Feb 192014
 

Vandaag mijn werk, “niks menselijks is hen vreemd”, opgehaald bij het WNF in Assen, op mijn trouwe scooter, geen straf, 10 graden en Title: On the scooter to Assen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza heel soms liet de grote gele knikker een stukje van zich zelf zien, net niet genoeg om mijn zonnebril op te zetten. Vanaf Meppel is het ongeveer 32 kilometer rechtuit langs een kanaal. Na een blik op de witte watertoren van Meppel, die erg elegant oogt kom ik langs een lief Joods kerkhof, nou ja ik neem maar aan dat het een lief kerkhof is, één van de vele schat ik zo even in, er heeft nooit een Kerkhof achter mij aan gezeten, wat ik als zeer niet lief zou ervaren, nee een kerkhof wacht geduldig, tot ik er aan kom tussen zes houten plankjes, nog even wachten maar, en dan wordt het naar alle waarschijnlijkheid geen Joods kerkhof, jammer want die vind ik het liefst. Natuurlijk staan er langs het kanaal zoals in heel Nederland, en waarschijnlijk op zijn minst in heel Europa veel huizen leeg, op de rotonde bij Havelte zelfs twee restaurants naast elkaar. Prachtige panden, Mek Donaltz zou er wel raad mee weten vrees ik. Over restaurants geschreven, een eindje verderop op staat een groot Chinees wok restaurant, de gordijnen zijn er verschoten, in plaats van rood zijn ze nu vaal ros, dus zo dacht ik, die staat ook leeg, uit gewokt. Maar op de terug weg brandde er lampjes en stonden er veel auto’s op de parkeerplaats. Als het eten er uitziet zoals de gordijnen, sla ik even een paar beurten over, maar in het donker zie je er niks van, en doet het zelfs zowaar een klein beetje gemoedelijk aan. Vreemd was ook een verlaten auto showroom waar auto’s onder het stof stonden te vergaan, ik kreeg spijt dat ik mijn fototoestel en labieltje thuis had gelaten, och ik rijd er vast nog wel eens langs zonder fototoestel en labieltje denk ik. Best jammer dat mijn vrouw moest werken, die verteld namelijk altijd wat ze ziet, meestal zie ik dat net eerder, omdat ik het verhicle bestuur. Maar het is heel handig als Xandra mij er nog eens op attendeert, dan onthoud ik beter. Veelal heeft ze geen zin in een ritje scooter, maar na vijf seconden zegt ze meestal dat ze blij is dat ze is mee gegaan, rare jongen die vrouw van mij.

In Assen ging ik een roti eten bij Klein Paramaribo, een lekkere mag ik wel schrijven. Na wat gezellig gebabbeld te hebben met de kok en Title: On the scooter to Assen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza naar ik denk eigenaar moest ik aan het werk, mijn kunstwerk ophalen bij het WNF, Xandra had geregeld dat ik het werk kon inpakken en mee nemen, maar nee het was niet doorgegeven. Ze konden mijn werk echt niet mee geven, nu vindt ik een eind rijden geen probleem, maar voor de kat zijn viool, nee dat vind ik onzinnig. Dus voelde ik een woede uitbarsting opkomen, die ik kon onderdrukken. Ik zei beleefd edoch dringend dat ik aan het tafeltje ging zitten, en de balie medewerkers maar even moesten regelen, dat ik het werk kon mee nemen. En dat werd gelukkig geregeld. We moesten mijn werk van de muur in het restaurant afhalen, Ik werd voorgesteld aan de eigenaresse, die mij geen blik waardig gunde, niet dat ik die van het stuk schimmel wilde, maar ik had toch mijn werk daar beschikbaar gesteld, om belangeloos de muur een paar maanden te versieren. Nou ja, de ouderen zijn ook niet meer die van vroeger.

Vrolijk zette ik de terugweg naar Nieuwleusen in, met een pisstop in Meppel bij mijn lieve altijd charmante vriend en gewaardeerd collega Rene Maagdenberg. Hij zag er weer erg mooi uit, een blosje op zijn wangen, een plaatje waar ik naast zat op zijn sofa. Maar de katten haartjes kriebelde in mijn allergische neus, dus kon ik het niet te laat maken. Zo reed ik naar huis, met het werk nog helemaal heel, gelukkig :)

 

 February 19, 2014  Posted by at 23:10 Pieters Proza  Add comments

Leave a Reply