Jun 232019
 

Terwijl ik in ons tuintje van het uitzicht op een houten hek geniet bedenk ik mij dat ik het als kunstenaar goed gedaan heb. Sinds 1994 geef ik mij uit als professioneel kunstenaar. Ik ben niet rijk, voor Nederlandse maatstaven best arm, al zijn er financieel betere tijden geweest, en ik vertrouw erop dat die zo nu en dan terug komen, want hoop doet leven. Ik klaag niet, dat ga ik tegen als ik het even moeilijk heb door mij in armere landen te wanen, waar je gewoon wat eerder dood gaat als je geen of minder betaald werk hebt, waar kunstenaars pure luxe zijn. Waar ik dan weer minder goed mee kan omgaan is mijn chronische afgunst. Mijn Poolse buren hebben een zwembad in de tuin, waar die lui het vandoen mag Geert Wilders weten. Ik kan het niet laten soms even poolshoogte te nemen, maar daar is mijn Poolse buurman niet van gediend, hij is nu dan ook mijn grootste tegenpool in zijn armoedige Warschau pak, geen gezicht. Mijn andere buren hebben een zwembad aan de voorkant, zogenaamd voor de kinderen, maar ik heb ze wel door hoor, ze zitten er zelf soms ook gewoon in. Ja in zo’n buurt is het als arme bekende kunstenaar bijna een eer om te mogen wonen. Toen ze in de rest van Nederland nog klaar kwamen op Teletekst had men hier op het Plevierplein al internet, nog voor de computer werd uitgevonden, om een beetje een beeld te krijgen van dit plein. Natuurlijk werken de mannen allemaal keihard, helaas niet met elkaar want dan konden ze tenminste eerder naar hun enorme huizen. Ook de dames werken hard thuis en op hun werk, ja ze krijgen het niet voor niks mijn buren. Als ik ze niet zo ontzettend lief vond zou ik ze hartstochtelijk haten. Op mij na wonen er hier geen kleurlingen, althans ik ben de enige Marokkaan eigenlijk, maar dat hou ik liever geheim. Mijn vrouw is geboren in Nagasaki, maar ook mijn vrouwtje hangt dit liever niet aan de grote klok, ze is immers geen klepel.Title: New York aan de Vecht | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bent u trouwens wel eens in Nieuwleusen geweest? (zou leuk zijn als ik uw antwoord kon horen)

Nieuwleusen is beter bekend als New York aan de Vecht, als u de wolkenkrabbers er bij bedenkt heeft Nieuwleusen inderdaad veel weg van de Grote Appel, en dan maar te zwijgen over de gelijkenis tussen de Vecht en de Hudson, allebei water.

Veel mensen rijden hard door Nieuwleusen heen naar Pornopark Schaamharen te Slagharen, maar buiten dat het enorm leuk is de Pony te vervelen door op zijn rug te gaan zitten, zou ik ook zeker een bezoekje brengen aan Nieuwleusen mijn woonplaats, ik zelf kom er dagelijks op mijn vrouw.

U kunt er een bezoekje aan het Grammofoon museum brengen, Galerie Korpershoek zonder dollen de grootste galerie die ik ooit heb bezocht in Europa, het Palthemuseum en natuurlijk het Plevierplein en zijn Pieter Zandvliet museum op nummer 17. Dalfsen is sowieso een bezoek waard, de Gemeente waar Nieuwleusen onder valt, het is de groenste stad van Nederland, iets waar Dalfsen trots op is. Tussen het groen zie je wel veel grijs, maar goed daar maak ik zelf ook deel vanuit, dat grijs.

http://grammofoonmuseum.nl/

https://www.palthehof.nl/

http://www.galeriekorpershoek.nl/pages/nl/home.php

www.pieterzandvliet.com

 

 June 23, 2019  Posted by at 14:55 Pieters Proza 1 Response »
Jun 192019
 

Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg, totaal niet mijn motto.
Sterker nog ik pas niet in deze zogenaamd wijze zin.
Maar zelfs ik begrijp dat als een chirurg een hart operatie uitvoert, dat hij zich een beetje aan deze regel houdt. Al moet er wel ruimte blijven voor de chirurg dat hij buiten zijn dienst zo gek mogelijk mag doen, als andere er geen last van hebben. Toch denk ik dat de Wereld de weg een beetje kwijt is op zijn tocht in het Heelal. Als de belangrijkste man op Aarde President Trump een rijke gek is, wat willen we dan?
Hij is wel openlijk doorzichtig en dus gemeen maar wel eerlijk, dat moet ik dat lelijke gedrocht nageven. Nu kan ik hier natuurlijk wel wijs zitten doen achter mijn toetsenbord, ik ben niet opgegroeid in Noord Amerika, dus kijk ik automatisch met Nederlands geprogrammeerde hersens naar een Amerikaanse President. Als de meeste Amerikanen op Trump stemmen en dit waarschijnlijk weer gaan doen, hebben zij daar vast wel hun redenen toe. Ik bedoel aan iedereen mankeert wel wat, aan Trump heel wat. Ze doen het er maar mee, van mij en mijn toetsenbord en al mijn lezers zal hij geen last hebben.Title: Een beetje respect voor onze Vincent graag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Het wapen beleid is zo’n groot cultuur verschil tussen Europa en de Verenigde Staten van ontbinding, gelukkig. Tot vandaag dan, want nee er is gelukkig geen idioot die zijn wapens leeg schoot op een kleuterschool, maar vandaag werd het wapen waar (mogelijk) kunstenaar Vincent van Gogh zijn verhaal op deze Aarde mee de Hemel mee inschoot. Het werd verkocht voor 162.000 Euro. Ik wordt daar misselijk van, al was het 25 Euro geweest hoor. Het is toch walgelijk zelfs aan de zelfmoord van Vincent van Gogh geld te verdienen, vergeet niet dat zelfmoord vaak de oorzaak is van een heel zwaar leven en het verdriet voor nabestaande. Het laatste beetje respect voor een man die ongeveer even veel voor de schilderkunst betekende als Lionel Messi voor het voetbal. Met het verschil dat de kleine dribbel Koning hier van kan genieten, en het over een paar jaar weet als hij zijn voetbalschoenen aan de wilgen hangt dat hij buitenaards goed kon voetballen, en er een aardig zak centje mee heeft kunnen verdienen. Daar in tegen de arm gestorven Van Gogh heeft er eigenlijk niks aan gehad. Ik zou kunnen zeggen,”dat is toch niet eerlijk”, maar ik weet wel dat eerlijkheid het langst duurt, maar in de Wereld van geld wolven uitstervend is. Geef Vincent toch even zijn momentje van respect, pleur dat stuk roest een oven in, of stort het bedrag aan een goed doel. Aan de andere kant vernam ik hier en daar dat antiek niet veel meer waard is, dan is het verkopen van een stuk oud roest waar je met wat fantasie een revolver van kan maken een teken dat het verkopen van antiek weer opklimt. Ik heb hier trouwens nog ergens een paar sokken van Vincent liggen, iemand Interesse?

 June 19, 2019  Posted by at 21:12 Pieters Proza No Responses »
Jun 172019
 

Opzoek in het verleden eigenlijk, want ik weet natuurlijk inmiddels wel dat de Koning der jazz trompettisten in 1971 is overleden. Louis Armstrong (niet de stiefvader van leugenaar tussen twee wielen, wielrenner Lance Armstrong of de broer van de eerste man die de Maan vervuilde Neil Armstrong) is eigenlijk nooit overleden, hij leeft voort in de jazz van nu en gelukkig maar. Collega grootheid Miles Davis zei ooit (niet tegen mij) dat alles wat je op een trompet speelde al eens gedaan was door Armstrong, en als een super trompettist als Davis dat zei, moet dit wel waar zijn, mede doordat Miles Davis niet bekend stond door het uitdelen van complimenten.Title: Opzoek naar Louis Armstrong | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Zelf was ik krap twee jaar toen Armstrong overleed, had er naar alle waarschijnlijkheid geen flauw benul van wie er zoal overleed op de Wereld waar ik net een beetje aan begon te wennen. Voor het eerst kwam ik er achter dat Louis Armstrong ooit heeft bestaan door zijn vrolijke hoofd blazend op jawel een trompet. De plaat was uit de collectie van mijn vader, en ik vond de plaat geweldig de schorre stem van Louis die Hello Dolly zong, en zo gaaf kon blazen op een trompet. Deze plaat en een plaat van Fats Domino waren mijn absolute favorieten uit de niet geringe collectie van mij pa. Ik wilde ook op een trompet spelen, en mijn moeder maakte mij lid van drumband Piet Hein aan de Voorhaven in het hart van Delfshaven. Mijn zusje Angelique was in dezelfde drumband al majorette. De eerste les vond de leraar dat ik echt talent had, voor het eerst dat iemand buiten mijn lieve moeder tegen mij zei dat ik talent had en nog wel als trompetter. De tweede les vertelde dezelfde leraar, die waarschijnlijk een rot bui had, dat ik maar beter een ander instrument kon gaan bespelen, want mijn talent was schijnbaar onherstelbaar verdwenen. Hij kon de tyfus genieten met zijn andere instrument, dan maar geen grootheid in de jazz Wereld. Het enige instrument dat ik hier na tot vervelens toe heb bespeeld is mijn pikkie.

Maar ik bleef Louis trouw, ik hoopte Armstrong ooit eens tegen te komen, met zijn gigantische glimlach zou hij opvallen tussen de andere Surinamers bij ons in Rotterdam. Ik was er stellig van overtuigd dat Louis uit Suriname kwam, Amerika zei mij niet zoveel, echtte negers kwamen uit Suriname. Oude zeeschuimers die hier ooit met een boot aankwamen, er een meisje tegenkwamen en er bleven. Zo moest Dolly waar Louis zo mooi over zong dus wel een Rotterdams meisje zijn. Tot mijn tiende heb ik dus gedacht dat ik Louis weleens op de Nieuwe Binnenweg of de West Kruiskade zou tegenkomen, en hem vertellen dat mijn trompet leraar had verteld dat ik geen talent had. Natuurlijk had de lieve Surinamer mij mee naar zijn gigantische huis genomen, waar zijn vrouw Dolly dan voor ons Jazz muzikanten onder elkaar een bakkie Rotterdamse pleur zou zetten. Louis mij zijn mooiste gouden trompet aan zou rijken en ik hem zou verbazen met de lucht die in mijn longen zat. Dat had toch allemaal mooi geweest.

 June 17, 2019  Posted by at 00:22 Pieters Proza No Responses »
Jun 152019
 

Normaal val ik mensen niet lastig met mijn gevoelens, edoch één maal moet de eerste keer zijn.

Net werd ik thuis gebracht van mijn werk in het Knabbelbos te Elim. Niet als tuinder gelukkig, daar heb ik mezelf lang geleden voor afgekeurd. Maar ik beschilderde bordjes voor bezoekers van deze wonderschone tuin. In de auto hoorde ik op de radio het trieste nieuws dan de negen en tachtig jarige moeder van een wereld beroemde zanger die mij verder niks zegt aan de gevolgen van een gestopte hartslag is overleden. Ik was vrolijk, maar dit sloeg meteen om in een droevige droefheid die zijn gelijke niet kent.

Dewy Mulder de oprichtester van het Knabbelbos kon ik niet meer zien door de tranen die mij het zicht ontnamen. Ze probeerde mij te troosten, maar het was tevergeefs, wat is de dood toch hard, opeens is iemand er niet meer, hoor je nooit meer hun stem, zou je er alles voor over hebben nog een keer de stem van de overleden persoon te horen, al zou die de oren van je kop zeiken. Er zit dan niks anders op als rouwen tot je er een schrale reet van krijgt bijvoorbeeld.

Maar wacht eens even als ik de zanger niet ken, dus zijn negen en tachtig jarige moeder al helemaal niet, ik wist verdomme niet eens dat die mensen ooit geboren waren, laat staan dat ik verwachtte dat de pijp aan Maarten hebben gegeven. Wat zou Maarten met al die pijpen doen trouwens?

Nu ben ik dus heel droevig dat er iemand in het verre Noord Amerika is gestorven die ik nooit heb gekend, een voor mij onbekende, die dus voor vele niet onbekend is. Wat een trut dat je op de roem van je kloterige beroemde kut zoon iets zou moeten voorstellen. Net goed eigenlijk dat ik die oude teef nooit heb gekend. Als ze maar niet van de radio denken dat ik naar haar begrafenis ga, en ik hoop dat er niemand zal gaan, ook haar idiote zoon niet met zijn kut stem. Dat er echt niemand op de hele Wereld denkt, wow de moeder van kuttenkop is overleden, laat ik naar de begrafenis gaan, echt helemaal niemand die er over twijfelt te gaan, naar die ouwe stinkerd. Waarschijnlijk is dood gaan het enige dat het oude mensje goed heeft gedaan in haar niets zeggende leven. En dan toch op het allerlaatst nog wel even Wereldnieuws op de lokale radio zijn, knap hoor oude taart met die zure rimpel pruim van je. (heb ik van horen zeggen hoor)Title: Trieste dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Je kan veel over mijn familie zeggen, maar niet dat ze populair willen zijn, tot op heden was er nooit één die bij diens sterven zo nodig even op de radio wilde komen, laats staan op televisie. Dat is alleen besteed en en droevige mensen die denken doordat ze bekend zijn, dat iedereen ze wel kent en ze via de radio aan al hun bekenden moeten laten weten dat ze het hoekje om zijn. Laat ik er verder geen woorden aan vuil maken, zelfs dat ze kunnen op pleuren is in dit geval overbodig. RIP

 June 15, 2019  Posted by at 22:15 Pieters Proza No Responses »
Jun 142019
 

Het is druk op een feestje ergens in Schiedam alweer jaren terug in mijn verleden. Een magere kerel vraagt mij of ik Pieter de kunstenaar ben. Dat ben ik, zeg ik, alsof ik de enige kunstenaar ben die Pieter heet. De kerel slaat arm om mij heen. Niet fijn vind ik dat, zeker omdat hij een goedkoop geel hemd draagt, en zijn oksel op mijn schouder rust. Hij blijkt een groot fan van mijn werk, waar hij mijn werk van kent is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Al snel hoor ik hem niet meer, en hoop dat hij spoed maakt met de reis naar de dag dat hij zijn laatste raadsel op zijn sterfbed uitblaast. Hij verteld dat hij mij rijk gaat maken, en dat terwijl ik hem dat niet eens vroeg. Hij noemt mij zijn maat, hij is echter de meest ongewenste vriend die ik mij maar in kan denken. Ik maak mij uit de voeten, met de smoes dat ik naar het toilet moest, zo ontkwam ik al heel erg vaak aan feestelijke gezelligheid. En dit soort uit hun nek lullers ben ik nog veel vaker tegen gekomen.

Title: Gekke Eppie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hij wist als jongere niet eens dat je schilder kon worden, maar nu hangt zijn kunst in Venezuela. Pieter Zandvliet uit Nieuwleusen is er maar wat trots op. Alles in zijn huis ademt kunst, schilderijen zijn overal te vinden.
Tafeltjes en lampenkappen zijn voorzien van zijn ‘tekeningen’ en zijn atelier heeft hij in de woonkamer. “Het is mijn passie, ik zou niet zonder kunnen”, zegt Zandvliet enthousiast.
Eind vorig jaar werd hij benaderd door Pop Art kunstenares Honys Torres. Zij organiseert een expositie in Venezuela en kwam bij hem terecht via zijn facebookpagina. Een lot uit de loterij voor Zandvliet, want hoe groot is de kans dat iemand bij hem uitkomt. Torres vroeg of hij interesse had om te exposeren in Venezuela? “Ik was helemaal verbaasd. Ik heb eerst gekeken of het een echt museum was en geen voetbalkantine”, zegt hij met een lach.
Dit bleek geenszins het geval en hij stuurde foto’s van zijn werken op. Die bevielen de organisatoren en hij kreeg anderhalve maand geleden te horen dat hij daadwerkelijk mag exposeren. Replica’s, dat wel want er was geen tijd om de echte werken op te sturen. Zelf is hij niet in de gelegenheid om te kijken. “Dat is wel jammer, maar hopelijk volgend jaar. Ik ben uitgenodigd om mee te doen aan een nog grotere expositie in Venezuela.”
Zandvliet’s kunst hangt aan de wand van de Expositie Lecheria Pop Art in het Museo Museo Dimitrios Demu.
De expositie is een succes. Zandvliet heeft al foto’s opgestuurd gekregen en ook via zijn internetsite krijgt hij de nodige reacties uit Venezuela. Het is niet zijn eerste expositie in het buitenland, maar wel één van de meest bijzondere. Zandvliet: “Als je leest dat er mensen zijn die zo ver weg van je kunst genieten, daar doe je het voor.” Zandvliet is ‘fulltime’ schilder, zoals hij het zelf noemt. “Alleen het woord schilder klopt niet helemaal. Ik teken, maar dan met een kwast.” Hij is niet naar de kunstacademie geweest, maar tekent en schildert al zolang hij zich kan herinneren. “Ik ben begonnen aan een opleiding als timmerman. Mijn vader was dat, dus ik dacht er wel aanleg voor te hebben. Dit was niet het geval en ik ben gestopt en verder gegaan met tekenen. Dat je kon leren om schilder te worden, is nooit bij me opgekomen.” Hij tekent dagelijks, anders ‘verleer’ je het. “Dan duurt het erg lang voor het weer goed gaat”, legt hij uit. Gemiddeld is hij ruim twee weken bezig met een schilderij en het liefst schildert hij acht uur per dag.

Als kunstenaar (ik althans) krijg ik ook weleens voorstellen voor opdrachten, alsof ik een shirt aan heb waar opstaat,”ik ben gekke Eppie vraag het mij maar”.

In 2001 maakte ik in opdracht een gigantische schildering op het rolluik van de Artotheek Schiedam en een grote muurschildering in het Stedelijk museum van dezelfde stad. Een paar weken na de muurschildering werd ik gebeld door een bekende Schiedammer, hij had de muurschilderingen gezien, die hij prachtig vond. Hij had zo schreeuwde hij door de telefoon een mooie opdracht voor mij. En wel of ik op de deur van zijn garage letters wilde schilderen,”HIER NIET PARKEREN AUB”. Natuurlijk in mijn stijl zei hij nog, voor ik vriendelijk bedankte voor deze grandioze uitdaging. Of een dame uit Arnhem die mijn werk zo ontzettend gaaf vond, en vroeg of ik een muur in haar huiskamer wilde schilderen, ze zou dan natuurlijk de reiskosten vergoeden. Ook dit zag ik toch niet zo zitten. Arnhem is een leuk stad hoor, maar zo leuk nou ook weer niet. Een andere dame vroeg of ik haar slaapkamer wilde beschilderen, er een echt Pieter Zandvliet kunstwerk van maken, de verf zou ze vergoeden, en ik mocht al haar muziek collectie beluisteren, ja gaaf hoor, toch maar even afgeblazen. Zo vragen mensen geregeld of ik gratis wat voor ze wil beschilderen, te vaak eigenlijk. Begrijp mij goed, ik ben niet op geld belust en hoef niet rijk te worden, maar er gewoon eten van kopen en af en toe iets leuks doen met mijn vrouw kan ik niet van lucht.

Mocht u een opdracht hebben, graag, maar voor niks gaat de zon op.

 June 14, 2019  Posted by at 20:03 Pieters Proza No Responses »
Jun 132019
 

Net een pakje op mijn vrolijk beschilderde scooter naar het postkantoor gebracht. Een portret gemaakt van kunstenares Katja Maas uit Nijmegen, door kunstenaars Bram de Krosse en ik schreef de gek. Gekocht door Katja zelf. Dit is de tweede maal dat ik het pakketje verstuur, ze was hem vergeten op te halen op het postkantoor, ze heeft mij nu beloofd netjes voor de brievenbus te wachten tot het pakje haar word aangereikt door de postbezorger op zijn witte paard. Misschien trekt Katja de postbode en zijn witte paard wel haar atelier in, scheurt het tegenwoordig zo stijlloze uniform van de postbode zijn gespierde lichaam, en schildert de verbaasde kerel naakt op zijn even verbaasde paard op het canvas, het zou mij niet verbazen bij deze Koningin van de erotische kunst.Title: Ongepast | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar goed op de weg van het postkantoor op het Marktplein van ons geliefd Nieuwleusen bij een afslag belande ik weer eens in een lijkstoet, jawel op mijn beschilderde scooter die wel een beetje doet denken aan de caravan van Bassie in Adriaan, ik had niet echt voor deze gelegenheid mijn favoriete rode broek aan, daar onder mijn Vans met panter motief en een bruin suède jack met op de achterkant een mooie dame die haar borst laat zien aan een vrolijke paddenstoel die wel wat weg heeft van een ….., even eens eigen handwerk. U denkt misschien leuk dan kan Pieter de lijkstoet opvrolijken, wie weet maar het lijkt mij onwaarschijnlijk, persoonlijk denk ik dat de mensen mijn kunst hierdoor echt gaan haten, en dan hoop ik alleen mijn kunst, want er zijn niet veel kunstenaars die zo rondrijden. Als dit de eerste keer was, zou het nog te pruimen voor mij zijn, maar het is mij helaas al vaker overkomen, gelukkig nog niet met iemand achterop. In Zwolle presteerde ik het geheel ongewild een keer pal achter de lijkwagen en de hoofdrol speler of speelster van de begrafenis stoet terecht te komen. Zo gênant, ik had op dat moment niks liever gewild als ruilen met de kist bewoner voor mij in een grenen houtenkist onder een prachtige bloemenkrans. Ik durfde niet in mijn spiegels te kijken naar mijn achtervolgers. En dan gaat zo’n stoet ook nog tergend langzaam. Veel ongepaster kan ik mij niet voelen.

Wat mij ook eens in Staphorst over kwam na een afslag, dat ik tussen twee vrachtwagens kwam te rijden die keihard toeterde, na een tijdje begon ik ze uit te schelden, verwenste ze zoveel ziektes, waar menig student medicijnen nog wat van kon leren Ik viel stil toen ik zag dat kindertjes met hun ouders naar de trucks stonden te zwaaien met vlaggetjes. Bij navraag bleek ik beland in de jaarlijkse stoet van vrachtwagens die een rondje maken met gehandicapte kindertjes op de stoel van de bijrijder. Als ik een handicap voor het kiezen had en mee mocht naast zo’n stoere trucker had ik voor doof gegaan.

 June 13, 2019  Posted by at 13:10 Pieters Proza No Responses »
Jun 112019
 

Er zijn weinig dingen zo vervelend (voor mij) dan wachten, als ik een boek vergeten ben mee te nemen. Of bijvoorbeeld een schetsboekje, maar die vergeet ik vaak bewust omdat dit aandacht trek, die ik niet altijd trek. Vandaag moest mijn vrouw naar de tandarts en de mondhygiënist. Gelukkig is de tandarts lid van de leesmap, en staat er een beste koffie machine. Veel beter kan wachten dan niet worden. Ik begon in de Quest, een blad waar in al de vragen beantwoord die je nooit zou stellen. Vandaar denk dat ik de antwoorden op de vragen direct na het lezen meestal weer vergeet. Wat niets wil zeggen over de Quest, meer over mijn hersenen die alleen opslaan wat ze uitkomt. Een aantal dingen het ik onthouden, bijvoorbeeld dat een vlieg drie honderd keer per etmaal poept, dit zijn de stipjes op bijvoorbeeld uw computerscherm, en daar zijn die dan nog zichtbaar, en gelukkig te klein om te ruiken. Dat zo’n beestje dan ongeveer om de vijf minuten moet bouten vind ik heel erg zielig, maar goed dat ik ze altijd dood sla, scheelt weer een vlieg die zelfmoord pleegt door op de vooruit van een auto te belanden. De rest van de vragen waren erg leuk om te lezen, en daar leest men een tijdschrift immers voor, ter lering en vermaak. Steeds als ik over het tijdschrift de wachtkamer in keek, keek ik naar een moeder en zoontje die mij aanstaarde, best eng. Na een tijdje was ik bang dat ze enorme honger hadden en mij weldra wilde gaan opeten. Kon ik maar even een vlieg zijn, dan zou ik die twee helemaal onder schijten. Maar die vlieger ging helaas niet op. Gelukkig hielden ze op met aankijken toen ze binnen werden geroepen voor de tandarts.Title: In de wachtkamer | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kreeg het idee dat mijn vrouw inmiddels geen tand of kies meer over had. Ik besloot nog maar een ander tijdschrift te pakken, de Esquire met jawel een interview met Jules Deelder. Is Jules Deelder eigenlijk weleens uitgeroepen tot best gekleden man van Nederland ? Zo niet dan wil ik hem hiervoor ter plekke nomineren, veel stijlvoller en gewaagder kleden kan toch bijna niet. Al vrees ik dat Deelder niet echt op een prijs zit te wachten, misschien samen met mij op de landstitel van Sparta, dat zou niet onaangenaam zijn. Is er geen Olie sjeik, Russische olieboer of een andere Dagobert Duck die onze Kasteelclub wil kopen en de glorie van het grote Sparta terugbrengt. Ja ik weet het, ik begin een beetje zielig te worden, maar laat mij lekker dromen van Lionel Messi in de spits bij Sparta, ik denk dat het kleine voetbal wonder maar wat graag eens een kasteelheer zou willen zijn, wie wil dat nou niet.

Zo ziet u dat het mij is gelukt mijn wachttijd nuttig door te brengen, nou ja nuttig, laat ik het houden op het wachten doden met tijdschriften, koffie en mijn fantasie.

 June 11, 2019  Posted by at 21:49 Pieters Proza No Responses »
Jun 052019
 

Volgende week wandelde ik heerlijk door de bossen die de gemeente Dalfsen rijk is. Het regende pijpenstelen en onweerde vreselijk aan de lopende band. Gelukkig fantaseerde ik dat ik in een laag zonnetje wandelde. Na een tijdje stopte ik even om een slokje uit mijn veldfles uit de Tweede Wereld oorlog te nemen, tevergeefs wist ik vooraf, want er zat een kogelgat in de bodem, een erfenis van mijn zalige opa. Toch neem ik de fles overal mee naartoe, ik vind het zo stoer om er een teug lucht uit te nemen. Toen ik met mijn hand mijn mond niet droog maakte, zag ik in de verte iets wat op een linnenkast leek in een weiland aan de Vecht staan. Natuurlijk kon ik de kast daar niet alleen laten staan, en deed mijn sandalen uit, om die te verwisselen voor mijn stoute schoenen en liep kordaat op de eenzame linnenkast af. De mouwen van mijn overhemd waren al op gestroopt, die heb ik op advies van zalige cabaretier Wim Kan in Rotterdam aangeschaft, daar verkopen ze overhemden met opgestroopte mouwen. Wat het allemaal iets minder stoer maakte, ondanks de peuk hangend op mijn lip, was dat ik tot mijn middel in een verse koeienvlaai wegzakte. Natuurlijk deed ik of er niks aan de hand was, zodat het groepje dikbil koeien even verderop mij niet kon uitlachen. Ik floot een deuntje, maar dacht bij mezelf dat die domme hoerige koeien inderdaad alleen gemaakt zijn om op te vreten, ja die kut koeien zijn om op te vreten.Title: Uit de kast op een mooie dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Op een afstand leek de linnenkast mij antiek, stevig en van mooi hout. Er voorstaande zag ik meteen dat dit een kast van luciferhout was. Ik maakte mijn rits open, haalde mijn beste vriend te voorschijn, ik zag het gaatje in mijn eikel even samenknijpen, hij moest even wennen aan het felle zonlicht. Toen hij gewend was zeek ik de kast helemaal onder. Vanuit de kast hoorde ik een voor mij bekende stem mopperen. Verbaasd deed ik mijn penis weer terug naar waar hij vandaan kwam.

De kastdeuren zwaaide open, een drijfnat heerschap kwam uit de kast. Nee niet mijn broertje Bas, ga terug in de kast Bas. Hij weigerde met zijn armen over elkander gelijk een eigenwijs pest pokken ventje. Begrijp mij goed, het kan mij niet schelen met wie of wat mijn kleine broertje de liefde bedrijft zolang het geen dieren of kinderen zijn mag hij van mij neuken of geneukt worden tot hij er dood bij neervalt. Maar als hij uit de kast komt, dan wel één van kwaliteit graag. Maar hoe ik hem ook smeekte terug in die kast te gaan, de kale schaamluis bleef koppig weigeren. Als hij niet helemaal onder gezeken was, had ik hem er persoonlijk weer ingetrapt die aandacht trekker. Boos zei hij dat ik naar de stront stonk en ik tegen hem dat hij naar de zeik stonk. Toen moesten we lachen, omhelsde elkaar en doken met kleding en al de Vecht in. Wat een mooie dag!

 June 5, 2019  Posted by at 18:36 Pieters Proza, Voorpagina No Responses »
Jun 042019
 

Bij een medium als Tinder heb ik als getrouwde man niks te zoeken, maar ook toen ik even niet getrouwd was bezocht ik deze gezelligheid niet. Stel dat ik het zou doen en proberen heel eerlijk te zijn, zou het zo iets worden.

Hallo ik ben een onsportieve man (ik kijk wel graag sport) Drink wel maar geen alcohol, rook af en toe een lekkere sigaar. Ik ga heel graag op vakantie maar heb daar geen geld Title: Achter de schermen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza voor. Ik heb een scooter rijbewijs. Ben een halve eeuw oudbakken. Mijn beroep is kunstenaar die niet van geld houdt, en daardoor denk ik ook niet bij bergen verdien. Ik doe zeer zelden iets in het huishouden. Maak veel stuk door chronische lompheid. Zeur vaak en ben na een tijdje helemaal niet grappig meer. Mijn huis ziet er schoon en gezellig uit dankzij mijn lieve vrouw Sandra, ja ik heb ook nog een vrouw, dit zal vast geen probleem zijn. We verheugen ons er nu al op hoe u veel van de huishoudelijke taken overneemt, en daarbij is ons aanrecht groot genoeg voor twee personen met een beetje passen en meten. Het zou fijn zijn als u geen kinderen heeft, een rijbewijs zouden wij op prijs stellen, kunt u gezellig boodschappen doen, en mijn werken vervoeren. Wat en wie u verder bent interesseert mij verder geen reet. Nou tot ziens

Dat zal dus niet echt druk gaan worden. Als ik mijn oproep ze terug lees, kan ik concluderen dat ik de man ben geworden die ik nooit heb willen worden. Nou ja voor partners dan, ik vind het zelf natuurlijk allemaal wel best, anders had ik wel beter mijn best gedaan niet zo’n vreselijke lamzak te zijn geworden. Ik zal verder even kijken waar ik wat aan kan veranderen, maar het gaat zwaar worden.

 June 4, 2019  Posted by at 18:17 Pieters Proza No Responses »
Jun 012019
 

Echt ik heb geen plein vrees, het plein kan mij niet groot genoeg, wel heb ik de vrees dat een plein geen echt plein is. Vaak is een plein tegenwoordig meer een parkeerplaats. Noem het dan Parkeerplaatsplein, dat schept duidelijkheid voor liefhebbers van pleinen en de romantiek die het uitstraalt. Een fontein of beeld van één of andere slavendrijver van lang geleden op een paard, overal gezellige terrasjes, een muziek tent met zo nu en dan gratis muziek van het plaatselijk orkest, ruimte om met de kinderen of kleinkinderen heen en weer te flaneren, of waar de jongeren voor het eerst lekker staan te lebberen, geen gemotoriseerd verkeer, geen sport daar zijn andere plekken voor, hoogstens acrobatiek en dans. Een plek waar je het niet zo erg vind als een onverlaat je geld steelt. Dat hoort bij de romantiek van een echt plein. Een plein waar men graag komt en aan je visite laat zien. Edoch Nederland kent eigenlijk geen plein traditie, misschien in het Zuiden van Nederland, maar verder is het triest gesteld met de pleinen. Een stad zou er in iedere wijk één moeten hebben, en een dorp zou er minstens één moeten hebben, de plek waar men wandelt een praatje maakt en geniet.Title: Het Plevierplein waar mensen gelukkig worden | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Zelf woonde ik ooit op het Rubensplein in het mooie Schiedam, in plaats van een gigantisch beeld van de Vlaamse meester schilder is het plein een rotonde met daarom heen huizen en één terras van cafe Terminus. Dat had toch wat gezelliger gekund. Op wat verkeersongelukken na gebeurde er niet zoveel. Nu jaren later woon ik op het Plevierplein in het immer bruisende Nieuwleusen, diamant van het Vechtdal. Een plein dat je maar van één kant op kan rijden, als bezoekers er te hard op komen rijden, is de kinderen die op het plein wonen geleerd een steen of tak tegen de desbetreffende auto aan te gooien, als de bestuurder boos uit stapt brengt die het er meestal niet zonder wat messteken vanaf. Er is een speeltuin die bezoekers uit het hele land aantrekt, een parkeerplaats waar men met oud en nieuw een willekeurige auto in de brand steekt. Een verrijdbaar muziek podium. Een terras in de vorm van een druk bezochte picknick tafel, die dienst doet als gezellig terras. Een onvindbare bar en zelfs het Pieter Zandvliet museum. Er is ook een standbeeld van een Plevier vogeltje, met op diens rug Rolf Dunnink entertainer van ons plein. Het Plevierplein is waar een mensen gelukkig worden Voor u dus Maarten pijpt, moet u echt even het Plevierplein bezocht hebben.

Tot ziens

 June 1, 2019  Posted by at 00:03 Pieters Proza No Responses »