Mar 252013
 

Title: graffiti  | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza De eerste keer dat ik met graffiti in aanraking kwam, of er voor open stond was toen ik acht jaar was en met een vriendje een gat aan het branden was in een kauwgomballen automaat.
Vandaar denk dat die dingen niet meer aan de muren hangen, en even ter goede orde ik ben geen buitenlander.
Dus die kunnen er in dit geval in ieder geval geen flikker (sorry) aandoen.
Boven deze succesvol van zijn kauwgomballen beroofde automaat stonden altijd woorden met krijt of spuitbus aangebracht.
Woorden als: hoer, flikker, Feyenoord kampioen, maar goed die laatste is geen scheldwoord. Deze woorden kende ik allemaal wel, maar een woord bleef me bij “sperma” welke oen schreef dat nou op, in mijn ogen dus had iemand Sparta verkeerd geschreven.
De volgende dag liep ik langs de gapende kauwgomballen automaat, en lachte nog even naar sperma.
Dombo mompelde ik wijs.
In de klas zei iemand kut, waarop meester Lex erg boos werd.
Te begrijpen dat hij, ruigridder van de eerste orde dit woord niet tolereerde.
We moesten om het af te leren dacht hij, allemaal om de beurten een vies woord op het schoolbord schrijven.
Na vele poep en plas woorden was het mijn beurt.
Ik schreef sperma op en hoopte dat iedereen in een deuk lag om mijn bewuste spelfout van Sparta.
Nou ik mocht na blijven om aan meester Lex uit te leggen wat dit woord betekende.
Nee hij heeft me niet misbruikt, hoewel dat dit verhaal wel wat had aan gescherpt.
Mijn leven zeker niet.

Nadien heb ik altijd genoten van prachtige pieces, die in Nederland begin jaren tachtig gezet werden.
Als kleine knul, heb ik in Rotterdam een workshop van graffiti kunstenaar Keith Haring en die was een stuk aardiger als meester Lex meegemaakt.
Op dat moment besefte ik niet dat hij dat was.
Daar kwam ik jaren later pas achter.
Zelf begon ik in 1994 op stickers van A4 formaat een soort cartoons te tekenen.
Die plakte ik voor het eerst op de Nieuwe en Oude Binnenweg, voor de etalages waar ik mijn gesmolten Barbies exposeerde.
Het werd een verslaving, overal waar ik kwam en liep plakte ik mijn stickers.
Heerlijk was het om iemand voor een sticker van een dikke lul te zien walgen.
Boven deze dikke lul schreef ik dan dit is een plaspaal.
Dit plakken ging jaren erg goed, tot ik in de stad waar ik nu woon, Schiedam tegen de lamp aanliep.
Ik had vernomen dat men het oude Politie bureau tegen de vlakte wilde gooien.
Een prachtig pand zo vond en vind ik nog steeds.
De ramen waren dicht gemaakt met hout waar ik een grote gele sticker op plakte met de woorden “dit pand moet blijven” het Nar=me.
Ter verduidelijking het Nar=me is een stroming die ik stichtte met dichter Gerrit van Schuppen, kunstenares Saskia van Herwijnen en dj/kunstenaar FFF.
De laatste FFF eigenlijk Tommy de Roos plakte ooit oogballetjes getekend op stickers op de ogen van mensen op reclame posters.
En Saskia en Gerrit, samen werkend onder de naam SAGE houden zich ook bezig met straatkunst, althans kort beschreven, ze vinden iets op straat en maken het tot kunst.

Ik liep verder met onder mijn armen een kunstwerk aangekocht door alweer een kunstenaar Sjef Hendrickx.
Opeens sneed een politiebusje ons (Itam en mij) de pas af.
Zo dat word een bekeuring zei een blauw blouse nors tegen ons.
Ik zag de bui al hangen, en zei op wat humeurige toon.
Okay ik haal de sticker er wel af.
Hier blijven zei de langste agent. Ik weet vrijwel zeker dat hij al langer als een maand niet in het kutje van zijn vrouw/man was geweest.
Hun partners zou ik vriendelijk willen verzoeken hier voortaan rekening mee te houden.
Voor ik het wist stond ik met mijn kin tegen de muziekschool gevel aan.
Geen beweging meer of we stompen je in elkaar, zei de kleinste vriendelijk.
Ik hoop zo dat hij niet meer onder ons is.
Wel, drie weken heb ik last van mijn nekwervels gehad.
Ik wilde vloekend los komen, maar tevergeefs.
Ze worpen mij geboeid het busje in.
Ik schold maar door en was niet meer te stoppen.
Itam werd een cel ingebracht, ik in een andere.
Omdat ik hyperventileerde deed ik wat net geleerde tai-chi oefeningen.
Met zijn zessen stonden ze door het raampje naar mijn voorstelling te staren.
Rukken kon ik dus wel op mijn buik schrijven.
Ik hoorde ze zeggen, “man het zijn Narcisten” “ Nar=ten riep ik beledigd, lezen kunnen jullie ook al niet”.
Uiteindelijk mochten we weg, nadat ze eerst mijn website hadden gecheckt.
Voor het kunstwerk dat ik hierna bij Sjef bracht, ontving ik 150 gulden, precies wat ik voor de boete moest betalen, een niet aangename bijkomstigheid.
En dan waarvoor kreeg ik een boete, ik plakte een sticker op een oud stuk dichtspijkerhout.
En mijn actie ten behoeven van het oude politie bureau was trouwens helemaal zinloos, omdat dat gebouw helemaal niet tegen de vlakte zou gaan hoorde ik later.
Straatkunst, acties en zeker geen testosteron agentjes gaan al helemaal niet samen.
Laat ik nog even door zeiken.
Wat beschermen ze uberhaupt, in mijn ogen gaat graffiti saaiheid tegen.
Maar nee hoor, men voelt zich onveilig op plekken waar graffiti staat gespoten.
Ooit een letter een mens zien neersteken?

 March 25, 2013  Posted by at 13:42 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)