Jan 242013
 

Title: De Dode lijn (2006) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Wilt u op de Dode lijn komen, dan kan dat, nee het kost u niks. Enige moeite misschien om beroemd te worden en te overlijden. Want alleen dan maakt u kans om op de dode lijn van Itam mijn stiefzoon en mij te komen. We bellen elkaar niet vaak, maar als we elkaar bellen is er meestal iemand dood, een beroemdheid zal ik maar zeggen. Met mijn moeder heb ik een soort gelijke minder vrijwillige dode lijn.

Ik bel haar namelijk nooit om van iemands dood te berichten. Nee zij belt mij altijd met het slechte nieuws dat er een oude bekende, of een familielid is overleden. Deze lijn valt me meestal een stuk zwaarder. Soms mopper ik ook op haar, als ze bijvoorbeeld verteld dat een buurman dood is, waarvan ik niet eens besefte dat hij geboren was. Dat kan dan knap vervelend zijn, ik had dan toch gehoopt dat ik die dode kende. Maar je moeder sla je niet, en al helemaal niet door de telefoon. De dead reports beginnen allemaal met dezelfde zin,”weet je wie er dood is”, zonder die opener geen serieuze kandidaat voor de dode lijn. Soms hebben we het nog even over het verleden van de spiksplinternieuw nieuwe Hemelganger, maar vaak was zijn/haar naam voldoende en zijn we daar tevreden mee. De Paus zagen we aankomen, die was dus alles behalve spannend. Wally Tax die gisteren overleed, vond ik niet eens het vermelden waard, ik betwijfel namelijk of Itam hem kent. Ik zou hem er hoogstens nog even zijn bed voor uit kunnen bellen. Prins Rainer van Monaco was ook al een schot voor open goal, maar toch net de moeite van het bellen wel waard.

Een top dag is als er twee doden op een dag gaan. Bijvoorbeeld 2 November 2005, was als het Theo van Gogh en Gerrie Knetemann niet waren geweest een feestdag voor onze geliefde dode lijn. Geweldig zou zijn als er bijvoorbeeld een gebouw in zou storten met een flink aantal beroemdheden, bij voorkeur een zooi etterbakken natuurlijk. Dan konden we zeggen,’’Er is een gebouw in gestort, weet je wie er allemaal in zaten en dood zijn”, maar dat zal wel nooit gebeuren. Eer gisteren kreeg ik van Itam het bericht dat kunstenaar Anton Heyboer was overleden, die man met de vijf vrouwen. 81 was hij gestorven in zijn slaap. Ja daar ga je niet om treuren, maar toch vond ik het jammer. Hoewel er geen hoogtepunten van Anton meer te verwachten vielen op zijn leeftijd, had hij er toch maar een hoop gehad. Geweldig hoe hij met de ogen dicht, in zijn knuist tal van kwasten een hele zooi werken schilderde. Of hoe hij achterlijk op een gitaar zat te rammen en zat te schreeuwen. De journalist hoopte waarschijnlijk dat Anton toen al dood zou blijven. Dat had een primeur van heb ik jou daar opgeleverd. De musea vonden niet dat het kon, een werk van Anton die twee duizend gulden koste, naast een werk van 60000 gulden van een andere kunstenaar, vertelde hij ooit. Wat een lompe arrogantie, fijn toch als een kunstenaar zijn werken betaalbaar houd? De galeries hebben totaal geen probleem met dit fenomeen, ze verkopen Anton’s werken bij bosjes, en die bosjes zullen nu wel onbetaalbaar worden.* Stiekem hoop ik al op een mooie biografie, of misschien zelfs een speelfilm over Anton Heyboer. Dat was hij meer als waard. Hij maakte misschien niet altijd kunst, maar daar gaat het niet om, Anton was kunst en dat kan maar van weinig mensen gezegd worden. Misschien was Anton zelfs wel een beetje te groot voor onze dode lijn, Itam had het nieuws van zijn overlijden mij persoonlijk moeten berichten. Het ga je goed Anton, wij zorgen wel voor je vrouwen. Ik ben trouwens bang dat ze dat zelf wel kunnen. Natuurlijk ben ik samen met mijn vrouw richting Landsmeer in Noord Holland gereden, waar het huis en de galerie van Anton zich bevinden. Het hele huis is fel beschilderd, waarschijnlijk door zijn meest beschilderde vrouw, die ook de galerie rund. We hadden ons er erg op verheugd, maar het was een afknapper als een peuk in een asbak met een laagje water. Een stel stond een werk voor de kinderen uit te zoeken, en deden dit zo luid dat iedereen van de aankoop moest weten. één werk vond ik erg goed, bij de rest keek ik eigenlijk meer naar hoe de handtekening iedere keer hetzelfde was. Toch wil ik hier niet gaan zeggen dat een bezoek aan de boerderij van de vrouwen zonder Anton niet meer als waard is. Want ik weet inmiddels wel dat je in de mood moet zijn, en dat waren wij niet. We hadden onze hele dag erop ingesteld, en dat is al fout. Net als in een lange rij voor een museum staan, dan kan je er donder op zeggen dat het tenminste minder impact zou hebben dan als u vrolijk naar binnen wandelt, prachtige kunst ziet, terwijl u eigenlijk boodschappen had moeten doen.

Auw mijn wijsneus prikt………….

 

* het is nu gebleken dat de werken van Anton niet duurder zijn geworden, maar nog steeds betaalbaar zijn.

 January 24, 2013  Posted by at 13:45 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)