Title: Fiesta | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Met mijn toenmalige vriendinnetje zat ik bij mijn ouders op de grijspluche bank naar een video te kijken. Mijn ouders waren niet thuis, dus we hadden het rijk alleen. Het was een vakantie video. Harde muziek en dansende mensen werden gefilmd. Vanaf de grond, want er kon ook onder de rokjes meegekeken worden.

De cameraman was ik, op een feestje dat een week ervoor had plaatsgevonden bij twee vrienden thuis in Badalona, Catalonië . Ik wist niet dat ik gefilmd had, dus al helemaal niet vanaf de grond. Soms gaf ik, lazarus, wat commentaar. Zeg maar dòmmentaar, want buiten dat het onverstaanbaar was, leek ik ook de kluts kwijt. Er zat al heel wat tequila achter de kiezen. Ricardo moet een groot deel van het feest op het toilet hebben gezeten met diarree. We hadden bij de apotheek medicijnen tegen moeilijk poepen gekocht, in plaats van tegen diarree! Hij heeft drie van de zeven vakantiedagen op het toilet gezeten.  Je ziet mij soms vrolijk dansen, veelal alleen, maar soms ook obsceen schurkte tegen de chica’s aan. Nuria en Antonio waren ongeveer even oud als ik: Begin twintig. Mijn vader had  Nuria ontmoet tijdens een zakelijke verkoop in Barcelona. Hij en zijn zakenpartner hadden het goed gedaan, want ze hadden een paar duizend knuffeldieren verkocht aan de baas van Nuria.

Mijn pa had verteld dat ik met een vriend een weekje kerst zou komen vieren in Barcelona en  Nura nodigde ons bij haar thuis uit voor dit dubieuze feestje. Mijn vriendinnetje naast mij op de bank vond de video begrijpelijk minder leuk, maar ik negeerde haar gezeur, want ik had de film nog niet gezien. Ze vond de dames op de video vieze hoeren, maar ìk was eigenlijk de hoer. Dat durfde ze niet te zeggen, denk ik. Na een tijdje zag je mij op de video achter een grote waterpijp zitten, vrolijk Nederlandstalige liedjes zingend voor het enthousiaste publiek. Vooral de dames, want de blikken van de mannen waren minder gezellig, de meesten kon ik mij niet eens herinneren. Af en toe verschijnt een grauwe Ricardo in beeld, die mij vraagt mee te gaan en het feest te verlaten, maar ik huppel mijn halfdode vriend vrolijk voorbij. Dan zie je dat een kerel tegen mij aanduwt. Hij is ergens boos om. Andere personen komen tussenbeide. Ik blijk het niet helemaal door te hebben, want ik probeer hem vriendschappelijk de hand te rijken. Als hij die weg mept, valt het kwartje in de alcohol en geef ik de boze kerel een trap in zijn maag, met een stomp eroverheen op zijn gezicht. Een meisje begint hard te gillen en vliegt mij aan, geholpen door haar vriend met bloedneus. Ik sla ze allebei van mij af en loop de kamer uit. De cameraman van dat moment wordt verrot gescholden. Dan klikt het beeld weg. Als hij weer aangaat is het ochtend en zit ik met Ricardo aan de waterpijp. Iedereen is weg, alleen Nuria loopt rond.

Langzaam dringt het gezeur van mijn vriendinnetje tot mij door. Ik vraag of ze op wil rotten.Dan begint ze te huilen. Ik aai haar ongeïnteresseerd. Ze kust mij en ik haar. Ze haalt mijn plasser uit mijn jeans. Ik laat het toe. De goedzak. Zij kust hem. Hij kust haar terug. Zij doet haar ding. Ik kom klaar. Ze begint weer over de hoertjes op de video. Ik vraag haar weg te gaan, voorgoed.

Voordat we zouden trouwen, kinderen krijgen en zielsgelukkig scheiden…