Het wielren seizoen is gelukkig weer begonnen. Actief neem ik deel, kijk altijd van achter mijn tekentafel of ezel naar de Televisie, meestal naar de BRT, want zoals men zegt, als er twee fietsen naast elkaar rijden zend de Bels het uit, en gelukkig maar. De Nederlanders doen het tot dusver prima, wat het net even iets leuker maakt om te kijken. Ik verheug mij met volle teugen op een geweldig wielren seizoen..

Mijn favoriete renner aller tijden is de helaas veel te vroeg overleden Amsterdammer Gerrie Knetemann. Als dertien jarig ventje heb ik Title: Gerrie Knetemann | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza bij de Rijwielfavoriet aan de Schiedamseweg in Rotterdam vaak staan staren naar prachtige wielerposters, op één van die posters stond de legendarische sprint tussen tijdrit fenomeen de Italiaan Francesco Moser en jawel Gerrie Knetemann die onverwachts de sprint met band dikte won, en zo Wereldkampioen werd. Voor Nederland met Peter Post zijn Raleigh ploeg waren de mooiste jaren in het wielrennen, de Postbodes, zoals de renners van Peter Post genoemd werden wonnen heel veel wedstrijden en zelfs de tour de France van 1980 met Joop Zoetemelk. Ik volgde het wielrennen in die tijd intens, en las alles wat los en vast zat over de wielersport en zijn prachtige verhalen. Ik vond het gers als Mart Smeets Gerrie Knetemann na een wedstrijd interviewde, en hij er weer wat mooievaak zelf verzonnen wielerjargon uitgooide. Heel verdrietig was ik toen Knetemann op een geparkeerde auto reed tijdens een koers in België, en meer dood dan levend in het academisch ziekenhuis van Gent belande. Ik schreef hem een beterschap kaartje, en kreeg een foto met handtekening van de Kneet terug, die ik helaas ben kwijt geraakt. Een jaar later lag ik zelf in het academisch ziekenhuis van Gent, nadat ik een auto was ingereden, waarvan een meisje opeens de deur opendeed. Ik was gelukkig niet zo gewond als mijn held Gerrie, maar ik was stiekem trots om in het zelfde ziekenhuis als Gerrie Knetemann te herstellen. Toen dacht ik dat dit een voorteken was, van een wielercarrière die zijn weerga niet kent voor mij, een mens kan zich vergissen.

Rust in vrede lieve Gerrie…