Apr 172019
 

Kent u het verhaal van John Henry, een Afro Amerikaanse spoorwegarbeider die het opnam tegen een stoomboor machine die net als hij werd ingezet bij het boren van de Big Bendtunnel, hij won de wedstrijd maar de arme John stierf een dag later aan uitputting? Dan weet u dat nu in ieder geval, en anders twee keer, kunt u dit pareltje delen met derde. Het liedje is door vele bezongen in verschillende muziek soorten. Ik moet altijd denken aan een geweldig stripboek die het verliest van cartoon network op televisie die de kinderen al vele jaren kunnen kijken wanneer ze maar willen, deze oude zak moest het doen met op woensdag middag samen met mijn zusje het kinderuurtje tekenfilms, en in de avond Sesamstraat. En dan kwam een luid pratende tante Sien langs, waardoor we het noodgedwongen moesten met tekenfilms die door Tante Sien een soort stomme films werden. Ik Title: Als je begrijpt wat ik bedoel (Olie B. Bommel) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dook dus in de wereld van strips, en begon in 1994 Galerie Slaphanger waar wij strips te koop aanboden uit vooral de underground stripwereld. Vaak zelf uitgegeven door striptekenaars van over heel de wereld die ik opspoorde via fanzines (onafhankelijke tijdschriften). De strips verkochten natuurlijk niet zo goed als de bekende strips, maar door over elke strip die binnen kwam een stukje in onze wekelijkse foldertjes te schrijven wekte wij interesse voor onze strips. Er werd meer gelezen dan gekocht, maar er was interesse, en dat is voor een medium het belangrijkst. Langzaam en eigenlijk best snel nam het strip lezen vooral bij de meeste kinderen af. Stripwinkels verdwenen meer en meer uit het straatbeeld. Iets waar je vroeger helemaal gek werd, en je moeder niet zonder haar rok van het lijf naar binnen te trekken de stripwinkel in, is nu vrijwel verbannen naar stripbeurzen waar men volwassen kerels met linnen tasjes ziet vechten om het eerst bij een stripbak te komen, ook niet helemaal gezond natuurlijk. Nee met een stipboek kun je geen kind meer lokken, En ik vergeet bijna de game wereld waar kinderen helemaal in kunnen verdrinken, en de volwassene natuurlijk. En ik heb er zelf ook verschillende tijden aan mee gedaan, maar het begon mij na zoveel speel uren altijd tegen te staan, ik had toch altijd het idee dat ik weer niks had mee gemaakt. Mijmeren naar het verleden hoeft echter helemaal niet gelukkig, wie zoekt zal vinden. De Zone 5300 een stripblad met vooral underground en auto biografische strips bestaat nog steeds, en de Eppo en Donald Duck voor kinderen zijn er ook nog wel. Eigenlijk worden er nog onvervalst veel goede strips gemaakt waar u zich in zou kunnen verdiepen. Tekenaars als Barbara Stok en Typex hebben levens van kunstenaars als Rembrand, van Gogh en bijvoorbeeld via het strip medium in beeld gebracht, icoontjes echt waar. Dick Matena vertekende al meerdere Nederlandse literatuur van onder andere Gerard Reve. Maar wie de klote of andere waar uit de broek wil lachen kan ook nog steeds boekjes aanschaffen van Gummbah, succes en een leuke avond verzekerd. Het leukst is het natuurlijk zelf te gaan zien waar uw smaak ligt, er zijn op internet nog wel adressen van ontzettend toffe strip winkels te vinden, waar ze u graag op weg helpen in de stripwereld. Ik hoop u aangespoord te hebben om het strip lezen op te pakken waar het ooit ophield, er is zoveel goeds te ontdekken zonder andere vermaak mediums te niet te doen

 April 17, 2019  Posted by at 17:36 Pieters Proza No Responses »
Apr 102019
 
Mijn vrouw is gek op het luisteren naar muziek, dat ben ik ook, dus daar ligt ons probleem niet.
Ze heeft zo haar helden, ik ook, edoch hier ligt vooral mijn probleem.
Ik ben fan van bijvoorbeeld Demis Rousos, Mercedes Sosa, Edith Piaff en Bonnie St.Claire. Het zal Sandra een Hema worst wezen dat ik bijna schreeuwend klaarkom (bijna dus Title: Marylin Manson en zwarte scholen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza nog altijd helemaal niet) als één deze Wereld sterren een keer zachtjes zucht om de volgende geniale zin onze smachtende oren in te blazen. Ze ziet blijkbaar geen concurrentie in mijn helden. Ik zie dat wel in die van haar helaas, David Bowie, Prince en Marylin Manson. De eerste twee kan ik nog wel hebben, mede doordat ze dood zijn, en een eventuele relatie tussen Sandra en hen op de korte termijn er niet in zal zitten, en voor zover ik het heb kunnen pijlen heb ik niet het idee dat Sandra enige vorm van necrofilie ambieert. Ze houdt zeg maar van het leven, en dat is vaak het gezelligst.
Maar Marylin Manson leeft nog, al doet hij mij persoonlijk in bepaalde situaties zijn best om op een dode demon dan wel zombie denken. Misschien dat Sandra dan toch iets met lijken heeft, laat ik dan maar hopen op levende lijken, dat scheelt maden in bed,
 
Natuurlijk ga ik niet rustig op mijn houten klapstoel (bijzondere stoel die kan klappen voor iets dat het waard is een applaus te krijgen). Ik ben zoals intimi wel weten een ondernemend type, indien het mij uitkomt. Ik heb mijn vrouw nu een jaar en wil haar niet kwijt. Dus ik besloot mij onlangs gelijk aan Manson eens flink op te maken. Sandra heeft het gelukkig nooit gezien, ik leek godverdomme wel een ouwe vette volgevreten nicht, die net op gruwelijke wijze alle andere dansende kerels op de dansvoer had verscheurt en opgevreten. Na een kwartier kotsen boven het wit porselein, ging ik mij snel douchen. Ik ben natuurlijk een veel betere zanger, danser en performer als Manson, maar daar heeft Sandra het nooit over, laat staan dat ze er naar zou luisteren. Ik voel mij zo ellendig, ongeveer als Bonnie St.Claire na weer een vat Sherry. En alsof mijn falen nog niet genoeg is hoor ik net onze televisie weer praten over zwarte scholen, laat mijn televisie lekker zijn muil een keer houden, hij is trouwens nog wit ook, waarschijnlijk uit de roemruchte dagen dat Jan de Bouvrie ons kikkerlandje nog in zijn macht had met zijn gestolen minimalistische inrichtingen, de littekens zijn nog overal te zien. Nog heel vaak kom ik ergens binnen, en denk als ik rond kijk, leuke lege doos, waar houden deze mensen van in het leven? Maar goed zwarte scholen afschaffen dat woord, ik wordt er serieus kotsmisselijk van, noem het van mijn part bonte scholen, maar zwarte scholen waar eigenlijk in verhouding maar weinig zwarte kindertjes op zitten is een bedenkelijke benaming. En wees niet bang, ik ga u er verder niet mee lastig vallen mijn probleem met de benaming zwarte scholen, er komt geen facebook pagina over. Mengelmoes zou ook een mooie naam zijn voor deze scholen. Nou ik ga Marylin omleggen, weg ermee al die ongein.
 April 10, 2019  Posted by at 21:29 Pieters Proza No Responses »
Apr 072019
 

Gisteren ging ik samen met mijn vriend Martijn Oosterga een bankje ophalen in Schiedam, de jeneverstad waar ik zestien jaar heb gewoond. Het bankje was niet zomaar een bankje, daarvoor hadden wij niet al de files onderweg hoeven beleven, gadverdamme wat is de rijksweg lelijk, en al helemaal met drie meter per minuut in een file. Bedrijven terreinen, verschrikkelijke reclame borden (op de Toekan na van van der Valk restaurants, misschien had een Valk toepasselijker geweest), echt niets verrassends te zien langs de snelweg, misschien wat kunst objecten die voor iedereen door de beugel kunnen, en soms wat beter graffiti, maar de meeste is minder, wat ik mij kan voorstellen als je met wat spuitbussen je leven de kans geeft om plaats te maken voor de dood, op de vlucht heuvel, dan moet je sterk in je sneakers staan om een knallende pièce te zetten hoor.

Maar goed het is dus een heel bijzonder kunst bankje gemaakt door mijn oude maatjes kunstenaars duo Sage Art uit Schiedam. Het bankje heeft sinds het begin van deze eeuw bijna constant rond gereisd, door stad en land. Het mooie bankje krijgt nu zijn rust in de kunsttuin van Martijn, en moest dus voor voorlopig zijn laatste reis naar Zuidwolde in het mooie Drenthe gaan maken (is ons gelukt) Het heeft mij en gelukkig nog andere altijd verbaasd dat het werk van Sage Art niet Wereld beroemd is, dit duo maakt al sterk en originele werken die eigenlijk nergens mee te vergelijken zijn, u moet echt even naar Sage Art fariceren in de Schiedamse Gorzen.

Met een vette joint maakt het allemaal wat dragelijker, en wat lekkere techno van DJ Tinus naast mij, mocht u hem willen boeken, neem gerust contact met mij op, ik besluit net zijn manager te zijn.

Tergend langzaam reden wij langs Kleinpolderplein, waar mijn vader bijna om het leven kwam door een idioot die met een gangetje van 120 kilometer tegen met wielrennende arme vader aanreed in 1994. En dan zeggen ze dat sport gezond is, hou op, schei uit. Auto’s voortrekken is zwaar maar ze tegenhouden is nog veel zwaarder, het is mijn pa toch gelukt, hij leeft nog, al is dat niet zonder zwaar hersenletsel en allerlei andere ellende. Nu moet ik mijn moeder er wel even bij halen, want zonder haar dagelijkse engelen geduld had mijn vader het niet gered.

Langzaam maar gestaag naderde wij Schiedam. Zo’n beetje alle winkels en restaurants die ik voor het laatst elf jaar geleden heb gezien, hebben plaats gemaakt voor andere winkels of erger leegstand.

Nu ben ik nog wel een aantal keer in Schiedam terug geweest uiteraard, maar dan op andere plekken als waar wij nu reden. Het deed heel vreemd aan, een beetje alsof we een aflevering van Twin peaks waren ingereden. Het decor was er nog, maar het gevoel dat ik er vroeger bij had was weg. Eerder had ik dit in Delfshaven waar ik opgroeide aan de Havenstraat, altijd was er energie in de straat, die er nu niet meer is. De cafeetjes zijn verdwenen, de winkels, en natuurlijk een groot gedeelte van de mensen die er woonde, zo gaan die dingen.

Het was fijn om Sage, Saskia van Herwijnen en Gerrit van Schuppen na minstens drie jaar weer te zien. Ze hadden er zichtbaar moeite mee dat het bankje weldra Schiedam ging verlaten. Ook Jolie Hakkert en Gijs van Rij twee andere bekende Schiedammers en lieve vrienden van mij waren er.

Het was echt vervelend dat wij niet net als vroeger tot laat in de avond konden bomen over kunst en muziek, samen hadden wij met wat andere kunstenaars onze eigen stroming het NAR=Me, en ik schrijf was, maar de stroming is nooit opgeheven, zit altijd in ons hard, en kan er zo weer uitkomen.

Als ik iets mis van Schiedam, is het de kunstenaars die niet onder doen voor die van grote broer Rotterdam. Het was altijd genieten, om bij groep exposities weer te zien in Pand Paulus de voormalige kerk aan de Lange Haven (waar dichter Piet Paaltjes ooit Dominee was, alvorens hij zelfmoord pleegde in Schiedam) hoe de kunstenaars zich ontwikkelde, vaak prachtige exposities en op de één of andere manier hoe gevarieerd de gepresenteerde kunst ook van van de Kunstenaars aangesloten bij Stichting Kunstwerk, het was nooit onsamenhangend. Ik ben heel trots om in Schiedam mij te hebben ontwikkeld in de kunst wereld, waar ik ook exposeerde, nooit dacht ik, dit kan niet beter, want ik had tussen de werken van Schiedamse kunstenaars mogen exposeren.Title: Schiedamse kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Tot slot nog wat namen van kunstenaars waar u naar kunt zoeken, mocht u ze nog niet kennen, heel veel kijk plezier.

Theo Gootjes, Tineke Weber, Esther Zitman, Sjef van Duin, Mia Van der Burg, Pim van Halem, Sjef Henderickx, Sacha Quartel-Zuidam, Jacques Tange, Diet Wiegman, Daan van Golden, Damy van der Waal, Monique Veldhoven en dan ben ik er vast nog vergeten. http://narisme.blogspot.com/

 April 7, 2019  Posted by at 01:18 Pieters Proza No Responses »
Apr 032019
 

Alweer een paar maanden geef ik wekelijks les, eigenlijk meer opdrachten aan de meiden van het Plevierplein waar ik woon. De leeftijd loopt tussen de drie en tien jaar. De drie jarige Fayen heeft mijn opdrachten niet nodig, druk onverstaanbaar kwebbelt ze blad na blad vol. Wel geeft ze mij soms de opdracht al haar potloden te slijpen. Haar grote zus Ashley, had er genoeg van dat de tekenles iedere week bij haar thuis was, dus voerde deze acht jarige tante (bijna negen) het systeem in, van iedere week tekenles bij iemand Title: Teken team | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza anders. Gelukkig wonen de dames allemaal op het Plevierplein. Het is vrijwel nooit rustig tekenen met ze, want ze kletsen er lekker op los, met af en toe een wijze les van Tess, die niet alles pikt waar over gesproken word. De groep word steeds groter en des te gezelliger. Gisteren zette Milou en Lotus een trimschoen met een knuffel erin op tafel, gewoon om dat het kan, dit gaf het geheel wel een artistiekerige sfeer. Erg leuk is het als Britt een vraag stelt en die zelf beantwoord, ze heeft ze altijd gelijk. De kans dat ons machtig mooie en vooral eigenzinnige Plevierplein de Oranjefeesten voor mooiste straat gaat winnen met dit frisse teken team, ik denk niet dat de jury zit te wachten op een kille actie tegen hen van Pieter en zijn engeltjes, want ze veranderen zo in Duiveltjes. Dit jaar wonnen wij al nog zonder het teken team de prijs voor het mooiste Plein, mede doordat er geen andere pleinen mee deden en wij de prijs zelf in het leven hebben geroepen. Gisteren nam ik keramiek bordjes gemaakt door een pottenbakken uit Hardenberg mee, die de meisjes mochten beteken. Er werd door sommige meisjes afgevraagd waarom ze op bordjes moesten tekenen. Nou het zal niet lang duren of ze tekenen heel Nieuwleusen onder. Volgende week gaan we stickers betekenen, en natuurlijk mogen ze zelf weten wat ze daar mee gaan doen, wat ze buiten de les doen is niet mijn verantwoordelijkheid. En laten we eerlijk zijn, alles is alle zo netjes op het truttige af. Ik heb er nu al zin in :)

 April 3, 2019  Posted by at 21:38 Pieters Proza No Responses »
Mar 292019
 

Het blijft iets heel moois, vind ik om een ooievaar een toch betrekkelijk groot beest in de weilanden te zien staan. Er is geen mooier rood dan de snavel van een ooievaar. In Drenthe en Overijssel kom ik de rakkers heel vaak tegen. Vanaf mijn scooter vergeet ik ze maar zelden te groeten, wat ik bij reigers trouwens ook doe. Waar de reiger dan zwaar geiriteerd met zijn kop tussen de schouders wegvliegt, negeert de ooievaar mij volkomen, wat het mijn inziens ook nog heel slimme vogels maakt. Want wie mij groet zie ik als mijn beste vriend, en geef ik een knuffel. In Staphorst ter hoogte van Restaurant Halfweg, komen heel veel ooievaars ieder jaar samen, voor vertrek naar warmer oorden. Een heel weiland vol veermannen, machtig mooi man. Er staat er altijd wel één bij met autistische trekjes, die staat dan ver van de groep aan de bosrand.Title: Rare jongens die Ooievaars | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bij begraafplaats IJhorst heb je vanaf een prachtig pleintje uitzicht over het mooie Reestdal, er staat daar ook een ooievaars nest op een hoge paal, het schijnt dat de familie Ooievaar het daar zo mooi vinden, dat ze gelijk aan de mensen op het kerkhof er nooit weggaan, zelfs niet voor een jaarlijkse vakantie naar warmer oorden. Het zou natuurlijk de crisis kunnen zijn, maar zelf denk ik dat ze hun stekkie heel mooi vinden, en echt het is er ontzettend mooi.

De ooievaar staat als symbool voor het brengen van baby’s, alsof het beest niks beters te doen heeft. Wat een rot sprookje, tenminste dat dacht ik tot de dag van vandaag. Want vandaag reed ik tussen Havelte en Meppel weer in de buurt van een Begraafplaats, een Joodse, toen ik aan de overzijde van de weg een stelletje ooievaars wild aan het paren zag, het vrouwtje neem ik maar aan, had moeite om niet in de sloot geneukt te worden. Ik stopte er even voor, want zo dacht ik, dit zie je niet iedere dag. Ik werd gestoord door een klappend geluid, vlak voor mij stonden er twee ooievaars nog wilder te paren, het klappende geluid kwam van hun snavels. En alsof de situatie, vooral met mij als verwrongen bioloog, meer bio-onlogischloog stond er nog een stelletje ooievaars te rammen. Ik was een beetje in de war van deze orgie, in de lucht tussen de takken door zag ik nog meer ooievaars vliegen en op takken zittende hun beurt af wachtende. Het leek wel alsof men hier hoereerde. Waarschijnlijk werd hier het baby sprookje ooit bedacht. Fietsers die mij passeerde keken mij verbaasd aan, die dachten waarschijnlijk dat ik een paar setjes robot ooievaars liet paren, het zag er zo onecht uit daar. Toen ik begon te piekeren over wat meneer de uil hier wel niet van denken moest, besloot ik mijn weg te vervolgen naar Havelte.

 March 29, 2019  Posted by at 22:01 Pieters Proza No Responses »
Mar 272019
 

Eigenlijk laat ik het denken over mijn leeftijd of over leeftijden en hoe die dan voelen altijd aan andere over. Eigenlijk vind ik het een beetje bullshit, ik bedoel hoort er een bepaald gevoel bij een leeftijd ? Het is toch niet voor niks dat je gelijk welke leeftijd dan ook je soms goed voelt en soms totaal niet, er zijn zelfs mensen die wisselen deze gevoelen de hele dag af, maar ik wil het nu niet over vrouwen in de overgang hebben. Zelfs voor vrouwen in de overgang (ga ik het er toch over hebben) staat geen leeftijd voor. Ik zie het altijd als een omgekeerde pubertijd. Maar ik kan makkelijk praten als man zonder de overgang. Ik ben überhaupt overal langzamer meer dan het gemiddelde, mijn midden leven crisis is nog ver weg, niet eens inzicht, dus ik verwacht hem niet meer. Ik ga geen rijbewijs halen om een sport auto te kopen, misschien één met trappers, dat zou nog een beetje sportief zijn. Mijn pubertijd ben ik wel uit gegroeid, maar heeft de nijging aldoor terug te komen in mijn leven, erg vermoeiend allemaal voor mij en mijn omgeving. Ik ben twee keer getrouwd heb kinderen, al zijn die van de buren, wat heel verstandig van der buren is, aangezien ik niet over vaderlijke dan wel moederlijke gevoelens bezit. Opvoeden, dan moet ik mijn eten delen, daar pas ik voor. Nee mensen ik vind het maar niks iets aan leeftijden hangen, leeftijd is heel persoonlijk. De één wordt oud geboren, de ander gaat jong dood, en dan bedoel ik hier van geest.Title: 50 jaar | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Leeftijd genoten, ook zo’n opgedrongen iets, misschien maakt het voor de gene die met mij omgaan het uit, maar mij zal het een boeren metworst zijn hoe oud de gene is waar ik mee omga, als het maar boeit, daarbij mag een leeftijd niet in de weg staan, en ik heb het hier niet over seks hebben, dat moet soms met het ligt uit, dan is dat leeftijd probleem ook opgelost bij het de copulatie.

Deftige naam voor een galerie trouwens, galerie de Copulatie, het draait immers om het creëren bij kunst.

En toch nu ik over twee weken op 14 April vijftig word, als alles een beetje mee zit, en vooral niet tegen is best raar. In de eerste plaats een hele prestatie van mij dat ik dat bijna gehaald heb, het zat mij vaak niet mee, ik had het zelf niet verwacht van mezelf. En als ik het zelf al niet verwacht, dan is er weinig vertrouwen in mijn zijn en wezen, edoch ik ben er nog. De laatste weken vroeg ik mij af, wat is er nu allemaal zo anders geworden. Uiteindelijk best wel veel. Mijn harde schijf bevat heel veel meer data, waar ik vaak niets mee kan, maar waar ik wel mee moet dealen. Ik zuig namelijk heel veel ruis op, die ik eigenlijk voor maar heel weinig procent begrijp, en die zo dus niet altijd kan verwerken, ik ben er gelukkig aan gewend. En ik heb er medicijnen tegen, ik vrees trouwens dat ik zonder die pilletjes de vijftig niet had gehaald, maar dat ter zijde.

Wat mij vooral bij mezelf opvalt, en daar schrijf ik over, is dat je helaas veel meer te vergelijken in je hoofd hebt, zo van, oh dat lijkt op dat, is geïnspireerd door die, en veel andere dood doeners die de leuke dingen des levens soms vreselijk kunnen bederven. Misschien is dit wel de leeftijd beperking die onze Jonge heer die hoog in de Hemel zijd, heeft ingesteld, omdat wij anders keer op keer het zelfde in een ander jasje beleven. Lees de geschiedenis er op na, en men ziet dat alles altijd herhaald word, en het draait altijd om geld dus overleven, en daar zou men na drie honderd jaar flink op uit gekeken kunnen zijn.

Nou lieve mensen ik ga de draad in dit verhaal zoeken.

 March 27, 2019  Posted by at 22:04 Pieters Proza No Responses »
Mar 192019
 

Gisteren avond maar weer eens met mijn vrouw naar het theater geweest, en wel Theater De Kring in Spier te Drenthe. Het zou een hilarisch theater zijn van theater makers, Rien Maagdenvlies, Sasja Nekkramp en Peter Strontvlieg (what’s in a name), genaamd Poppenkast voor volwassenen. We hadden er zin in na de trieste gebeurtenis van eerder op de dag in Utrecht. Op de scooter richting Spier zongen wij oude liederen die militaire vroeger zongen, en wie weet nog steeds. Het Kring theater is niet groot maar wel gemoedelijk, tot onze verbazing was de voorstelling gratis. Waarom werd mij tijdens de voorstelling verder wel duidelijk.Title: Poppenkast voor volwassenen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De voorstelling begon met het geilste nummer, of kan ik beter schrijven het nummer wat voor geil staat van Jane Birkin en Serge Gainsbourg,”J taime…moi non plus, ik heb het maar allebei opgeschreven dan kunt u zelf kiezen. Frans gehijg waar menig astma aanval niet tegen op kan vulde de zaal. Gelukkig maar want echt druk was het niet. Op het podium stond een gigantische poppenkast, echt voor grote mensen zeg maar. Achter de gordijntjes van de poppenkast zag ik drie silhouetten van die mannen, twee mollige en een lange. Ze hadden seks met elkaar. Waarom niet beetje Gayporn om mee te beginnen is het halve werk. Gezamenlijk kwamen de heren klaar. Toen viel de muziek stil, en zei één van de mannen, oh we zijn al begonnen. Niemand in de zaal moest er om lachen, dus deed ik het maar uit beleefdheid, dat wel.

Met een vrolijk deuntje gingen de gordijntjes van de poppenkast open. Er kwam een pop van Creoolse origine omhoog die ons welkom heette. Vanuit de poppenkast werd er hardop gefluisterd, dat die pop niet meer kon, en de pop werd vervolgens onthoofd en de zaal in geworpen. Dit zelfde ritueel herhaalde zich met een rondborstige pop en nog wat poppen die in deze tijd echt niet meer konden. Zo was er dus even geen pop te zien en hoorde wij de poppenspelers ruziën over welke pop ze nu zouden nemen voor de voorstelling. Toen zei er één ik neem die lelijke wel. Waarop een ander zei, dat ben ik, haal je hand uit mijn reet. Vieze nichten”, riep een kerel met een Duitse pet op zijn hoofd en een vette joint in zijn bakkes, hij had wel wat weg van Jezus. Zelf hoopte ik ook dat ze nu door hun homo grappen heen waren. Als ze die maakte om te scoren konden ze beter gaan voetballen. Eindelijk kwam er weer een pop met rode krullen omhoog, die de zaal wederom welkom heette, hij stelde zich voor als Tinus, tenminste dat vermoed ik want ik vernam Tyfus te horen. Hij begon met een slechtte grap over de gebeurtenis in Utrecht, dat was wel Trammelant vandaag in Utrecht hé lieve mensen. Er viel een doodse stilte, hier en daar werden wat middelvingers naar Tyfus uitgestoken, men had niet door dat een pop niks kan zien blijkbaar. Snel werd er een pop van een heks de lucht in gestoken, die Tyfus een mep gaf, en met een hoog stemmetje schreeuwde dat je geen grappen mocht maken over gebeurtenissen als in Utrecht. Tyfus wou nog iets zeggen, maar de poppenspeler waar hij aan vast zat kreeg in de poppenkast waarschijnlijk een hoek op zijn adamsappel, waardoor Tyfus verdween om niet meer terug te komen. Het gestuntel ging maar door, en al snel liepen er mensen weg. De show was niet meer te redden. Maar wij bleven zitten, we wilde ons kaartje eruit halen, ook al was die gratis. Uiteindelijk moesten Sandra en ik toch nog heel hard lachten, toen de drie heren parmant achter hun poppenkast naar voren kwamen, en ons bedankte voor het applaus dat ze niet kregen, met een enorme klap belande de poppenkast op zijn drie poppenspelers, het deed aan hun gezichten en hier en daar wat bloed te zien erg pijn, waardoor wij eindelijk konden lachen, en toch nog vrolijk naar huis gingen.

 March 19, 2019  Posted by at 21:50 Pieters Proza No Responses »
Mar 152019
 

Vandaan onze kamer met de de omvang van een gymzaal kijk ik door het raam onze tuin in naar buiten, en buiten kijkt waarschijnlijk naar mij, buiten wil immers ook weleens iets moois zien. In de verte zit mijn vrouw de hond te melken. Mijn vrouw Sandra loopt namelijk graag voor de trends uit, en volgens haar is hondenmelk vele malen geneeskrachtiger dan welke andere soort melk ook. Onze hond Floris vind het allemaal best, hij is niet zo moeilijk de lieve lobbes. Als hij maar niet denkt dat ik zijn melk, of de daar van vervaardigde kaas ga opeten. Ieder zijn bezigheden, al valt dit mijn inziens onder eigenaardigheden en de wat oudere Floris kaas valt onder eigenaardig verleden.

Title: Hondenkaas | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Floris

Ik heb al heel veel klompjes kaas verpakt met de eigenwijze hondenkop van Floris erop. Toch ik durf het Sandra niet te vragen, heb onze tuinmuur laten verhogen op gelijke hoogte van de klaagmuur zodat men haar niet kan zien melken, maar zou dit niet onder dieren mishandeling vallen, dat wilde melken aan de grootste tepel die Floris rijk is. Ze gebruikt uierzalf en aan het zachte tevreden van brommen zal het Floris aan zijn worst wezen wat nou wel of niet mag.

Via een speciale Facebook pagina verkoopt de hondenkaas als een tierelier, en staan er alleen maar goede recensies van de gebruikers van onze producten onder. Er zijn zelfs plannen meer honden met grote tepels aan te schaffen. Mijn boerinnetje heeft grootse plannen, crème, zalf en capsules bedenkt ze in haar opblaasbare lab. Sandra test zelf alle producten uit, en is er zoals begrijpelijk erg over te spreken, het helpt eigenlijk tegen een heleboel, en is volkomen biologisch, hoe bio onlogisch dit ook mag klinken. Sandra en haar hondenkaas zullen op de korte termijn de medicijn MAFFIA verdrijven zei ze vanmorgen aan het ontbijt nog,en dan moet de medicijn MAFFIA echt oppassen voor die kleine meid van mij. Ik hoop dat dit goedje de Wereld er beter op zal maken, er nooit meer iets gebeuren zal met zieke geesten die willekeurige mensen dood schieten of opblazen. Floris brengt nu al genoeg binnen, en is tevreden met zijn natje en zijn droogje.

Op de Facebook pagina heeft Sandra ook beschreven hoe honden liefhebbers op eenvoudige manier zelf de hondenkaas kunnen maken. In combinatie met kruiden en specerijen smaakt de hondenkaas niet alleen heerlijk, het geneest dan nog veel meer, en is niet verslavend. Wij wensen u veel succes.

 March 15, 2019  Posted by at 16:47 Pieters Proza 2 Responses »
Mar 072019
 

Net terug van mijn moeders verjaardag in Rotterdam. Op de heen en terug weg las ik in de mooie biografie ,”het litteken van de dood over Jan Wolkers van Onno Blom. Op de terugweg werd ik hier behoorlijk in gestoord door een meid met koptelefoon op haar kop, waarschijnlijk om zichzelf niet te horen, die loeihard door de overvolle wagon iemand van Rotterdam Alexander tot en met Amersfoort raad vroeg aan iemand, die ze vervolgens blijkbaar verbeterde, waarom vraag je dan in raad, “stomme vingerplant”, ga lekker dood of iets van dien aard. We hadden haar gemakkelijk kunnen verslinden met zijn allen daar in die wagon, iedereen had er aan de gelaat uitdrukkingen te zien gericht op die parmante imbeciel, maar wij hielden ons netjes in, want dat mag niet, maar zou mij wel helpen mijn dikke biografie nog lekkerder te lezen. Ik lees graag biografieën, en zeker over eigenwijze soms onuitstaanbare dwars drollen als Jan Wolkers. Ik heb een hele collectie biografieën in mijn bibliotheek. Ik zal maar eens wat namen noemen; Lou Reed, David Bowie, Pablo Picasso, Diego Madonna, Prince, Atje Keulen-Deelstra, Ronaldo, een flink aantal van Johan Cruyff, Rene van der Gijp, Wim Kieft, Andy van der Meyde, Pier Paolo Passolini, Edith Piaff, Frida Kahlo, Messi, Hennie Kuiper, Freddy Maertens, Gerrie Knetemann, Jan Janssen, NICO, Andy Warhol en heel veel meer, lekker even in het leven van iemand anders duiken voor de dromen komen.

Nu is er deze week bij de online winkel BOEKEN een boek van mij uit, CHECK ONE, een dik boek met 365 tekeningen van mij, met een voorwoord in het Duits, Engels en Spaans van de Hamburgse kunst verzamelaar Dirk Bernhard Schmitz. We hebben er drie jaar over gedaan het boek samenstellen, het is geen biografie, maar wel de basis van alles wat ik in mijn leven doe, tekenen. Ik ben er trots op, dan heb ik dat er in ieder geval al van mee gepakt. Het had even zo goed in plaats van trots, diep triest kunnen wezen, dan had ik dat gehad.

In de shop op mijn website ga ik gewoon door met het bouwen van mijn tekenparadijsje, het gaat inmiddels al wat op een stad lijken :)

Het boek kunt u bestellen op: https://www.boekenbestellen.nl/boek/check-one/11551Title: CHECK ONE nog steeds geen bestseller | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 March 7, 2019  Posted by at 22:26 Pieters Proza No Responses »
Mar 032019
 

Title: RIP Bram de Krosse | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Ergens in 2014 leerde ik Bram de Krosse uit Raalte kennen, via Facebook. Ik had een oproepje geplaatst of iemand interesse had in strip en fanzine’s uit mijn galerie Slaphanger Rotterdam.

Hierop reageerde Bram, en een afspraak in Nieuwleusen was het gevolg. Vrijwel direct konden we gemene delers delen, wat een ontmoeting er vaak leuker op maakt. Hij vertelde dat hij schilderde en om deze gave te perfectioneren nam hij lessen bij zijn vriend, kunstenaar Gerard te Wierik eveneens uit Raalte, die zowel Bram als ik bewonderen in zijn veelzijdigheid, en belangrijker de eigenzinnige uitvoering van diens schilderijen. Het verbaasd mij keer op keer dat Gerard niet Wereld beroemd is.

Sinds ons eerste bezoek belde of later faceappte wij elkaar meerdere malen per week, om lekker over zijn of mijn ideeën te hebben. En vooral Bram had heel veel plannen en ideeën die hij allemaal heeft afgemaakt, dit lukt niet alle kunstenaars die ik ken, plannen zat, maar vooral uitstellen. Nu is het ook zo dat Bram helaas wist dat zijn tijd beperkt was, op zijn drieëntwintigste levens jaar werd bij hem een hersentumor ontdekt ter grote van een klein colablikje zei hij altijd. Een zware operatie volgde.

Bram leerde ik kennen als iemand met niet alleen ongelofelijk originele ideeën, hij voerde ze ook heel mooi uit, waardoor zijn exposities meer als een partij schilderijen op een rijtje onder een Tl-buis waren. Hij won er twee kunstprijzen mee. Zo schilderde Bram een zelfportret waarvan de ogen bewogen. Na de aankoop van een 3d printer werd Bram buiten kunstenaar ook nog een wat verwarde uitvinder.

Zelf vonden wij het in ons geval de vriendschap boven de kunst gaan, en daar hadden we het dan ook vaak over, en we maakte elkaar lekker belachelijk met alle respect, dat wel.

We hebben samen Bennie Geil gemaakt, een schilderij met een censor, dat als u hem bekijkt de plasser van Bennie omhoog komt ongeacht uw leeftijd of geaardheid, zelfs voor dieren krijg Bennie hem omhoog. Later maakte wij een serie portretten van vrienden, familie en kennissen, Bram deed het portret en ik de achtergrond op LP formaat. Er hadden nog veel projecten samen en hij individueel gevolgd als die rot ziekte niet was terug gekomen, en Bram vanmorgen om 11:00 tot zich had genomen. Hij was net een week vierendertig. Ik zal mijn vriend Bram nooit vergeten, en een stukje van hem in mijn leven en werk mee nemen.

Dankjewel lieve Bram

zie hier zijn werk: https://www.facebook.com/bram.dekrosse

 March 3, 2019  Posted by at 17:40 Pieters Proza, Voorpagina 7 Responses »