Feb 012014
 

Of een werk van mij mooi, lelijk, onfatsoenlijk of welke emoties dan ook bevatten kan mij persoonlijk niet schelen, op een bepaald moment komt een tekening of schilderij tot leven, en maak ik dat netjes af. Ooit vroeg graffiti kunstenaar Po zich hard op af, wie er meer lullen zou hebben getekend Beeldend kunstenaar Melle Johannes Oldeboerrigter (1908-1976 of ik Pieter Zandvliet. Een behoorlijk onbelangrijk gegeven, Melle schilderde pracht exemplaren, fantasie vol, schitterend. En het gaat om de kwaliteit niet on de kwantiteit. Toen was ik drie en twintig jaar jong, nu vier en veertig en al vele lullen verder in het leven, maar of ik er meer als Melle heb gemaakt doet er niet toe. Ik wil met de lullen die teken of schilder vaak iets vertellen, ze moeten bijna menselijke persoonlijkheden zijn, die lullen van mij. Zo verkocht ik in de vorige eeuw het werkje “Pauze“een slappe lul aan een waslijn, mijn helaas overleden buurvrouw kocht hem, en zag er van alles in, zoveel vertelde ze mij, dat ik de werkelijke reden van het werkje ben vergeten. Niet lang hierna verkocht ik een schilderij van twee knuffelende piemels, een jongens en een meisjes piemel. Later maakte ik nog een tekening van het zelfde onderwerp, maar dan twee mannetjes piemels. Een aantal jaren geleden verkocht ik aan een dame uit Nijmegen een grote getekende vibrator, met de naam `het lof de zotheid`, naar het boek van Desiderius Erasmus, die ik tekende als clitoris simulator aan de vibrator, Erasmus stond rustig een boek te lezen. Het werk reist tussen Duitsland en Nijmegen, om de zoveel tijd hangt Het lof der zotheid bij de vrouw haar vriend in Duitsland. Die werken maken wat mee van mij. En vannacht verkocht ik via mijn webshop de recente tekening;`De penis van Salvador Dali` een hangend exemplaar waarop miertjes zoals die Dali liet voorkomen op tal van zijn meesterwerken. Als ik naar de tekening kijk krijg ik jeuk, dus is hij goed gelukt voor mij. Hoe kom ik erop, vraagt men vaak aan mij, waarop ik antwoord dat ik alleen weet hoe ik eraf kom.

Zo zijn er tal van werken in mijn atelier of bij mensen of bedrijven die wat vreemd aandoen, maar eigenlijk oer normaal zijn. Ik probeer mijn werken altijd iets persoonlijks mee te geven, dat is eigenlijk het belangrijkste voor een Zandvliet, het mag nooit gedachteloos aandoen, het moet een beetje met de beschouwer kunnen communiceren. In mijn serie zelf portretten die ik maak sinds 2005, zie mijn webshop op deze website, ziet u hoe ik mij in mijn atelier gedraag, of wil gedragen. Het kunnen ook wensen van mij zijn, die ik in mijn werk probeer te vangen, de ene keer lijk ik er daad werkelijk op, de andere keer kon mijn zelf portret iedereen zijn die een bril draagt.

Ik tekende een keer in een dolle bui een mannelijk geslacht zo herinner ik mij nu even, op een grote witte envelop, die ik naar een bevriend kunstenaar opstuurde, op de zak van de penis plakte ik wat van mijn schaamhaar, gewassen hoor. Een soort van mail art. Ik had het zo naar mijn zin, bij het idee hoe de postbodes hier naar keken, waarschijnlijk hadden die het niet eens door, want de envelop kwam gewoon aan bij mijn wat verbaasde vriend.

Ik heb hier ook een groot doek staan genaamd “Happy vibrator“, op de achterkant van zit nog een aansluiting voor Title: De Penis van Dali en andere kunstwerken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza een contactje voor een sensor, het idee was dat als er iemand voorbij het werk liep, het werk gelijk een mechanische piemel zou gaan trillen. Dat is er nooit van gekomen, nu is het een mooi werk.

Best leuk eigenlijk over mijn werken schrijven op deze manier, ik hoop dat u het ook leuk vindt erover te lezen, dan ga ik dat vaker doen,

http://www.melle-schilder.nl/

 February 1, 2014  Posted by at 19:25 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)