Dec 242019
 

Tot afgelopen zomer was ik gelukkig, en kinderloos. Niet dat ik niet van kinderen hou, ze maken mij altijd vrolijk, bleek er toch één ergens in Mataro te Catelonie rond te strompelen, want als dat normaal lopen is, dan zwem ik als een straaljager, die mij alles behalve blij maakt. Het is nu negen en heet Jordi Zandvliet, zijn moeder Juanita die ik mij niet herinner heeft hem ook nog mijn achternaam gegeven. Uit het niets belde de snol mij op, of ik mijn zoon wilde ophalen, ze had er genoeg van voor hem te zorgen. Ik wilde bijdehand doen door een DNA voor te stellen, nou die was al gedaan, en is opgemaakt door een achtergebleven schaamhaar, die inderdaad aan de slag die er in zit niet anders als van mijn balzak afkomstig kan zijn, de lul. Nou met Rolf de buurman hebben we hem toen maar opgehaald, wel in de kofferbak met een luier om en een kwijl dweil in zijn gekke bekkie. Thuis aangekomen kwam mijn vrouw super vrolijk uit huis lopen, om mijn zoon te verwelkomen, nou toen ze hem zag, vroeg ze meteen of ik de kelder al opgeruimd had, dan kon hij daar zijn verdere leven wel doorbrengen. Gelukkig staat er alleen wat rattengif en vuurwerk. Ik trapte hem de trap af de kelder in, verstomd keek hij rond in de donkere kelder, kon ik zien met mijn zaklantaarn. Ik gooide een kunststof fles cola op zijn hoofd en wat brood in een plas regenwater op de grond. Meteen viel hij in slaap, dat scheelde weer een bed kopen voor dat hersendode gedrocht.Title: Er zijn ergere dingen als mijn zoon Jordi | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar zo voor kerst vond ik het een mooie kerst gedachte als Jordi kerst met ons boven in de huiskamer vierde. Dit vroeg ik eerst aan Sandra, die met haar ring vinger priemend in het lucht ledige niks, zei dat hij dan wel in de honden bench moest, hij paste maar net met zijn ontzettende grote knar. Gisteren heb ik een slaap liedje voor hem gecomponeerd, want hij kan er ook niks aan doen, Het liedje heet,”was je maar dood stuk ademend verdriet. Ik heb nog nooit iemand zo debiel blij in een krappe bench zien rond schudden, ik moest er tranen van onderdrukken als een dictator zijn volk, waar heb ik dit aan verdiend. Had ik mijn kwakkie maar tegen de kachel aan gespoten, dan was het allemaal met een sisser in plaats van een misser afgelopen. Vannacht zijn we gaan voetballen, het was gelukkig pikdonker want ik wil de buren verder niet vervelen met mijn monstertje. We hadden geen bal, maar daar kon ik Jordi voor gebruiken, ik heb nog nooit met zoveel plezier een bal tegen een muurtje aangetrapt. Natuurlijk had Jordi wel zijn kwijl dweil in zijn broodmolen, want de buren hadden hun slaap hard nodig. Ik heb al drie keer geprobeerd Jordi te helpen door zijn organen en het verder bruikbare aan de onderwereld te verkopen, maar zelfs dat is waardeloos aan hem. Ik heb hem bij een varkensboer afgeleverd om hem aan de varkens te voeren, maar al na tien minuten belde de boer dat Jordi de varkens van streek maakte, die beesten zaten met zijn alle in een hoekje van de stal, ze waren doodsbang voor die klink klare debiel van mij. Buiten wat wansmakelijke gorgel geluiden komt er niks zinnigs uit mijn zoon. Wel kan ik zien als hij blij is, dan glimlacht hij met zijn hoofd tegen de muur aan koppende. Dat deed hij ook toen ik hem een duizend klapper voor oud en nieuw beloofde op zijn lever. Maar goed er zijn ergere dingen als mijn zoon Jordi.

 December 24, 2019  Posted by at 16:02 Pieters Proza  Add comments

Leave a Reply