Mar 302013
 

Title: Druiventrots | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza “Niet doen”,”dat mag niet”,”blijf van mij af”, draagt de warme lucht een krakende oudemannestem.
Twee oude mannen zitten medio 2039 voor een oude vervallen melkfabriek.
Ze kijken stil voor zich uit, na hun dagelijks gekietel. Niemand in Nieuwleusen weet hoelang deze twee kunstenaars al in de fabriek wonen, Gert Jan Herman en Jan Willem Pieter. Voor de oude knakkers zijn er geen weet-je-nog verhalen. Ooit besloten ze hier mee op te houden, om de reden dat ze niet bij elkaar wilden merken dat ze vergeetachtig werden. Dan gaat Jan Willem Pieter staan en schreeuwt,”alle klootzakken zijn gelukkig al lang dood”, waarop Gert Jan Herman opkijkt, en mompelt dat helaas ook de goedzakken gestorven zijn.
Jan Willem Pieter zakt ontdaan weer in zijn stoel, om verder te gaan met staren in het niets.
Zo gaat dit bij goed weer dag in dag uit. Schilderen ligt ver in de verleden tijd.
Dus een doel is er niet meer in het leven van deze oude vrienden.
Dan komt er iets tussen de twee vrienden met een flats-geluid uit de blauwe lucht vallen.
“Gadverdamme, duivenstront”, zegt Jan Willem Pieter mopperend, het zit ook op zijn mouw.
Gert Jan Herman moet lachen, en hij begint op trage toon een verhaal.

In de achttiende eeuw lagen er weilanden tussen Balkbrug en Nieuwleusen in, die toen nog Den Hulst genoemd werden.
Daar woonde Mannes, een ondernemende boerenzoon, die korte tijd voor legeroefeningen in Zuid-Frankrijk was geweest. Bij terugkomst had hij druivenpitten meegebracht.
Hij had er wat geplant en al snel stonden er druivenstronken, die na een jaar oranje druiven gaven. Hiervan maakte de slimme Mannes wijn. Oranje wijn.Title: Druiventrots | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Die wijn was heel zuur, maar je vergat er je zorgen door.
De vader van Mannes zag er handel in, verkocht zijn koeien, om het weiland vol te zetten met druivenstronken. Na twee jaar hadden Mannes en zijn vader een heuse wijngaard, overal kwamen arme werklieden vandaan, die de goedkope wijn kochten, om hun zorgen te vergeten, en om nog harder te werken.
Al snel gingen de boeren in de omtrek van de wijngaard ook over op druiven.
En zo ontstond er een dorpje, dat men Druiventrots doopte.
Men opende er een grote herberg, waar alleen Druiventrots-wijn werd verkocht.
De kerk diende als opslagplaats voor wijnvaten, die de inmiddels alcoholistisch geworden dominee beheerde. In en om Druiventrots bleven werklieden en landlopers hangen voor de wijn.
Zelfs zigeuners bleven er hangen aan de rand van het dorp.
In de kerk van het nabij gelegen Staphorst riep de dienende dominee Druiventrots uit tot duivelsdorp. Men dronk er het bloed van de duivel en het zou slecht aflopen met de bewoners en bezoekers van Druiventrots.

Klootzak”, mompelde de neuspeuterende Jan Willem Pieter door het verhaal door.

Er braken vechtpartijen in Druiventrots uit tussen de drinkenbroers, en langzaamaan raakte iedereen verslaafd aan de oranje wijn van Duiventrots.
Maar het leven ging door, en Druiventrots bleef zich uitbreiden.
Mannes werd uitgeroepen tot burgemeester van het nu tien jaar oude dorpje.
Er gingen geruchten dat er op de wijngaard van boer Joppe een nest met hele grote duiven was uitgekomen. Toen Mannes er met zijn gevolg van altijd beschonken wethouders arriveerde, keek hij zijn ogen uit; duiven ter grootte van een volwassen gier keken hem aan.
Dit kon voor nog meer geld gaan zorgen.
Mannes liet een hekwerk om de wijngaard van Joppe zetten, en die moest entree gaan vragen aan nieuwsgierige Title: Druiventrots | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza bezoekers.
Hele rijen bezoekers stonden voor de ingang, iedereen wilde de reuzenduiven van Druiventrots aanschouwen.
Dat de steeds maar groter wordende duiven alle druiven opaten, vond Joppe bijzaak.
Maar toen de duiven gingen uitvliegen, op zoek naar meer druiven, werd het toch een probleem.
De inkomsten van duivenbezoekers was prima, en waren zelfs hoger dan de inkomsten van de wijn, maar inmiddels waren alle inwoners verslaafd aan de wijn, konden er niet meer buiten, en de wijnvoorraden namen ziender-ogen af.
Er waren overvallen op de wijnboeren, met soms zelfs dodelijke afloop.
Mannes, één van de weinige niet-verslaafden, overwoog Druiventrots te veranderen in Duiventrots, en het hier op te gooien.
Maar na een ongeval waarbij een toeristengezin was verzopen in de duivenstront, nam het duiventoerisme af.
Eerst dacht men dat de toeristen door buitenaardse wezens waren aangevallen, omdat ze helemaal oranje waren, maar overal in Druiventrots vond men de oranje Duivenstront.
Boerderijdaken bezweken onder het gewicht van de duiven.
En het zo mooi opgebouwde Druiventrots begon stilaan oranje te kleuren.
Mannes besloot met pijn in het hart de duiven dood te schieten.
Dit liep echter uit op een ware catastrofe; de jagers werden aangevallen door de woedende reuzenduiven en aan stukken gescheurd.
Ook burgermeester Mannes kwam om.
Druiventrots verdween onder de oranje duivenstront de vergetelheid in.
De Dominee van Staphorst had gelijk gekregen; Druiventrots was niet meer.
Gert Jan Herman keek na zijn schitterende verhaal naar zijn vriend Jan Willem Pieter, maar die was in slaap gevallen.

“Klootzak”, mompelde Gert Jan Herman het niets in.

 March 30, 2013  Posted by at 14:33 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)