Jun 142019
 

Het is druk op een feestje ergens in Schiedam alweer jaren terug in mijn verleden. Een magere kerel vraagt mij of ik Pieter de kunstenaar ben. Dat ben ik, zeg ik, alsof ik de enige kunstenaar ben die Pieter heet. De kerel slaat arm om mij heen. Niet fijn vind ik dat, zeker omdat hij een goedkoop geel hemd draagt, en zijn oksel op mijn schouder rust. Hij blijkt een groot fan van mijn werk, waar hij mijn werk van kent is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Al snel hoor ik hem niet meer, en hoop dat hij spoed maakt met de reis naar de dag dat hij zijn laatste raadsel op zijn sterfbed uitblaast. Hij verteld dat hij mij rijk gaat maken, en dat terwijl ik hem dat niet eens vroeg. Hij noemt mij zijn maat, hij is echter de meest ongewenste vriend die ik mij maar in kan denken. Ik maak mij uit de voeten, met de smoes dat ik naar het toilet moest, zo ontkwam ik al heel erg vaak aan feestelijke gezelligheid. En dit soort uit hun nek lullers ben ik nog veel vaker tegen gekomen.

Title: Gekke Eppie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hij wist als jongere niet eens dat je schilder kon worden, maar nu hangt zijn kunst in Venezuela. Pieter Zandvliet uit Nieuwleusen is er maar wat trots op. Alles in zijn huis ademt kunst, schilderijen zijn overal te vinden.
Tafeltjes en lampenkappen zijn voorzien van zijn ‘tekeningen’ en zijn atelier heeft hij in de woonkamer. “Het is mijn passie, ik zou niet zonder kunnen”, zegt Zandvliet enthousiast.
Eind vorig jaar werd hij benaderd door Pop Art kunstenares Honys Torres. Zij organiseert een expositie in Venezuela en kwam bij hem terecht via zijn facebookpagina. Een lot uit de loterij voor Zandvliet, want hoe groot is de kans dat iemand bij hem uitkomt. Torres vroeg of hij interesse had om te exposeren in Venezuela? “Ik was helemaal verbaasd. Ik heb eerst gekeken of het een echt museum was en geen voetbalkantine”, zegt hij met een lach.
Dit bleek geenszins het geval en hij stuurde foto’s van zijn werken op. Die bevielen de organisatoren en hij kreeg anderhalve maand geleden te horen dat hij daadwerkelijk mag exposeren. Replica’s, dat wel want er was geen tijd om de echte werken op te sturen. Zelf is hij niet in de gelegenheid om te kijken. “Dat is wel jammer, maar hopelijk volgend jaar. Ik ben uitgenodigd om mee te doen aan een nog grotere expositie in Venezuela.”
Zandvliet’s kunst hangt aan de wand van de Expositie Lecheria Pop Art in het Museo Museo Dimitrios Demu.
De expositie is een succes. Zandvliet heeft al foto’s opgestuurd gekregen en ook via zijn internetsite krijgt hij de nodige reacties uit Venezuela. Het is niet zijn eerste expositie in het buitenland, maar wel één van de meest bijzondere. Zandvliet: “Als je leest dat er mensen zijn die zo ver weg van je kunst genieten, daar doe je het voor.” Zandvliet is ‘fulltime’ schilder, zoals hij het zelf noemt. “Alleen het woord schilder klopt niet helemaal. Ik teken, maar dan met een kwast.” Hij is niet naar de kunstacademie geweest, maar tekent en schildert al zolang hij zich kan herinneren. “Ik ben begonnen aan een opleiding als timmerman. Mijn vader was dat, dus ik dacht er wel aanleg voor te hebben. Dit was niet het geval en ik ben gestopt en verder gegaan met tekenen. Dat je kon leren om schilder te worden, is nooit bij me opgekomen.” Hij tekent dagelijks, anders ‘verleer’ je het. “Dan duurt het erg lang voor het weer goed gaat”, legt hij uit. Gemiddeld is hij ruim twee weken bezig met een schilderij en het liefst schildert hij acht uur per dag.

Als kunstenaar (ik althans) krijg ik ook weleens voorstellen voor opdrachten, alsof ik een shirt aan heb waar opstaat,”ik ben gekke Eppie vraag het mij maar”.

In 2001 maakte ik in opdracht een gigantische schildering op het rolluik van de Artotheek Schiedam en een grote muurschildering in het Stedelijk museum van dezelfde stad. Een paar weken na de muurschildering werd ik gebeld door een bekende Schiedammer, hij had de muurschilderingen gezien, die hij prachtig vond. Hij had zo schreeuwde hij door de telefoon een mooie opdracht voor mij. En wel of ik op de deur van zijn garage letters wilde schilderen,”HIER NIET PARKEREN AUB”. Natuurlijk in mijn stijl zei hij nog, voor ik vriendelijk bedankte voor deze grandioze uitdaging. Of een dame uit Arnhem die mijn werk zo ontzettend gaaf vond, en vroeg of ik een muur in haar huiskamer wilde schilderen, ze zou dan natuurlijk de reiskosten vergoeden. Ook dit zag ik toch niet zo zitten. Arnhem is een leuk stad hoor, maar zo leuk nou ook weer niet. Een andere dame vroeg of ik haar slaapkamer wilde beschilderen, er een echt Pieter Zandvliet kunstwerk van maken, de verf zou ze vergoeden, en ik mocht al haar muziek collectie beluisteren, ja gaaf hoor, toch maar even afgeblazen. Zo vragen mensen geregeld of ik gratis wat voor ze wil beschilderen, te vaak eigenlijk. Begrijp mij goed, ik ben niet op geld belust en hoef niet rijk te worden, maar er gewoon eten van kopen en af en toe iets leuks doen met mijn vrouw kan ik niet van lucht.

Mocht u een opdracht hebben, graag, maar voor niks gaat de zon op.

 June 14, 2019  Posted by at 20:03 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)