvrijheid naar klootzakken zoals wij toen waren, of in ieder geval deze avond. We besloten midden in de nacht een bezoekje te brengen aan diergaarde Blijdorp, ik bedoel dat was in die tijd al prijzig.Title: Berlijnse muur in Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ricardo bleef bij Daphne en viel op de motorkap van het prachtige autootje in slaap, zagen wij toen we omkeken. Het was vrij makkelijk over het hek te klimmen, en natuurlijk zeer bijzonder om veel dieren te zien slapen, het was namelijk al licht aan het worden. Net toen ik dacht dat ik droomde, schoot er een grote vogel in een terrarium gelukkig, tegen het gaas aan. Ik kreeg daar ter plekke bijna een beroerte, tijd om naar huis te gaan. Het is dus dertig jaar geleden dat de muur die Oost en West Berlijn scheiden feestelijk neergehaald. Een mijlpijl in de geschiedenis, een moment waar je bij moet zijn geweest. Nou ja ik zat een doos sigaren met mijn vriend Ricardo Suares leeg te roken, met de nodige drank. Ik paste op het huis van met toenmalige vriendin. We rookte de sigaren netjes op het ruime balkon, met de deur open, anders konden wij de muziek niet horen, met als gevolg dat het hele huis naar de sigaren rook. De televisie stond natuurlijk ook aan, met daar op het vieren van het neerhalen van de muur. We waren als begin twintigers diep ontroerd van dit mooie moment. Ricardo liep naar de stereo en zette,”Over de muur” van het Klein Orkest op. De tranen liepen over onze wangen daar ergens in Rotterdam Centrum, en u weet Rotterdam werd al veel eerder neer geheld, veel minder feestelijk, dat dan weer wel. We omhelsde elkaar, knuffelde elkaar en zogen vol emotie elkanders lullen lekker af. Nee hoor we keken niet eens naar de beelden uit Berlijn, want we wilde gaan stappen, dan heb je geen zin in belangrijke gebeurtenissen, ik denk dat we ons er niet zo bij betrokken voelde als de meeste mensen. Het werd later en later daar op het balkon, want wij waren aan het wachten op Raymond die uit Berlijn naar ons zou toekomen om is lekker met zijn maatjes Rotterdam op stelten te gaan zetten. Net toen wij dachten dat hij niet meer zou komen werd er aan gebeld, het was een super vrolijke Raymond, vrijwel meteen gingen wij op weg in Daphne, het rode Daffie van Raymond die net zijn rijbewijs had gehaald. Daphne stonk ongelofelijk naar de Camembert, die daar iets te lang in de auto had gelegen. Raymond moest eerst nog even ordners met belangrijke papieren afleveren bij de ouders van een vriend. Gezamenlijk liepen wij het flat portaal in. Ik merkte op dat het misschien nog al laat was om de mensen wakker te bellen, dat was Raymond met mij eens. Maar de brievenbussen waren te klein voor drie dikke ordners, we hadden de papieren eruit kunnen halen, maar dan merkte Raymond stoned als een garnaal op dat de ouders van zijn vriend wel eens konden denken dat hij de papieren gelezen had. Goed punt. Zo begonnen we elk op een ordner te springen tot dat die in de brievenbus paste, de verkeerde merkte Raymond gierend van het lachen op. Waar net nog alle lichtjes uit waren, stonden die nu aan in de Schiedamse flat. Snel maakte wij ons uit de voeten in de stinkende Daphne, op naar Rotterdam. Raymond reed net iets zachter als de gemiddelde voetganger die laat zijn hond liet bouten, want hij wilde niet gepakt worden voor te snel rijden. Zo reden wij in slakke gang langs de rijen mensen voor Bleutiek inn, Rotown, Nighttown en andere gezellige danstenten. Geen van drieën hadden veel zin om in de rij te gaan staan. Zo belande wij bij het immer bruisende Gay Pallace waar geen rij stond. Stoned, dronken en misselijk van een hele doos sigaren liepen wij langs de vriendelijke uitsmijter, die iedereen een welkoms kusje gaf, die wij vriendelijk edoch vriendelijk maar beleefd afsloegen, flauw ik weet het. Ondanks het al laat was stond er nog niemand op de dansvloer, dan moesten wij de show maar stelen, en dat deden wij op muziek die wij toen geweldig vonden, en nu herinneringen uit een ver verleden zijn. Snel werd het drukker op de dansvloer, ik haalde net als Ricardo en Raymond alles moves die wij in huis hadden de houten dansvloer op. Net toen ik overwoog een achterwaartse salto te gaan doen, vroeg Raymond waarom ik mijn pyjama aan had. Ik keek naar mijn outfit, een pyjama dus, en haalde mijn schouders op. Zo af en toe gebeurde er iets vreemds op de dansvloer. Dan schoof er om de zoveel tijd een man langs aan diens neus voelend op zijn rug over de spek gladde dansvloer, Door de drukte zag ik niet waar ze vandaan kwamen of waar ze heen gingen. Vast een nieuw dansje dacht ik. Bij een kerel in het leer die ook langs schoof begon ik benieuwd te worden, was ik soms in een Joop Klepzeiker strip van Eric Schreurs beland? Tussen de dansende kerels door, hoorde ik het lachen als een Duivel van Raymond, daar zag ik de lange bij de boksen rood aangelopen van het lachen, net toen ik wilde wuiven waar ik stond sloeg hij een man op zijn neus, die vervolgens gelijk aan zijn voorgangers langs mij schoof. Wat een gezelligheid zou mijn vrouw Sandra zeggen. Achter mij was het inmiddels rumoerig, toen ik om keek bergreep ik waarom, overal zaten mannen met bloedneuzen en misschien erger. Raymond had blijkbaar een stress volle werkweek achter de rug. Hij bleef maar lachen, ik liep net als de nu veel minder vriendelijke uitsmijter op Raymond af. Ricardo was in geen velden of wegen te bekennen. Die zat buiten bij te komen van de hitte in de discotheek bleek even later, toen wij de uitsmijter hadden overleefd. Mank maar gelukkig gingen wij een broodje shoarma op de Witte de Withstraat bij Tel Aviv eten. Dat wij geen verstand hadden van Joodse humor, bleek toen wij uit de zaak werden gezet, gelukkig hoefde wij de Shoarma niet te betalen, heerlijk die Joodse gastvrijheid naar klootzakken zoals wij toen waren, of in ieder geval deze avond. We besloten midden in de nacht een bezoekje te brengen aan diergaarde Blijdorp, ik bedoel dat was in die tijd al prijzig.

Ricardo bleef bij Daphne en viel op de motorkap van het prachtige autootje in slaap, zagen wij toen we omkeken. Het was vrij makkelijk over het hek te klimmen, en natuurlijk zeer bijzonder om veel dieren te zien slapen, het was namelijk al licht aan het worden. Net toen ik dacht dat ik droomde, schoot er een grote vogel in een terrarium gelukkig, tegen het gaas aan. Ik kreeg daar ter plekke bijna een beroerte, tijd om naar huis te gaan.

 November 10, 2019  Posted by at 21:41 Pieters Proza No Responses »
Nov 082019
 

Vandaag is het feest, helaas nog geen nationaal of internationaal feest zoals bijvoorbeeld kerstmis, al ben ik er nog altijd niet achter waarom veel mensen het kerstfeest vinden, want een feest is het niet, wel opgedrongen alsof het zo leuk is. Maar goed ik heb een feest vandaag, het is namelijk 25 jaar geleden dat ik mij als kunstenaar begon te profileren. Maar goed er zijn nog altijd meer dan minder mensen die mijn werk kennen, het scheelt niet veel maar toch. Al jaren maak ik geen kunst meer, simpelweg omdat ik het wereld beroemd worden als mijn kunstwerk ben gaan zien. Een heel team zit er dagelijks vrijwillig of onvrijwillig elk netwerk onder mijn naam te bevuilen, zodat niemand meer om mij heen kan. Er zijn zelfs al netwerken die zich naar mij zijn gaan noemen.
Bibliotheken kunnen niet meer om mijn boeken met korte verhalen heen, en er zijn wel verhalen maar nog altijd geen boeken, is dat een sterke publieke relaties of not? Uitgeverijen smeken om mijn schrijfkunsten, het enige wat ze krijgen is een foto van mij naakt op een hobbelig paard, gesigneerd, dat wel.Title: Doorbreken doe je zo | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Onze huidige minister president Mark Rutte, werd gevraagd mijn huisdeur een keer als hij tijd had in vrijetijdskleding voor mij te openen, toen hij dit durfde te weigeren, heb ik hem lelijk gestraft met een onaardige karikatuur van zijn persoon, niks persoonlijks verder.

Nu even een poging tot serieus. Ik ben best gelukkig met mijn werken en vervelende stukjes proza op mijn website, maar beroemd zijn lijkt mij ondanks de mogelijkheden die dit schept, niet aantrekkelijk. Het zou mij in ieder geval flink in de weg zitten om de Pieter Zandvliet te zijn en alle vrijheden waar ik zo lang als ik leef aan heb gewerkt. Niet dat ik het iedere dag tegenwerk of geen contracten teken omdat ik anders beroemd word, dus eigenlijk is dit stukje overbodig, maar goed daar zijn mijn stukjes ook niet voor, om wel bodig te zijn.
Ik doe wat ik doe, en word net als iedereen af en toe moe. Ik wil eindigen met de titel van The Digital Underground, “Doowutchalike”. (leuke clip trouwens)

https://www.youtube.com/watch?v=31A6RjOxE74

 November 8, 2019  Posted by at 20:34 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Nov 062019
 
Als kunstenaar kom ik graag bij de mensen thuis, in het geval van Jaap Holtzapffel om hem na een kopstoot en wat gezellige loopkicks vriendelijk te vragen mijn foto te verwijderen van Facebook. Normaal mag men zoveel foto’s plaatsen van mij als men wil, geen probleem, beetje een zinloze bezigheid, maar dat even daar gelaten. Echter als je een foto van mij plaats met daarbij oplichter en Herman Brinkert , die past niet eens op een foto, ja dan zit je je dubbel fout. Dan vraag ik of je de foto vriendelijk edoch zeer dringend te verwijderen, en dan kom je aan met dat ik een griezelige engerd ben,om er nog een foto van mij bij te plaatsen. Op de fotos van jouw te zien, als je niet de verkeerde fotos van je zelf hebt geplaatst vroeg ik mij af of ze van voor je dood zijn. Echt hoor ik zal er niet minder om slapen, maar ik ken je alleen van opdringerige mailtjes of ik de door jouw geschreven biografie over Nederlands spannendste kunstenaar Peter Klashorst vooruit wil bestellen, ook mijn vrouw en al mijn facebook vrienden kregen dit debiele en wel zeer onpersoonlijke mailtje van jouw Jaap Rotteappel, niet netjes. Ik vernam dat je ook een biografie over kunstenaar Rob Scholte schreef, en veel boeken nooit naar de mensen die een boek vooruit bestelde naar hen verstuurde? Dat is op zijn zachts gezegd niet zo lief. Ik weet natuurlijk niet hoe de gewoontes zijn in jouw geboorte stad Wenen, en ik respecteer ieders cultuur hoor, maar veel geloof in jouw schrijverschap krijg ik er niet van. En natuurlijk heb je de waarheid voor een goed boek niet nodig, er zijn genoeg geschiedenis boeken waar je op zijn minst over de inhoud zou kunnen twijfelen. Ik ben een liefhebber van biografische boeken, vooral over mensen die ik bewonder, tegendraads zijn (dus niet saai) waaronder zeker Rob Scholte en Peter Klashorst waarvan ik al twee boeken in mijn bibliotheek heb staan. Die van jouw sla ik even over, want ik verwacht foto’s van Salvador Dali met daaronder een korte tekst in de trant van hier is Peter Klashorst in het huwelijk getreden met zijn Muse Gala, en meer van die niet kloppende feiten. Volgens mij ben je een hebberig naar ventje die heel graag mensen lastigvalt door je chronische gebrek aandacht. Het recept voor een leuke auto-biografie, kan je liegen en bedriegen wat je wil, niemand koopt je boek en heb je wat te lezen in het gesticht waar je thuis hoort, en wat beter is dan het ziekenhuis of erger… waar veel mensen je maar wat graag in zouden trappen.Title: Japie Holtzapffel voor verzonnen leugens | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina
 
Succes met je leven Jaap, en haal nu mijn foto er maar af cocksucker
 November 6, 2019  Posted by at 14:21 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Nov 032019
 

Gisteren weer lekker naar Rotterdam geweest met mijn charmante vrouw Sandra (mijn minder charmante vrouwen heb ik thuis gelaten) en Randy Indo Power” super kok.

Om de zoveel tijd heeft mijn vriend Jochem Grund eigenaar van het schoenenmerk Mascolori. Dit keer zijn verjaardag en even als vorig jaar konden jonge muzikanten in de mooie winkel aan de Nieuwe Binnenweg 116 hun kunsten ten gehore brengen tijdens de Pop ronde 2019. Randy uit Zuidwolde was ingehuurd voor de catering van Indische hapjes, onder de naam van zijn bedrijf Le Baoski (comfortfood) Indisch eten is mijn favoriete eten, en ik mag mezelf (heel graag tot een kenner rekenen van Indisch eten. Mijn vrouw en ik werden er hebberig van, wat was dat smaakvol. Mocht u uw vrienden, kennissen of collegas eens echt willen verwennen met een feestje, maak dan de blits en huur Randy in voor het eten. www.lebaoski.nl. Op weg naar Rotterdam kwam ik er achter wat er allemaal bij komt kijken voor Randy. Nou ja hij wil het perfect doen, de mensen iets nieuws brengen buiten de wat bekendere gerechten van de rijke Indonesische keuken. Hij probeert dingen uit en experimenteert naar perfectie, en naar mijn mening voor de bezoekers van Mascolori met succes. Randy is in één klap bijna even bekend als ik in Rotterdam, beter onbescheiden als vals bescheiden is mijn motto. Toen wij Mascolori begon de drie koppige hip hop formatie Johnny Loves me uit Enschede net, Engels en Nederlands door elkaar zonder pauze gingen de winnaars van de grote prijs van Nederland los, en stond Mascolori op zijn kop.Title: Eigenzinnig | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Voor mij is het heel fijn om zo nu en dan schoen prints te ontwerpen voor Mascolori, wat ik nu sinds 2016 doe. Ik ontwierp de Outline, Ketelbinkie, de Pieter Zandvliet en de Pieter Zandvliet 2.0 waar ook een riem van verkrijgbaar is, en een blouse uitgebracht door kleding merk Wolff Blitz. Volgend jaar komen er weer twee geweldige schoenen van mij uit. Mensen vragen vaak of ik sneakers of dames schoenen voor Mascolori wil ontwerpen, altijd en overal, maar daar gaat Mascolori over en niet ik gelukkig, want dan zouden er namelijk gen schoenen van mij zijn. Wat ik buiten dat de schoenen heerlijk zitten tof vind van Mascolori, is dat Jochem er voor zorgt dat zijn merk geen stempel hoeft te hebben of ergens mee vergelijkbaar zou moeten zijn, het merk is eigenzinnig en niet te plaatsen in een stroming, misschien is dat wat ik met mijn kunst, Randy met Le Baoski en Jochem met Mascolori gemeen hebben. Buiten de Mascolori store in Rotterdam is er op de Haarlemmerstraat in onze hoofdstad ook een mooie Mascolori store. Wat Jochem belangrijk vindt is dat een klant zich thuis voelt in zijn winkels, die hij niet als schoenenwinkel ziet, het is een plek waar iedereen die van mooie schoenen houdt welkom is voor des gewenst een goed advies. Heeft u daar geen tijd voor , dan kunt u online shoppen op mascolori.nl

Da spetterende afsluiting van een mooie dag was een vet concert van Reggae Indie rock band the Koalaz, waarvan ik niet begrijp dat ze nog niet bij iedereen bekend zijn, maar de boys zijn hard op weg. Ik zou zeggen DWDD boek ze.

 November 3, 2019  Posted by at 22:11 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Nov 012019
 

Soms is een vriendschap maar van één kant, zoals in veel huwelijken bijvoorbeeld de liefde van maar één kant is, of van beide kanten niet natuurlijk. Zo heb ik al jaren een vriendschap met de legendarische Diego Armando Maradona. Ik wou dat ik naar waarheid kon schrijven dat het van zijn kant is, en ik hem volslagen negeer, maar helaas is het van mij kant, niet dat Pluisje mij negeert, erger nog de goede man weet niet eens dat ik Pieter Zandvliet de grote kunstenaar besta en leef op dezelfde planeet als de Argentijn. Soms vraag ik mij af of er überhaupt prof voetballers zijn die mij of beter mijn werken kennen. Arme prof voetballers, die weten niet wat ze missen, de fijnste manier van missen trouwens.Title: Maradona is al jaren mijn vriend | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Aan de andere zijde, de vriendschap tussen mij en Maradona had als hij mij wel kende niet zolang geduurd als die nu duurt. Dat zullen wij klaarblijkelijk nooit weten. Ik droom regelmatig over Pluisje, kurkdroog hoor, er komt gelukkig geen seks in voor, zelfs geen strelen of lieve woordjes, maak u daar vooral niet ongerust over. Zo speelde Maradona al vaak voor mijn cluppie Sparta op het Kasteel. Maar zelfs dan had ik geen contact met Don Diego en zat ik braaf tussen de andere Spartanen op de tribune. Het genieten van zijn spel was er echter niet minder om.

Maar de afgelopen nacht was alles anders. Maradona haalde ik op mijn scooter af op Schiphol, we bleken elkaar al jaren te kennen, zei mijn gevoel. Thuis aangekomen, nou ja thuis, het huis waar we naar binnen gingen bleek mijn huis te zijn, in dromen kan alles en die grote villa aan het water blijkbaar ook. Maradona zat op zijn praatstoel, het ene gevoelige onderwerp uit zijn moeilijk jeugd volgde het andere moeilijke moment op. Net toen ik Maradona een saaie nar begon te vinden kwam mijn vader binnen met de worden,”wat erg”. Pluisje keek op, met grote ogen gericht op mijn vader, die Maradona geen blik waardig gunnende liep hij naar de televisie waar hij iets zielig voor vond. Net toen Mardona bijna ging huilen kwam er in een judo pak een meisje uit Delfshaven binnen, Petra van de Laar heet ze, en ze kon trouwens heel goed voetballen en is tegenwoordig zo ik zag op haar Facebook marathon loopster. Petra vertelde vrolijk dat er een lichaam op de bodem van de plas lag, waar ik aan woonde. Ik keek naar de stoel waar even daarvoor de trieste Maradona nog zat, en nu was verdwenen, ik hoopte naar het toilet en niet naar de bodem van de plas. Nu weet ik de naam van de plas weer, de Hulstenplas hier in Nieuwleusen. Mijn pa was ook weer uit beeld, dus liep ik achter de dol enthousiaste Petra aan, die er als een veertien jarige uit zag. Ze wees naar een steiger en zei dat het lijk van een deftige heer uit 1800 lag. Ik vroeg hoe ze dat wist, nou dat wist ze gewoon. We belde de brandweer en de politie, en warempel niet veel later kwam de deftige man met bolhoed lijk bleek boven water. Ik was stom verbaasd, en keek naar Petra die naast mij stond, ze haalde haar schouders op, gaf een knipoog en verdween weer uit beeld. Snel ging ik naar huis om het mijn vader en Maradona te vertellen, ze waren echter weg. Misschien zijn ze toch nog vrienden geworden.

 November 1, 2019  Posted by at 16:16 Pieters Proza No Responses »
Oct 302019
 

Het is aller waarschijnlijkst totaal aan u voorbij gegaan, maar ook de kunstenaars hebben geprotesteerd. De pers heeft er geen letter aan vuil gemaakt, het niet eens door gehad.

En echt met mijn vriend collega kunstenaar Rene Maagdenberg hebben heel wat aankondigingen van ons protest verstuurd naar de pers. Het mocht niet baten, de groep die uiteindelijk afgelopen vrijdag vertrok met de trein richting Malieveld. Onze groep kon op één bankje terecht, Rene en ik waren met een groep van twee man. In de trein maakte wij ijverig wat spandoeken, na dat wij eerst snel bedachten waar tegen wijn gingen protesteren. Het werd uiteindelijk na lang debatteren voor de kunst en tegen de desinteresse van onze politiek. Rene ging voor een hongerstaking aangezien wij kunstenaars wat eten betreft niet veel meer gewend zijn, zou die voor ons een makkie zijn, gelukkig zijn wij van dit idee afgestapt, het is door andere al eerder en veel beter gedaan, en als kunstenaars wil je wel vernieuwend voor de dag komen daar op het Malieveld. En daarbij hadden wij zinloos gestorven, en had niemand ons opgemerkt. We sprongen de trein uit, op naar het Malieveld, helaas vergaten wij onze spandoeken in de trein. Nu werd het echt een incognito protest. Tot wij begonnen te schreeuwen voor aandacht, en dit lukte. Hier en daar kregen wij wat klappen en kopstoten. Nog levende kunstenaars zijn niet geliefd in ons land lieve mensen. We konden maar net als nog half levende kunstenaars het station uitkomen. Tot aan het Malieveld hebben we ons gedeisd gehouden. We waren er de enige twee kunstenaars, de Nederlandse cultuur liet het massaal afweten. We durfde niet veel meer uit te roepen dan, PieReneters.nl een beetje reclame voor ons gezamenlijk project kon geen kwaad, zo dachten wij. Maar dit zouden ze op het Binnenhof echt niet horen, dus deden wij onze schoenen uit, onze stoute schoenen aan en gingen in galop naar het Binnenhof.Title: Kunstenaars naar Malieveld Den Haag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

We vonden aldaar op het Binnenhof een raam waarachter men aan het vergaderen was. Meteen sloegen wij de armen over elkaar om ongeveer drie uur lang boos naar binnen te kijken. Naar later bleek was dit een personeelsfeestje van de schoonmakers van het Binnenhof. Die hebben dankzij ons nu ook een bloedhekel aan kunstenaars. Onze laatste actie was pak hem beet twee honderd harde kilometers terug pal langs de rijksweg richting het Oosten. Op de rijksweg was dodelijk geweest, na tien minuten enkels breken in de modderige weilanden, wilde wij dan ook niks liever als doodgereden worden op de rijksweg. Uiteindelijk hebben wij toch maar de trein genomen, om thuis gekomen het noeste werk over te laten aan onze boeren en bouwvakkers. Kunstenaars blijven mietjes.

 October 30, 2019  Posted by at 22:42 Pieters Proza No Responses »
Oct 292019
 

Na de boeren komen de bouwvakkers in actie en er gaan geruchten dat de boeren en bouwvakkers mogelijk samen binnenkort verhaal gaan halen in Den Haag. Al twee keer stond ik de boeren langs de rijksweg,”helden”toe te roepen zoals al eerder door mij beschreven. Meer als de helft van mijn buurmannen hier op het immer bruisende Plevierplein te Nieuwleusen, het fucking New York van het wilde Oosten des vaderlands is bouwvakker. Dus voor die mannen is het morgen 30 oktober 2019 een bijzondere dag, en als er mannen zijn die een bijzondere dag nog bijzonderder kunnen maken zijn het wel mijn buurmannen Rolf en Lars, nee geen deftige mode ontwerpers, maar keiharde bouwvakkers. Ze hebben de afgelopen maanden in het geheim aan een tank gebouwd in de traditie van hun jeugdhelden, Hanikwal, Gezicht, Zweetsok en BH Bacchus, samen het A team. Jawel ze hebben van een Volkswagen watergolf een tank gemaakt waar Macgyver (ik had vroeger net zo’n hekel aan hem als aan klussen) een harde plasser van gaat krijgen. Mocht de vaderlandse pers mijn proza lezen, en dat zou wijs zijn, dan moeten ze echt morgen naar de intocht van mijn bouwvakkende buurmannen in Den Haag. Als kunstenaar en ijverig reporter van mijn vlog had ik graag mee gewild voor een verslag, maar mijn vriend Ricardo Suares komt, een andere held die ik niet wil missen. Maar goed ik doe er niet toe, wel Rolf en Lars, die zullen Den Haag nooit meer het zelfde laten zijn. Handtekeningen jagers rep je naar het Malieveld, dit is je kans de helden van het Plevierplein eindelijk te ontmoeten, neem wat lekkers voor ze mee, dat verdienen ze wel. Of help ze bij hun acties, misschien mag je wel een keer schieten op het torentje van de altijd goed lachte Mark Rutten.Title: Tank op weg naar het Malieveld | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Zou het zo heftig worden als in de jaren zestig te Amsterdam, daar was mijn jonge vader bij, en die kan er verhalen over vertellen, dat wil je niet weten. Nee echt niet, want die verhalen van mijn vader duren erg lang. Ik hoop dat hij morgen in Rotterdam voor de buis de tank van Rolf en Lars voorbij zal zien rijden. Leve onze bouwvakkers, blijf van hun brood….

 October 29, 2019  Posted by at 21:15 Pieters Proza No Responses »
Oct 262019
 

Toen ik vernam van de kinderen die jaren vast zaten op een boerderij wist ik meteen dat mijn vriend Gerrit, vader van de kinderen hier mee te maken had. Eerst wilde ik de NOS bellen en nog een paar duizend journalisten, want ik wist hoe het echt zat. Maar ik had het te druk en dacht dat het allemaal een storm in een glaswater was. En wat bleek, dat was het tot nu toe ook. Gerrit is namelijk bang voor stikstof, en wil het liefst zijn kinderen hier liever niet aan bloot stellen. Veel verder gaat het niet bij hem. We bellen elkaar zo nu en dan, beter gesteld Gerrit belt mij vaker als mij lief is.

Title: Groetjes uit Ruinerwold | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Digital Camera

Altijd weer dat gezeik over stikstof en plannen voor het opzetten van boeren, of hij hiermee bedoeld een boer op zijn hoofd zetten of de arme boer opzetten gelijk een overleden beestje werd mij nooit helemaal duidelijk. In ieder geval is hij het op dit punt eens met Jesse Klaver lijsttrekker van Groen links. Nee voor mij hoeft dat niet, mede doordat ik bijzonder weinig kan doen aan het stikstof probleem, hoogstens in ademnood sterven. Nu ik zo over de gesprekken tussen mij en Gerrit nadenk, denk ik dat hij mijn stem nog nooit gehoord heeft, je komt er gewoon niet tussen bij Gerrit. Ik ben een paar keer langs geweest, maar dan alleen op weg naar Havelte. Ik leerde Gerrit kennen op het internet, waar anders. Op GOOGLE zocht ik met de zoekterm,”Hoe begin ik een geloof en wordt hartstikke rijk” en kwam op Gerrit die hier al jaren mee bezig bleek te zijn. Ik stuurde een berichtje dat ik zijn ideeën nog al beperkt vond en er niet zo in geloofde, dat ik hoopte dat hij zou branden in de Hel met de Duivel zijn besneden zwavel penis doorlopend spuitend in zijn gekke muil. En zo werden wij eigenlijk een soort vrienden. Mijn ideeën voor een eigen geloof staan alweer een tijdje op sterkwater. Ik kan mij er gewoon niet toe zetten contact op te nemen met God, om hem te vertellen dat ik een Profeet ben, en dat is wel het minst wat je moet doen voor een eigen geloof lijkt mij.

Enrique een andere vriend van mij, liet zich laatst uitschrijven bij de Katholieke Kerk, met de memorabele woorden,”ik heb God niet meer nodig, ik geloof in mezelf”, ja Enrique begrijpt er geen reet van, maar houdt in tegenstelling tot Gerrit wel erg van Stikstof. Enrique eet dan ook heel veel uien, zijn lucht is niet te harden. Als hij weer eens een biertje komt drinken, heb ik soms het idee al lang geleden overleden is, niks is helaas minder waar. Maar ik wijk af van Ruinerwold, ik hoop dat de sprookjes vertellers dat binnenkort ook zullen doen.

 October 26, 2019  Posted by at 19:24 Pieters Proza No Responses »
Oct 242019
 

Berk is een jongeman van twee en zestig jaar oud, hij ziet er alleen veel ouder uit.

Loopt alsof hij door een groep laatste Mohikanen tussen de billen is genomen. Van waar dan jongeman hoor ik u bijna denken, nou geestelijk is Berk blijven hangen bij een jaar of twaalf, vandaar eigenlijk. Zijn kut naam Berk heeft hij te danken aan zijn wijlen ouders, die hem onder een boom die toevalligerwijs Berk werd genoemd, benoemd. Het kan allemaal zo geschieden, en dat heeft het voor Berk dan ook gedaan. Berk leeft van een uitkering in een huis waar allemaal mensen ongeveer zoals Berk wonen. Er is continu begeleiding aanwezig. Wel heeft Berk een eigen kamer. Maar de rest moet hij delen met de andere bewoners. Berk vind het helemaal niet erg als er is één van zijn medebewoners overlijd, als het maar wel pijnlijk is, hij heeft het niet zo op welke vorm van leven dan ook. Als hij zo nu en dan met de trein reist, want treinen vind Berk grandioos, het mooiste wat er is. Dan bezoekt hij een stad of dorp. Om daar meteen naar de eerste begraafplaats (plek waar men doden onder de grond verzameld) te gaan. Als hij er vervolgens een tijdje rond wandelt, en soms zijn tong uitsteekt naar een grafsteen waar op aan de jaartallen blijkt dat die niet oud is geworden, en bij de baby’s het maar druk heeft met zijn tong uitsteken, zucht hij wel tevreden dat de leukste Amsterdammers (het ligt eraan welke plaats Berk bezoekt natuurlijk) hier toch gevonden zijn. Het ligt eraan hoeveel begraafplaatsen een stad of dorp heeft, maar in rap tempo struint hij ze in één dag allemaal vrolijk af. Hij is ook al een paar keer door de politie gearresteerd door nachtelijk begraafplaats bezoek. Dat mag niet, maar Berk vind dat het mooist, helemaal alleen, niks geen geween bij de graven van mensen. Wel neemt hij dan zijn knijpkat (hele irritante zaklamp) mee, om de data op de grafstenen te kunnen aflezen. Is die naar zijn tevredenheid, dan schijnt hij met zijn knijpkat in zijn domme gelaat, en steekt zijn dikke tong uit. Hij heeft eenmaal een week vast gezeten, omdat de politie Berk verdacht van necrofilie, wat moet je anders midden in de nacht op een kerkhof, dacht de rechercheur. Maar Berk gaf geen krimp, keek dom langs de ondervrager heen. En hij had ook geen paspoort bij zich. Uiteindelijk kwam Bram Achterzijde één van de begeleiders uit het huis waar Berk woont hem afhalen. Hierna heeft Berk zich maar beperkt door het bezoeken van begraafplaatsen bij zo’n slecht mogelijk weer, dan zijn er verder haast geen bezoekers. Dit waren eigenlijk wel zo’n beetjes de interesses van Berk, treinen en begraafplaatsen.Title: Zomaar over een Berk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dat er zoiets als bijvoorbeeld voortplanting bestaat is Berk, niet geheel ongelukkig vreemd.

Gerda Oostra een mede bewoonster van Berk is wel geregeld naakt en bloedgeil van Berk afgehaald, als ze Berk wild met haar schoon aan de haak 150 kilo weer eens aanranden. Berk laat het altijd maar, echt veel keus heeft de magere Berk ook niet als Gerda hem aanrand. Hij heeft er lichamelijk wel een paar keer wat bij opgelopen, wat kneuzingen, hier en daar wat gebroken en het meest verbazende een hersenschudding, dat heeft zo blijkt niks te maken met het geestelijk vermogen. Het is de arme Berk ook een paar keer overkomen dat hij ergens in Europa uit een goederentrein werd gevist door de Politie, dat zijn namelijk zijn lievelings- treinen, daar zitten normaliter geen mensen in (er zijn zoals wij weten helaas uitzonderingen). Hij was er dan weer eens ingeklommen om in het verre begraafplaatsen te gaan bezoeken. De simpele ziel rekende er echter niet op dat deze wagons meestal op industrie terreinen belanden, of in havens. Zo hebben de begeleiders hun handen vol aan onze ondernemende Berk. Tegenwoordig heeft hij net als criminelen een zwarte enkelband, zodat de begeleiders weten waar Berk ongeveer uithangt, maar meestal zijn die te laat als ze door hebben dat Berk weg is, en kunnen ze weer ver rijden om hem ergens op te halen.

Als Willem een zwijger was, dan is Berk dat zeer zeker, want hij kan praten maar verdomd het sinds zijn ouders bij een ongeluk op een cruiseschip waarop een vliegtuig neerstortte (wat verdrinken als geluk bij een ongeluk een stuk aangenamer maakte) omkwamen, doet Berk alle vragen aan zijn persoon af met wat debiel gegrom. Mocht u na dit stukje over zomaar een Berk hem willen ontmoeten, neem dan contact op met de heer Dick Laan, die u maar even moet googelen. Veel succes,

 October 24, 2019  Posted by at 23:04 Pieters Proza No Responses »