Nov 102019
 

Het is dus dertig jaar geleden dat de muur die Oost en West Berlijn scheiden feestelijk neergehaald. Een mijlpijl in de geschiedenis, een moment waar je bij moet zijn geweest. Nou ja ik zat een doos sigaren met mijn vriend Ricardo Suares leeg te roken, met de nodige drank. Ik paste op het huis van met toenmalige vriendin. We rookte de sigaren netjes op het ruime balkon, met de deur open, anders konden wij de muziek niet horen, met als gevolg dat het hele huis naar de sigaren rook. De televisie stond natuurlijk ook aan, met daar op het vieren van het neerhalen van de muur. We waren als begin twintigers diep ontroerd van dit mooie moment. Ricardo liep naar de stereo en zette,”Over de muur” van het Klein Orkest op. De tranen liepen over onze wangen daar ergens in Rotterdam Centrum, en u weet Rotterdam werd al veel eerder neer geheld, veel minder feestelijk, dat dan weer wel. We omhelsde elkaar, knuffelde elkaar en zogen vol emotie elkanders lullen lekker af. Nee hoor we keken niet eens naar de beelden uit Berlijn, want we wilde gaan stappen, dan heb je geen zin in belangrijke gebeurtenissen, ik denk dat we ons er niet zo bij betrokken voelde als de meeste mensen.

Het werd later en later daar op het balkon, want wij waren aan het wachten op Raymond die uit Berlijn naar ons zou toekomen om is lekker met zijn maatjes Rotterdam op stelten te gaan zetten. Net toen wij dachten dat hij niet meer zou komen werd er aan gebeld, het was een super vrolijke Raymond, vrijwel meteen gingen wij op weg in Daphne, het rode Daffie van Raymond die net zijn rijbewijs had gehaald. Daphne stonk ongelofelijk naar de Camembert, die daar iets te lang in de auto had gelegen. Raymond moest eerst nog even ordners met belangrijke papieren afleveren bij de ouders van een vriend. Gezamenlijk liepen wij het flat portaal in. Ik merkte op dat het misschien nog al laat was om de mensen wakker te bellen, dat was Raymond met mij eens. Maar de brievenbussen waren te klein voor drie dikke ordners, we hadden de papieren eruit kunnen halen, maar dan merkte Raymond stoned als een garnaal op dat de ouders van zijn vriend wel eens konden denken dat hij de papieren gelezen had. Goed punt. Zo begonnen we elk op een ordner te springen tot dat die in de brievenbus paste, de verkeerde merkte Raymond gierend van het lachen op. Waar net nog alle lichtjes uit waren, stonden die nu aan in de Schiedamse flat. Snel maakte wij ons uit de voeten in de stinkende Daphne, op naar Rotterdam. Raymond reed net iets zachter als de gemiddelde voetganger die laat zijn hond liet bouten, want hij wilde niet gepakt worden voor te snel rijden. Zo reden wij in slakke gang langs de rijen mensen voor Bleutiek inn, Rotown, Nighttown en andere gezellige danstenten. Geen van drieën hadden veel zin om in de rij te gaan staan. Zo belande wij bij het immer bruisende Gay Pallace waar geen rij stond. Stoned, dronken en misselijk van een hele doos sigaren liepen wij langs de vriendelijke uitsmijter, die iedereen een welkoms kusje gaf, die wij vriendelijk edoch vriendelijk maar beleefd afsloegen, flauw ik weet het. Ondanks het al laat was stond er nog niemand op de dansvloer, dan moesten wij de show maar stelen, en dat deden wij op muziek die wij toen geweldig vonden, en nu herinneringen uit een ver verleden zijn. Snel werd het drukker op de dansvloer, ik haalde net als Ricardo en Raymond alles moves die wij in huis hadden de houten dansvloer op. Net toen ik overwoog een achterwaartse salto te gaan doen, vroeg Raymond waarom ik mijn pyjama aan had. Ik keek naar mijn outfit, een pyjama dus, en haalde mijn schouders op. Zo af en toe gebeurde er iets vreemds op de dansvloer. Dan schoof er om de zoveel tijd een man langs aan diens neus voelend op zijn rug over de spek gladde dansvloer, Door de drukte zag ik niet waar ze vandaan kwamen of waar ze heen gingen. Vast een nieuw dansje dacht ik. Bij een kerel in het leer die ook langs schoof begon ik benieuwd te worden, was ik soms in een Joop Klepzeiker strip van Eric Schreurs beland? Tussen de dansende kerels door, hoorde ik het lachen als een Duivel van Raymond, daar zag ik de lange bij de boksen rood aangelopen van het lachen, net toen ik wilde wuiven waar ik stond sloeg hij een man op zijn neus, die vervolgens gelijk aan zijn voorgangers langs mij schoof. Wat een gezelligheid zou mijn vrouw Sandra zeggen. Achter mij was het inmiddels rumoerig, toen ik om keek bergreep ik waarom, overal zaten mannen met bloedneuzen en misschien erger. Raymond had blijkbaar een stress volle werkweek achter de rug. Hij bleef maar lachen, ik liep net als de nu veel minder vriendelijke uitsmijter op Raymond af. Ricardo was in geen velden of wegen te bekennen. Die zat buiten bij te komen van de hitte in de discotheek bleek even later, toen wij de uitsmijter hadden overleefd. Mank maar gelukkig gingen wij een broodje shoarma op de Witte de Withstraat bij Tel Aviv eten. Dat wij geen verstand hadden van Joodse humor, bleek toen wij uit de zaak werden gezet, gelukkig hoefde wij de Shoarma niet te betalen, heerlijk die Joodse gastvrijheid naar klootzakken zoals wij toen waren, of in ieder geval deze avond. We besloten midden in de nacht een bezoekje te brengen aan diergaarde Blijdorp, ik bedoel dat was in die tijd al prijzig.Title: Berlijnse muur in Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ricardo bleef bij Daphne en viel op de motorkap van het prachtige autootje in slaap, zagen wij toen we omkeken. Het was vrij makkelijk over het hek te klimmen, en natuurlijk zeer bijzonder om veel dieren te zien slapen, het was namelijk al licht aan het worden. Net toen ik dacht dat ik droomde, schoot er een grote vogel in een terrarium gelukkig, tegen het gaas aan. Ik kreeg daar ter plekke bijna een beroerte, tijd om naar huis te gaan. Het is dus dertig jaar geleden dat de muur die Oost en West Berlijn scheiden feestelijk neergehaald. Een mijlpijl in de geschiedenis, een moment waar je bij moet zijn geweest. Nou ja ik zat een doos sigaren met mijn vriend Ricardo Suares leeg te roken, met de nodige drank. Ik paste op het huis van met toenmalige vriendin. We rookte de sigaren netjes op het ruime balkon, met de deur open, anders konden wij de muziek niet horen, met als gevolg dat het hele huis naar de sigaren rook. De televisie stond natuurlijk ook aan, met daar op het vieren van het neerhalen van de muur. We waren als begin twintigers diep ontroerd van dit mooie moment. Ricardo liep naar de stereo en zette,”Over de muur” van het Klein Orkest op. De tranen liepen over onze wangen daar ergens in Rotterdam Centrum, en u weet Rotterdam werd al veel eerder neer geheld, veel minder feestelijk, dat dan weer wel. We omhelsde elkaar, knuffelde elkaar en zogen vol emotie elkanders lullen lekker af. Nee hoor we keken niet eens naar de beelden uit Berlijn, want we wilde gaan stappen, dan heb je geen zin in belangrijke gebeurtenissen, ik denk dat we ons er niet zo bij betrokken voelde als de meeste mensen. Het werd later en later daar op het balkon, want wij waren aan het wachten op Raymond die uit Berlijn naar ons zou toekomen om is lekker met zijn maatjes Rotterdam op stelten te gaan zetten. Net toen wij dachten dat hij niet meer zou komen werd er aan gebeld, het was een super vrolijke Raymond, vrijwel meteen gingen wij op weg in Daphne, het rode Daffie van Raymond die net zijn rijbewijs had gehaald. Daphne stonk ongelofelijk naar de Camembert, die daar iets te lang in de auto had gelegen. Raymond moest eerst nog even ordners met belangrijke papieren afleveren bij de ouders van een vriend. Gezamenlijk liepen wij het flat portaal in. Ik merkte op dat het misschien nog al laat was om de mensen wakker te bellen, dat was Raymond met mij eens. Maar de brievenbussen waren te klein voor drie dikke ordners, we hadden de papieren eruit kunnen halen, maar dan merkte Raymond stoned als een garnaal op dat de ouders van zijn vriend wel eens konden denken dat hij de papieren gelezen had. Goed punt. Zo begonnen we elk op een ordner te springen tot dat die in de brievenbus paste, de verkeerde merkte Raymond gierend van het lachen op. Waar net nog alle lichtjes uit waren, stonden die nu aan in de Schiedamse flat. Snel maakte wij ons uit de voeten in de stinkende Daphne, op naar Rotterdam. Raymond reed net iets zachter als de gemiddelde voetganger die laat zijn hond liet bouten, want hij wilde niet gepakt worden voor te snel rijden. Zo reden wij in slakke gang langs de rijen mensen voor Bleutiek inn, Rotown, Nighttown en andere gezellige danstenten. Geen van drieën hadden veel zin om in de rij te gaan staan. Zo belande wij bij het immer bruisende Gay Pallace waar geen rij stond. Stoned, dronken en misselijk van een hele doos sigaren liepen wij langs de vriendelijke uitsmijter, die iedereen een welkoms kusje gaf, die wij vriendelijk edoch vriendelijk maar beleefd afsloegen, flauw ik weet het. Ondanks het al laat was stond er nog niemand op de dansvloer, dan moesten wij de show maar stelen, en dat deden wij op muziek die wij toen geweldig vonden, en nu herinneringen uit een ver verleden zijn. Snel werd het drukker op de dansvloer, ik haalde net als Ricardo en Raymond alles moves die wij in huis hadden de houten dansvloer op. Net toen ik overwoog een achterwaartse salto te gaan doen, vroeg Raymond waarom ik mijn pyjama aan had. Ik keek naar mijn outfit, een pyjama dus, en haalde mijn schouders op. Zo af en toe gebeurde er iets vreemds op de dansvloer. Dan schoof er om de zoveel tijd een man langs aan diens neus voelend op zijn rug over de spek gladde dansvloer, Door de drukte zag ik niet waar ze vandaan kwamen of waar ze heen gingen. Vast een nieuw dansje dacht ik. Bij een kerel in het leer die ook langs schoof begon ik benieuwd te worden, was ik soms in een Joop Klepzeiker strip van Eric Schreurs beland? Tussen de dansende kerels door, hoorde ik het lachen als een Duivel van Raymond, daar zag ik de lange bij de boksen rood aangelopen van het lachen, net toen ik wilde wuiven waar ik stond sloeg hij een man op zijn neus, die vervolgens gelijk aan zijn voorgangers langs mij schoof. Wat een gezelligheid zou mijn vrouw Sandra zeggen. Achter mij was het inmiddels rumoerig, toen ik om keek bergreep ik waarom, overal zaten mannen met bloedneuzen en misschien erger. Raymond had blijkbaar een stress volle werkweek achter de rug. Hij bleef maar lachen, ik liep net als de nu veel minder vriendelijke uitsmijter op Raymond af. Ricardo was in geen velden of wegen te bekennen. Die zat buiten bij te komen van de hitte in de discotheek bleek even later, toen wij de uitsmijter hadden overleefd. Mank maar gelukkig gingen wij een broodje shoarma op de Witte de Withstraat bij Tel Aviv eten. Dat wij geen verstand hadden van Joodse humor, bleek toen wij uit de zaak werden gezet, gelukkig hoefde wij de Shoarma niet te betalen, heerlijk die Joodse gastvrijheid naar klootzakken zoals wij toen waren, of in ieder geval deze avond. We besloten midden in de nacht een bezoekje te brengen aan diergaarde Blijdorp, ik bedoel dat was in die tijd al prijzig.

Ricardo bleef bij Daphne en viel op de motorkap van het prachtige autootje in slaap, zagen wij toen we omkeken. Het was vrij makkelijk over het hek te klimmen, en natuurlijk zeer bijzonder om veel dieren te zien slapen, het was namelijk al licht aan het worden. Net toen ik dacht dat ik droomde, schoot er een grote vogel in een terrarium gelukkig, tegen het gaas aan. Ik kreeg daar ter plekke bijna een beroerte, tijd om naar huis te gaan.

 November 10, 2019  Posted by at 21:41 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)