Title: Eindelijk voorjaar | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Langzaam draai ik mijn bureaustoel, trek mijn huid los van de stoel, mijn huid die inmiddels is vergroeit met de stoel. Ik kijk voor mij uit, maar eigenlijk kijk ik achter uit. Ik haal diep adem, heel diep adem, en tijdens het uitblazen schop ik wild voor mij uit, heel wild, ik blijf trappen. Mijn vrouw komt geschrokken de kamer binnen, de hondjes hebben zich angstig verstopt, zo goed dat ik u niet kan vertellen waar de viervoeters zich verschuilt hebben. Mijn vrouw vraagt waarom ik zo wild trap. Na anderhalf uur en zeker van mijn zaak, zak ik in elkaar, geen porie in mijn lichaam is onbezweet, dan geef ik mijn vrouw een verklaring voor mijn trappen. ¨Ik heb de winter de lente uitgetrapt, en ik hoop dat hij het niet zal wagen ooit nog terug te komen¨. Mijn vrouw loopt weg, en zegt onder het weglopen door, dat dacht ik dus al, bedankt.

Maar met het verjagen van Koning winter, ben ik helaas nog niet klaar, was dat nou maar waar.
Ik ren naar buiten, langs mijn hondjes die lui een boek van Kafka zitten te lezen, mijn vrouw schud haar hoofd, die weet dat ik zal blijven rennen, ze zal mij dagen moeten missen, ik ben namelijk opzoek naar de geur van de lente. Gemaaid gras, Lavendel, Amor de Noche, een plant die alleen in de nacht bloeit en heerlijk ruikt, hiervoor zal ik dus tot ver in Spanje moeten rennen, no span, geen probleem, wat moet dat moet, al moest ik op zoek naar heerlijke lente geuren de anus van Kim Jong-un, spreek un uit als oen, inkruipen als kabouter Prikkeprak in zijn beste dagen. Deze niet te onderschatten Leider van Noord Korea, is een misschien qua uiterlijk gelijk aan één van de Jostiband leden, het is een pienter manneke hoor. Allereerst zien wij hem op fotos’alleen door verrekijkers kijken, Dit is allemaal afleiding, er zit gewoon glas in de verrekijker, hij kan in werkelijkheid veel verder kijken, met gemak kijkt dit gele ventje zo de slaapkamers van het Wittehuis binnen, zijn voorkeur ligt bij die van de oudste dochter van president Obama. En je dan maar voor debiel houden, vertrouw hem niet, hij heeft snode plannen.

Maar goed, in zijn anus zal ik de lente vast niet gaan ruiken. En daarvoor ben ik op weg. Uren na mijn vertrek op een landweggetje ter hoogte van Bern, stop ik even om bij mensen naar binnen te kijken, hoe Fabian Cancelarra het peloton aan gort rijd op weg naar Roubaix, ik tik op de raam en doe mijn duim omhoog naar de Zwitserse familie die verbaasd opkijken. Ik wacht niet af, en vervolg mijn weg, mijn tocht kan nog dagen duren….