Mar 212014
 

Gisteren 20 maart was het dan zover, ik ging eindelijk naar een concert van de uit Ghana afkomstige gitaar virtuoos Ebo Taylor, twee weken geleden won ik namelijk twee vrijkaartjes van Radio 6. Op mijn scooter reden Xandra en ik naar Station Zwolle. Xandra had de kaartjes al online besteld voor de treinreis naar Utrecht, in de Ekko zou het concert gaan plaatsvinden, buiten twee entree kaartjes lag er ook nog een cd en poster van Ebo op mij te wachten. Op het station zagen wij dat de trein die ons in drie kwartier naar de prachtig mooie Domstad zou rijden, was uitgevallen, de gele klootzak, dacht ik nog. Een conducteur vertelde dat wij dan de trein naar Amsterdam Zuid moesten nemen en daar overstappen op de trein naar jawel Utrecht. Met enige twijfel besloten wij het erop te wagen, een behoorlijke omweg.

Terwijl de trein door de Flevopolder reed, dacht ik aan Geert Wilders en zijn schandelijke uitspraken, om weer alle lampen op zich Title: Gele klootzak | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza gericht te krijgen, en het lukte weer, tot ver buiten de lands grenzen. Het moet ons toch een keer lukken deze man dood te negeren, hem te laten schreeuwen tegen een dove muur, maar goed ik geef toe zoals u kunt lezen. En weet u wat ik zo raar vind, als iemand anders iets over of tegen hem schreeuwt moet die voor het gerecht of het land uit, wat een kut gozer is het toch. Steeds moet ik denken aan een klein Marokkaans jongetje met mooie bruine ogen en krullen op zijn ronde hoofdje die met autootjes op de veilige grond van de huiskamer zit te spelen, en achter hem op de televisie hoort schreeuwen dat er minder Marokkanen in Nederland moeten zijn. Hij springt op, rent naar zijn moeder die haar prachtige lang golvende bruine haar kamt, starend in de spiegel van de gang. Het jongetje vraagt aan zijn moeder waarom ze weg moeten, en waar gaan ze dan heen. Zijn moeder aait over de kleine knul zijn hoofd, en zegt dat hij niet naar mannen met geblondeerd haar en Geert Wilders heten moet luisteren, daar is er altijd één teveel van. Het jongetje loopt weer naar zijn autootjes, zijn moeder droogt een traantje met een doekje weg…

Met Geert in de trein, lekker handig ben ik. Een vliegtuig zette zijn daling in, om op Schiphol te landen, wat vind ik dat toch mooi, hij hoeft zijn vleugels er amper voor te bewegen. Mijn gedachten dwaalde van Geert naar het vermiste Maleisische vliegtuig. Zomaar verdwenen, gigantische zoek acties, maar tot dusver ten spijt. Wat zou er gebeurt zijn, zit er uiteindelijk een verfilming in, een boek… Iedereen kan alleen maar speculeren, wat er gebeurt is, misschien over vijftig jaar nog wel, dat weet ik vandaag nog niet. Eindelijk komen wij in Amsterdam Zuid aan, het is druk op het trein station. Xandra gaat wat buiten de menigte staan, en ik voor de gezelligheid ook maar. Al is de gezelligheid ver te zoeken, die is in Utrecht alweer een half uur aan de gang, als de trein naar Utrecht er om tien uur nog niet is, besluiten wij de trein terug naar Zwolle te nemen. In Weesp moeten wij overstappen op de stoptrein naar Zwolle, we zitten dan hatelijk dicht bij Utrecht. Ik besluit er niet van te balen, geniet van alle mensen, uit alle windstreken in de trein, zo vaak zie ik die niet in Nieuwleusen. Ze hebben allemaal één ding gemeen, ze kijken verveeld naar een beeldschermpje in hun handen, één pot nat mensen. Het is wachten tot er een aanval op de Iphone komt van Geert Wildenbras, verstop hem maar vast….

 March 21, 2014  Posted by at 23:28 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)