Mar 282013
 

Title: Benotto | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Op het moment ben ik een prachtig boek aan het lezen,¨Kop in de wind¨ van Wilfried de Jong.
En dat is genieten hoor, het zijn korte verhalen over bijzondere belevenissen op zijn racefiets. Er schieten dan altijd allerlei fiets belevenissen door mijn hoofd, die ik op mijn fietsen heb beleefd.
Kon ik dan maar zo mooi schrijven als Wilfried, maar ik ga u toch maar vervelen met weer een verhaal, en echt schaf dat boek van Wilfried aan, meesterlijk.

Ik was zeventien jaar en was lid van TVR, triatlon vereniging Rijnmond. Ik trainde mij de hele week scheel, met veel plezier dat wel. Van mijn ouders kreeg ik een nieuwe racefiets, en niet zomaar een racefiets, nee, maar een zwarte Benotto fiets met ossenkopstuur. Het voorwiel was kleiner als het achterwiel, een tijdrit fiets. Elke fiets training werd nu een tijdrit, automatisch ging ik al hard, dat wilde mijn fiets denk. Ik voelde mij Greg lemond, al weet ik niet goed hoe hij zich voelt, misschien wel Pieter Zandvliet, zo zo maar kunnen, zou Edwin van der Sar antwoorden op een domme vraag van een ijverige journalist. Ik was in training voor de kwart triatlon van Vlaardingen. Vol goede moed reed ik met mijn vader op de dag van de wedstrijd naar Vlaardingen, waar het ten alle tijden naar de Shell stinkt, gezond ie een geheel andere zaak. Voor de start van de één kilometer zwemmen verbaasde ik mij, dat iedereen een wetsuit droeg, op mij na dan. Na wat rekoefeningen sprong ik de Vlaardingse vaart in, ik stierf bijna, wat was dat koud, de winter zat nog in het water, ik klappertanden als een malloot. Om mij heen waren mijn concurrenten gezellig aan het praten, iets wat ik niet meer kon van de kou. Net toen ik de wal weer op wilde klimmen klonk het startschot. En zwom ik mee met de massa, aam alle kanten werd ik voorbij gezwommen, hoe hard ik ook mijn best deed. Mensen die ik op de zwemtrainingen makkelijk weg zwom, zwommen mij nu voorbij in hun wetsuit. Het was alsof ik de enige was die geen doping had gebruikt. Al snel zwom ik achter de feiten in vorm van mijn steeds kleiner wordende concurrenten aan. Ik voelde mij alsof ik een schaatser was, die bij het zwemmen zijn schaatsen nog aanhad. Eindelijk kwam ik aan. Terwijl ze mij met nog kouder water schoon spoten hoorde ik publiek zeggen ach die jongen hij doe zo zijn best, motiverend is anders. Maar op mij wachtte mijn nieuwe Italiaanse vriend, Benotto. Ik sprong op mijn stalen ros, en reed zo hard als ik kon achter de concurrentie aan. In de eerste ronde haalde ik al veel concurrentie in, en hoorde de speaker vermelde dat Pieter Zandvliet op kop reed bij de jeugd, ik had mijn leeftijds- genoten niet eens herkend, zo was ik in trance. En ik wist dat ik de snelste van de jeugd bij het hardlopen was, deze traitlon zou ik dus op mijn naam gaan schrijven. In de tweede ronde kreeg ik het heel koud, en werd moe. Ik besloot even aan een sloot ter hoogte van Schipluiden uit te rusten, tegen al mijn principes in, maar ik kon het mij veroorloven met zo´n voorsprong. Ik viel in slaap wat niet de bedoeling was. Toen ik wakker schrok, sprong ik weer op mijn fiets. Vreemd er reed niemand meer, wat bleek de wedstrijd was al afgelopen, ik had best lang geslapen, mijn vader was verbaasd, en vroeg zich af waar ik gebleven was. Toen ik het hem vertelde, begreep hij het, ik was onderkoeld in slaap gevallen, het had veel slechter kunnen aflopen. Dit maakte mijn verlies dragelijker.

Mijn Benotto heb ik twee weken later verkocht, en een nieuwe Italiaanse racefiets aangeschaft, een klassieke zonder zinloos ossenkop stuur, een mooie rode Denthi.

 March 28, 2013  Posted by at 17:54 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)