Oct 012019
 

Title: Andere vader zelfde lichaam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Albrechtskade Rotterdam 21 september 1994, een wielrenner rijd in stevig tempo in de richting van het Kleinpolderplein, het begin van zijn trainingsrondje. Zijn Koga Miyata glimmend en gepoetst onder zijn gespierde geschoren benen. Zonder helm, want het is immers geen wedstrijd. Gelukkig zijn er tegenwoordig bijna geen wielrenners meer die zonder een helm rijden.

Mijn vader had mij nog gebeld of ik mee wilde gaan fietsen en daarna Champignonen soep te eten die mijn moeder in de keuken stond te bereiden. Helaas was ik deze zondag flink wezen stappen, en ik sloeg het aanbod vriendelijk mij een beetje schuldig voelend af.

Dus zo reed mijn vader  alleen, zeven en veertig jaar op deze sterfdag van zijn vader Willem, mijn opa. Even aanzetten bij het heuveltje nabij de Dierentuin, en het hoekje om naar links, een sprintje als de stoplichten op groen stonden. Waarschijnlijk ging het deze dag ook zo. Een auto kwam met een gang van 120 kilometer per uur de rijksweg af richting dezelfde stoplichten waar mijn vader naar toe sprinten, alleen stonden de stoplichten voor auto op rood en kon deze imbeciel niet meer tijdig af remmen, mijn vader verscheen voor de auto, de auto kon mijn vader onmogelijk nog ontwijken. Met een enorme knal kwam er een einde van mijn vader voor dit vreselijke ongeluk.

Weer werd ik gebeld, nu door een agent met de mededeling dat er een ongeluk met mijn vader was gebeurd en ik mij moest voorbereiden op het ergste. Een Politiebusje haalde mij en mijn vriendin op aan het Rubensplein te Schiedam. In het busje richting Dijkzicht leek het alsof ik verdoofd was. Ik kon alleen aan mijn moeder denken en haar champignonen soep. Bij het naar binnen lopen van het ziekenhuis zag ik nog net mijn vader die met zijn gescheurde schedel in het verband de lift naar de intensive care werd ingereden.

Mijn vader heeft het overleefd, zelf maakt hij vaak het grapje dat hij maar mooi een auto die 120 kilometer per uur reed heeft tegen gehouden. En hoe wrang ook, het is helaas waar. Alles in zijn lichaam wat kon breken was gebroken. Mijn moeder is er niet minder om van haar man gaan houden, ik ken niemand die zo trouw is als mijn moedertje. Zelf lag ze ook nog een tijdje in kritieke toestand op de intensive care, maar net als mijn vader was het ook de tijd nog niet van mijn moeder, en gelukkig nog steeds niet. Mijn vader is nooit meer geworden wie hij voor het ongeluk was, niet eens een beetje. Dank zij alle zorg van mijn moeder mijn zusje, haar man en kinderen kan mijn vader thuis blijven wonen. Was mijn vader maar de enige, maar helaas komen deze ongelukken en alle bittere ellende dagelijks voor. Ik hoop dat mensen hier af en toe aan denken als ze in hun auto rijden. Het is immers iets dat je in eigen hand hebt….

 October 1, 2019  Posted by at 21:15 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)