Mar 292013
 

Title: Bad trip | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Mijn schilderijen zitten vol dubbele bodems, contrasten en detail, het ene meer dan het andere werk, en altijd weer anders. Er zit dan ook geen vaste tijd aan werk uren aan een werk, geen vast patroon, en zo heb ik het, het liefst. Dat geeft de juiste spanning, zodat het nooit een trucje word. Gisteren nacht kwam ik daar weer eens achter, alles op het werk begon te bewegen, de vermoeidheid had de kunstenaar te pakken, het voelde alsof mijn pupillen in de achtbaan zaten, een trip. Maar ik moest door, het einde was in zicht,en dan ga ik door, heel vervelend, want een einde kan tien minuten tot voltooiing zijn , maar ook nog uren duren. In bed ging het draaien van de vormen gewoon door, de lettertjes in het boek van Wilfried de Jong waren een vette salsa aan het dansen, onmogelijk door te lezen. Ik kon de brood nodige slaap maar niet vatten. Dit is mijn lot, iedere keer wil ik weer mezelf verrassen of overtreffen, of het nu op een groot doek is, of op een postzegel, het moet altijd anders, nooit even relax zomaar wat doen, dat lukt mij niet, ik wil gaan voor een prachtige expositie, de beste van mij ooit, iedere keer maar weer. Misschien heb ik dit van mijn vader, die in alles wat hij deed, altijd zijn uiterste best deed, hij was geen kunstenaar, meer een uitvinder die nooit naar buiten trad. Maar als je hem inhuurde dan kon je er van op aan dat je iets goeds kreeg, of dat nu een gehele nachtclub was, of een leren tas, hij deed zijn best, bouwde zelf een camper, bestelwagen of voor mij Micheal Jackson dansschoen waar ik alleen maar mee op mijn bek gleed, hij maakte het, met veel passie.

Op mijn kussen van Superman moest ik denken aan Gianluca Lerici 1963-2006, van hem verkocht ik in Galerie Slaphanger, een Galerie/stripwinkel die ik zoals bij u misschien inmiddels wel bekend door mijn geschreven stukjes te Rotterdam verkocht. De Italiaanse kunstenaar, uit de punk scene in en rond Rome maakte geweldige tekeningen, complete pareltjes, die in strips en shirts staan. Op Slaphanger was zijn werk populair, mede door mijn enthousiaste gepraat over zijn werk, ik denk dat verder niemand in Nederland echt bekend was met zijn werk, en echt druk zijn naam maar in op Google, het is zeer de moeite van het bekijken waard. Zonder drugs kunt u trippen, mee reizen in het brein van Gianluca, een groot kunstenaar die veel te vroeg aan een hart aanval in 2006 overleed, en zijn laatste trip naar de Hemel maakte. Onze Jonge heer begon zich waarschijnlijk een beetje te vervelen, en haalde Gianluca naar zich toe, inhaal, wij hadden nog zo van diens werk kunnen genieten….

Eveneens voor Galerie Slaphanger maakte ik maandelijks een reis naar onze hoofdstad, om aldaar strips in te slaan Title: Bad trip | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza voor de winkel, geen straf hoor. Dave Cooper, Julie Doucet, Peter Kuper, Kerapules en ga zo maar een week door, nam ik mee naar Rotterdam. Vaak ging ik samen met Xandra, en soms met een medewerker van Slaphanger. Zo op een keer met de iets vage Douwe van Heezik, die zich de hele dag suf blowde, en zo tot onsamenhangende verhalen kwam. Hij was in de twintig en woonde in Bejaarden tehuis waar hij een kamertje huurde. Toen we na het ophalen van de strips door Amsterdam liepen, wilde Douwe wat roken en drinken in een Coffeeshop, die de Other side was genaamd. Wat ik vermoede bleek ook, het was een homo Coffeeshop, de enige echtte blowers. We namen plaats aan een tafeltje, en Douwe draaide zijn joint en vertelde weer wat van zijn vage totaal niet boeiende verhalen. Ik besloot een stuk spacecake te kopen, nuchter waren de verhalen niet te harden. Beide aten wij een half plakje cake op.
Al snel voelde ik mij ongemakkelijk. Ik had het idee dat iedere bezoeker mij strak aankeek, en misschien was dit ook wel zo. Volgens Douwe moest ik die dan strak terug aankijken, een advies dat ik maar even aan mijn sneakers lapte. Zo keek hij een grote besnorde kerel in het leer dus strak aan, en de kerel hem. Toen ik daar genoeg van kreeg, zei ik da we terug moesten naar Rotjeknor.
In de trein begon ik mij pas echt goed naar te voelen, schuin tegenover ons zat een Surinaamse jongen, en ik wilde geen racistische opmerkingen maken, niet dat normaal een gewoonte van mij is, maar als je net spacecake op hebt, blijk ik mij daar enorm druk om te maken. Normaal zou je dan lekker je mond houden, daar in tegen heb ik denk alleen maar Racistische opmerkingen te hebben gemaakt. Douwe moest er om lachen, wat juist mijn bedoeling niet was, wat een hel. In Schiedam ging ik met waggelende benen opstaan, sorry , zei ik tegen de Surinaamse jongen bij het passeren, pas toen zag ik dat hij oordopjes in had, want ik denk ik anders dit nu niet meer had kunnen intypen, vaste en zeker niet. De bus die mij naar de Gorzen moest brengen, was heel moeilijk instappen, het hoofd van de Buschauffeur leek op een laat schilderij van Pablo Picasso. En de leuning van de twee treden die mij naar hem moesten brengen bewogen zo erg, dat ik hem met moeite kon vast grijpen. Toen ik voor mijn gevoel na een uur mijn kaartje eindelijk kon laten zien, ging ik zitten met mijn ogen strak dicht, zodat ik de andere gedrochten door Karel Appel en Pablo Picasso vervaardigd niet kon zien zitten. Thuis aangekomen, ging ik gelijk naar bed, zonder mijn vrouw en diens vriendin Kia niet hoefde mee te maken. Kia was voor mij ook in nuchtere omstandigheden al moeilijk te verdragen, dus besloot ik met heel veel moeite de trap naar boven te nemen, wie had verdomme die traptreden los gemaakt.
Toen ik eindelijk in mijn bed lag, merkte ik dat ik in de verkeerde kamer lag, het was de kamer van Itam mijn stiefzoon. Net toen ik wilde opstaan om te vertrekken naar het bed waar ik wel hoorde kwam mijn overleden schoonvader helemaal van zilver uit de muur met een boos gezicht op mij af. Ik gilde, waarop Xandra naar boven kwam, mij allemaal vragen in het Russisch stelde, die ik vanwege een chronisch gebrek aan Russische woorden schat niet kon beantwoorden. Ik wilde alleen dat de spacecake ophield mij zo in het ootje te nemen, doe mij dan maar wijlen Ralph Inbhar van Bananenspleet, die dichter bij mij stond dan zijn scheit lollige opvolger Frans Bauer. Gelukkig werd ik de volgende dag normaal wakker, trippen nooit meer.

Nou ja bijna nooit meer. Met Itam ging ik naar een optreden van de geweldige band No means no, een bandnaam die Title: Bad trip | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza misschien bedoeld was tegen drugs gebruik, wie weet.
Bij de Lachende Paus op de Nieuwe Binnenweg besloten wij een bakje, Paddenstoelen te kopen, een friet bakje vol. Druk babbelend aten wij een heel bakje leeg, alvorens wij in de rij voor de Vlerk plaats namen. Helaas kende veel mensen ons, en stelde vragen, die ik tot de dag van vandaag weer als Russisch beschouw, een slecht voorteken. Toen de band eindelijk begon, was ik al ver heen. Itam bleek er minder last van te hebben, hij keek strak naar de band, misschien iets te strak. De zanger had een Feyenoord shirt aan, ik wist niet meer waar ik was, in de Kuip, of in de Vlerk, op een kerkhof met levende lijken. Toen ik het Itam wilde vragen, zag ik dat hij in een Duivel was veranderd. Ik mompelde maar dat ik even naar het toilet ging.
Eerst liep ik de kleedkamer van de artiesten in, daarna het toilet. Ik keek in de spiegel, waar een overleden vriend mij vanuit te spiegel vriendelijk aankeek, om zijn hoofd dwarrelde allemaal jokertjes. Ik kreeg het benauwd, toen kwam Leendert binnen, een punker, die vroeg of het met mij ging, toen hij mij in gesprek met de spiegel zag. Ik vertelde dat ik denk dood aan het gaan was, hij wist gelijk dat ik aan het trippen was, en nam mij mee naar achter. Hij haalde Itam erbij. Die was gelukkig weer gewoon Itam en geen Duivel meer. Hij moest zijn lach duidelijk in houden toen hij mij zo zag zitten. Toen het weer wat ging durfde ik de zaal niet meer in, via een achteruitgang verlieten wij het gebouw. Op de Witte de Withstraat bewoog alles en iedereen, ik wilde maar e´en ding naar het Dijkzicht ziekenhuis om gered te worden. Zo liepen wij wat later de spoedeisende hulp binnen. In golven voelde ik mij beter en wilde weer weg, maar dan voelde ik mij weer slecht. Uiteindelijk zat ik voor een dokter die mij terecht uit lachte, hij adviseerde mij veel zoet te eten. In Tram lijn één, zaten weer die figuren van Picasso, en de TL buizen deden heel veel pijn aan mijn arme ogen, we stapte weer uit, om vervolgen in rap tempo niet naast elkaar maar vlak achter elkaar naar huis te wandelen, dat moet er heel raar uit gezien hebben. Thuis zat Xandra TV te kijken, Ze was verbaasd dat wij al terug waren, we liepen haar negerend nog altijd vlak achter elkaar de keuken in, om daar te bedenken da we niet wisten wat wij daar moesten doen. Ik keek naar de TV, waar iedereen heel langzaam aan het praten was. Xandra moest lachen toen wij vertelde van de paddoś, in werkelijkheid dan. Bij mij kwam het over alsof ze heel boos was, ik was heel bang voor haar.
In bed bleef ik haar wakker houden door om de minuut zuchtend sorry tegen haar te zeggen. Itam stond zo vertelde hij later tot vroeg in de ochtend midden in zijn kamer naar de muur te kijken, zonder dit te beseffen.
In tegenstelling tot de Spacecake, was de trip de volgende dag nog niet uitgewerkt. Ik moest steeds poepen als ik aan de trip dacht. Het heeft jaren geduurd, voor ik niet moest poepen als iemand het over drugs had. Mijn portie Paddoś hebben hun geld dus helaas opgebracht.

 March 29, 2013  Posted by at 16:12 Pieters Proza  Add comments

  2 Responses to “Bad trip”

  1. Goeie ouwe tijd :P

 Leave a Reply

(required)

(required)