Dat mijn maatje Serge Epskamp een duizendpoot is heeft u al vaker kunnen lezen in mijn stukjes proza (mocht u die überhaupt lezen). Iedere week belt hij mij met een nieuw plan, men zou het een carrière switch kunnen noemen, maar zijn Carrière laat die bijgoochem met rust, dat is zijn beroep, verdiend hij zijn poen mee die krotenkoker uit de Achterhoek. Op zijn label Cascosongs ziet u wat hij allemaal uit spookt het stuk verdriet. Maar wat er niet staat is dat hij ook gebokst heeft, met recht kan ik stellen dat hij zich daar voor schaamt. Ik heb hem met de mijn hand op mijn hart beloofd hier over niks door te vertellen. Uiteraard doe ik dat niet, maar het opschrijven zal dan wel goed zijn.

Het begon allemaal zo.

Een jaar geleden zat ik aan de bar in de Hippie hut te Dalfsen met Bo Hudson de immer vrolijke barman, die had het weer over zijn vergeten band,,”Big star”, een Amerikaanse rockband uit Memphis uit begin jaren zeventig. Hoe kun je in vredesnaam iets vergeten als Bo Hudson ons er steeds uitvoerig aan herinnerd dat Big star een vergeten band is. Nog wel de inspiratie bron van Rem. Als ik ooit iemand doodschiet is het wel de zanger van Rem met zijn jank stem, gadverdamme. Het is dat ik op de verkeerde momenten pacifist ben. Maar Big star is een goeie band, al krijg ik van de naam altijd enorme jeuk aan mijn kringspier.

Maar goed over spieren gesproken, buiten Bo Hudson zaten Pete Sandcreek een ver Nederlandse Amerikaan met heel veel geld en enthousiasme. Wat is die man druk, ik zeg altijd dat hij vooral door mee gaan (net als Barry Stevens), in de hoop dat Sandcreek zijn rotte hart het maar snel moge begeven. En Serge Epskamp was er ook. Hij dronk water, was bezweet, had een licht gele handdoek om zijn brede schouders, een vervelend hoofdband van net voor het einde van de eerste Wereld oorlog en een grijs joggingpak aan. Ik irriteerde mij mateloos aan die uitslover, en besloot niet te vragen of hij gesport had. Bo Hudson had nog steeds een monoloog over Big star en schonk Serge dus niet de nodige aandacht. Helaas Pete wel die kloothommel, ik wacht al zo lang op een uitnodiging van zijn begrafenis. Pete sloeg Serge op de schouder en vroeg wat hij had uit gespookt. Serge schrok van de vriendschappelijke klap op zijn schouder, en stond als Bep van Klaveren meteen in de bokshouding voor de geschrokken Pete. Ik krapte nog maar even onder mijn zak tijdens het gapen terwijl ik wat verdrietig naar Bo keek die niet uitgepraat raakte over Big star, zo goed waren die jongens nu ook weer niet. Ik besloot mijn vriend te onderbreken, en vroeg mij hard op af, of het waar was dat de zanger van Big star Alex Chilton een kromme penis had. Bo keek mij even uit het veld geslagen aan, maar ging meteen het internet opzoek naar informatie over Alex Chilton en zijn mogelijk kromme penis. Ik nam nog maar een slok van mijn bakkie leut, terwijl ik naar het zielige geleuter van Pete en Serge luisterde. Pete zei dat Serge een stel goeie schouders had. Serge stond meteen weer boos in de bokshouding, het stoom kwam uit zijn geur orgaan, hij siste wat Pete daar mee bedoelde , was hij van de verkeerde kant of zo. Pete keek beide kanten uit, en zei nee, misschien een beetje. Dan is het goed, zei Serge. Serge was aan het opscheppen over de boks trainingen die het tegenwoordig deed in zijn oude koeienstal. Pete was één en al oor. Bo zat met zijn tong tussen de lippen heftig te zoeken naar zo’n beetje alle rocksterren met een kromme penis. Als ik tegen een boksbal stoot zeggen ze nog net geen au, schepte Serge verder op. Ik had echt beter thuis kunnen blijven om mijn eikel op te poetsen, verder net als deze avond totaal overbodig.

Pete Sandcreek zag wel wat in het bokstalent van Serge, hij zou hem beroemd maken, met een door hem ter plekke verzonnen stoot, de Achterhoek. Het sloeg helemaal nergens op. Serge is al vijftig jaar oud, was een blauwe maandag op een boksbal aan het slaan, en zou het helemaal gaan maken. “Eat your heart out Rico Verhoeven”, wij hebben Dynamiet Serge opgegraven met zijn gevaarlijke Achterhoek, belachelijk. Maar Pete zou Pete niet zijn als hij Serge zover kreeg om een wedstrijd te boksen, een maand na deze kut avond, en jawel in de Hippie hut. Serge stond enthousiast in zijn handen te slaan, de halve zool, of moet ik Crypto zool schrijven de Podcast waar hij tegenwoordig de host van is, al net zo kansloos als zijn boks carrière.

Uiteraard was ik een maand later met mijn vrouw Sandra en al onze kinderen in de Hippie hut voor de blamage van de week. Onze Serge zou het gaan opnemen tegen het beest van Zuidwolde, Johan Morsink. Morsink was niet ontslagen uit de gevangenis waar hij vast zat voor het meermaals weigeren van een mondmasker ten tijden van de Corona pandemie, die gelukkig ver achter ons ligt, maar hoelang hij nog voor ons ligt weet niemand, behalve onze Jongeheer.

Pete had door Bo Hudson een geïmproviseerde boksring laten maken. Een veel te kleine ring, waardoor de kemphanen waarschijnlijk tegen elkaar aan zouden staan met de scheidsrechter er tussen in, lekker knus. Sandra keek naar Johan die met een grote joint als Popeye met zijn pijpje op zijn tegenstander stond te wachten, ze had er weinig vertrouwen in dat Serge dit gevecht zou overleven. Bo had al een mooie rolstoel gemaakt voor de verliezer. Het werd drukker en drukker.

Ik hoopte heel erg op een uit slaande brand, dat is het leukst met een volle zaal. Pete probeerde het publiek rustig te krijgen, waar bleef Serge. Nou om een slecht verhaal niet nog langer te maken, Serge kwam niet…

Title: Bokstalent uit de Achterhoek | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza