Mar 222013
 

Title: Had ik maar Epo | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Deze winter was ik vaak verdrietig, lekker belangrijk zult u denken.

Inderdaad geef ik dan toe aan u die mijn verdriet niet het beschrijven waard vindt.
En als ik dan nog echt de hele winter verdrietig was, maar het was vooral als er weer een wielrenner on dope naar voren kwam. Ik hou van wielrennen, wielren verhalen, geschiedenis, ratelend kettingen, glimmende velgen, enorme kuiten, emotie, foto’s, beelden, omgeving allemaal zo aan mij besteed. Maar mijn helden besodemieteren de boel. Men kijkt naar een epo machine in de vorm van een peloton hijgende geld wolven. Maar nee, zo wil ik het niet zien. En dat is verdomd moeilijk. Vandaag won de Zwitser Fabien Cancellara de E3 prijs van het schone Harelbeke, met grote overmacht. En dan ga je meteen twijfelen, eigenlijk is dat twijfelen bij mij hopen, hopen dat Fabian deze race op eigen kracht won, net als dat ik hoopte dat Lance Armstrong en Michael Bogaart het echt op eigen kracht deden, maar niks bleek minder waar, helaas.

Ik was absoluut geen talent op de fiets, maar wel een volhouder. Al was ik vijf rondes ingehaald, ik reed mijn rit uit, al stonden alleen mijn ouders nog langs de kant, ja dat kun je ook zielig noemen.
Later won ik ook wel eens met een halve ronde voorsprong, zei de volhouder met ongepaste trots.
Wat bleek was dat mijn trainingen eigenlijk niet goed waren, mijn vader, waar ik meestal mijn trainingsrondjes mee maakte, was vooral met de afstand rijden in een stevig tempo bezig, totaal niet van belang als je dertien bent. Veel belangrijker is na elke bocht aanzetten, over een niet al te lange afstand. Mijn vader had er geen verstand van, althans voor zichzelf maar niet voor mij.
We reden dikwijls rondje Zeeland. Dat was op zijn minst 150 kilometer, met misschien 20 kilometer wind mee. We reden van Rotterdam door de Botlek (gezond is anders zoals de kenners weten) via de Spijkenisse brug naar Hellevoetsluis zo naar Zeeland, Zierikzee en terug over de Zuid Hollandse eilanden. Langs de Grevelingen zat ik soms al te huilen op mijn fiets, met heel veel pijn in mijn scrotum, volgens mij ben ik die toen kwijt geraakt. En nu komt het, ik reed gewoon door honger kloppen heen, nou ja, gewoon, dat niet helemaal. Dit was gestoord, mijn vader was getikt, wist ik veel dat mijn maat een sadist met geschoren benen in een glimmende wielrenbroek was. Vaak hadden we alleen een mars bij ons en één bidon. Onverantwoord, dikwijls was ik erna een week ziek. Maar ik wilde wielrenner worden, dus ging ik tot mijn 21ste levensjaar voor het afzien,
ik had wel dood kunnen zijn. Nee dat mis ik zeker niet. Wat had ik graag was bloedverversingen onderweg in een boerderij of op een vissersboot genomen, en wat andere kracht middelen, dat had echt niet ongezonder geweest. Ik wist natuurlijk helemaal niet dat die middelen bestonden, ik dacht alleen aan eten op de fiets, en lang daarna, niet echt snelheid bevorderend. Het is een wonder dat ik nog zo gek ben op het kijken naar wielrennen, het zal allemaal wel…..

 March 22, 2013  Posted by at 20:59 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)