Feb 092020
 

Verassingen zijn vaak leuk, veel vaker niet, maar zo op het eerste bescheten gezicht vrolijkte het telegram berichtje van mijn grote vriendin Dewy Mulder mij op. Ik zat weer eens te zeuren tegen mijn vrouw, dat hoort eigenlijk andersom, maar ja wij hebben de chronische aandrang bijzonder (vervelend) te willen zijn.Title: Dit is de laatste keer | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dewy die maar liefst twee radio programma’s bij Vechtdal,FM heeft, Blues meets Rock en Route 728 die online terug te beluisteren zijn. Het schijnt dat er kerels zijn die speciaal gaan douchen als Dewy op de radio is, liegt Dewy jok ik. Maar goed haar vriend en mijn vriend Sebastiaan (ze slaapt zelfs met onze vriend en hebben een gezamenlijke zoon) was ziek, en kon dus niet mee naar Supergrass in Parasiso. Dewy had natuurlijk al heel veel mensen gebeld en schriftelijk benaderd of ze misschien naar dit concert met haar mee wilde. Het leek er wel op dat het Corona virus haar vrienden en kennissen te pakken had gehad, niemand kon of wilde met de arme Dewy mee. Ze heeft drie uur naar mijn naam op haar telefoon zitten staren in de hoop dat ze een berichtje zou krijgen dat ik op ordinaire wijze on het leven was gekomen bij een bosbrand in Australië terwijl ik zat te paalzitten naast een witte reiger in de Hulsterplas. Maar nee geen bericht, optie was toen voor haar mij mee vragen en de avond van haar leven beleven of alleen gaan en in de auto in slaap vallen. Zo belde ze mij dus. Ik wilde wel, nog nooit in Paradiso geweest en een concert van Supergrass na tien jaar, en het één na laatste concert voor ze echt stoppen.

Zo kwam Dewy mij in haar Bolide op een druk Plevierplein te Nieuwleusen afhalen. Een tegenvaller was haar broek van namaak leer, je hebt toch ook geen namaak dieren. Oh wel, dan heb ik niks geschreven. Allereerst kreeg ik na aandringen van Dewy vijf kilo paaseitjes op mijn schoot die ze nog even bij de Aldi kocht. Hierna reden we met de muziek van Supergrass in de auto naar de Drive inn van Mac Donald, het duurde even voor ik doorhad dat ze daar geen films draaien. Ik nam op aanraden van Dewy een Vegetarische kipnuggets, die best smaakte. Dewy schepte er plezier in de caissières te versieren, nou als niet of nog niet lesbisch en zoals Dewy veel te opdringerig is, lukt dit natuurlijk nooit. Ik liet zonder dat Dewy dat zag mijn piemel zien, daar kan het ook aan gelegen hebben.

En hop op naar onze immer bruisende hoofdstad, wat dat betreft zit er geen verschil tussen Amsterdam of mijn woonplaats Nieuwleusen. Steeds meer van die nare klote Westerlingen komen hier wonen, wat ook weer aan mij kan liggen. Ik ben een ster in mensen een veilig gevoel mee te geven. Maar nog beter ben ik in het wekken van illusies, wat dat betreft ben ik net wijlen Rasta Rostelli, oh hij leeft nog, dan heb ik niks geschreven.

Ergens op de A28 kreeg ik een paniek aanval, laat ik het er ophouden zonder dit stukje in een medische encyclopedie te transformeren kort houden, kut was het. Maar met het raam op een kier was ik er zo weer boven op. Na even zoeken konden we de enorme auto van Dewy parkeren, nou ja dat deed ze zelf, onhandig als je zulke handelingen met zijn tweeën doet. Er stond voor de Paradiso kerk nauwelijks een rij, we konden zo naar binnen huppelen. Met veel meer moeite propte wij ons naar binnen de concertzaal in. Wat een tyfuszooi dacht ik op zijn minst erg. Opeens moest ik heel erg bouten, dus excuseerde ik mij aan Dewy die verder de zaal in worstelde en ging is lekker zitten schijten, wist toen nog niet dat dit het hoogte punt van het concert zou zijn. Door mijn hoofd zong good old André Hazes e”en van zijn talloze hits,”dit is de laatste keer”.Opgelucht wurmde ik mij weer onder de andere slachtoffers van deze avond, er waren duidelijk teveel kaartjes verkocht, of misschien is het normaal als je niet kan bewegen, wat een concert altijd leuker maakt, doordat je niet als een vieze droog neuker te boek wilt staan. Ik ben niet groot dus ik zag vooral de achterhoofden van kalende mannen. Twee Engels mannen, aan beide kanten één pleurisleiders probeerde via mijn gehoor met elkaar te communiceren, en het lukte nog ook. Ik hoop zo dat ze hartstikke dood zijn gereden later op de avond, joh de auto’s rijden hier de andere kant op. Ik kon mij in geen mogelijkheid op de muziek concentreren. Wie wil dit nou voor zijn lol, in menig bom volle bajes heb je meer ruimte. Weer ging ik naar het toilet, nu om te zeiken, Onderwijl bleek Dewy zich aan een dikke pilaar (van beton) te hebben vast gepland, haar enige redding deze avond er heel huids af te brengen. En daar ging poging twee, weer stonden ze om mij heen te lallen, na nog een poging heb ik mijn jas gepakt en ben buiten gaan staan, heerlijk. Onderwijl belde ik met mijn vrouw, gezellig. Wat ik nog vergeet en toch wel enigszins spannen was, was dat een kerel mij in de drukke zaal een stomp gaf, waarschijnlijk moest ik opzij en dacht hij dat ik door de herrie het niet zou horen als hij mij vriendelijk vroeg of ik op zou rotten Ik gaf echter een stoot op zijn ribben, waarop hij niet zo’n zin had om naar de plek die hij voor ogen had te gaan, en gebaarde moeilijk kijkend zijn vriendin weer naar de bar te gaan. Nou dat had u niet willen missen, nou ik ook niet. Ik hoop echt dat hij zich later op de avond heeft aangesloten bij die twee Engels mannen. Dewy kwam ook naar buiten toen ze mijn berichtje las dat ik lekker buiten stond, en ze zich niet druk hoefde te maken. Ze zei samen uit, samen thuis en zo verlieten wij na krap een uur doffe ellende voor ons plezier de hoofdstad weer.

 February 9, 2020  Posted by at 22:01 Pieters Proza  Add comments

Leave a Reply