Pieter Zandvliet's Art World Gallery
September 25, 2020
Breaking News

Happy End

Kom op meneer Zandvliet, zeg ik tegen mijn spiegelbeeld, van wie ik kan zeggen dat hij wel verdomd veel van mij weg heeft. Al denk ik niet dat hij spiegel man mijn pijn voelt, hoeft ook niet natuurlijk, tenzij hij van mij de pijn overneemt, en ik het niet meer voel, dan zal ik hem eens wat vaker op wrijven.

Maar aangezien mijn spiegel maar een na-aper is besloot ik naar Tinge Ling een Chinese masseuse langs te gaan. Eerst even bellen uiteraard, want Tinge Ling houdt zich strikt aan de Corona regels, niet eens zo lang geleden zoop je het op met een stukje limoen die gele rotzooi. Vandaar dat ik in begin van het virus dacht dat het weer de Mexicaanse griep was. Ik kon gelukkig direct bij Tinge Ling langs komen om mij onder haar magische handen weer gezond te gaan voelen. Met een mondkapje op liep ik wat moeilijk naar de overkant van het Plevierplein waar Tinge Ling al jaren in het geheim haar beroep uitvoert. Ik trok aan de bel van Tinge Ling, een druk bel was met haar naam welhaast ongepast geweest. Vrolijk als altijd deed de masseuse de voordeur open. Ik zou geen goede schrijver zijn, als ik u niet een uitgebreide omschrijving van de voordeur zou geven, dus laat ik dat maar. Achter de kleine Tinge Ling aan liep ik naar haar behandelkamer. Het is net of ik achter haar zesjarig dochtertje Zonder Ling aan liep, maar die is iets groter. Na mijn goddelijke lichaam ontkleed te hebben, nam ik op mijn buik plaats op de massage tafel, uiteraard met een wit handdoekje om mijn geslachte delen. Onder het masseren van mijn rug vroeg Tine Ling hoe ik de situatie rond om, “Zwart leven doet er toe’ bekeek. Donker zei ik, maar het begin is gemaakt, het zal helaas nog wel langer dan de Corona crisis gaan duren voor het racisme is verbannen naar Mars waar het het hoort met die rottige Marsmannetjes met hun vijfkantige testikels, gek kan ik er van worden. Met die stoere verhalen dat ze de Hemel allang gevonden hebben, en beste maatjes met onze Jongeheer zijn, ja hoor, en wij lopen zeker met molentjes op.

Tinge Ling was stil van mijn geraas geworden en kneed verder. Misschien had het goede mens wel een zwak voor Marsmannetjes het arme schaap, beetje hoerig gedrag vond ik het wel. Ik bedoel er gaat toch niks boven een echte mensen man of vrouw. Trouwens Marsvrouwtjes bestaan niet eens, zover lopen die groene klootzakken achter op ons, en maar tof doen, walgelijk, bij mij komen ze echt niet op het plein wonen, want ik schiet ze hoogstpersoonlijk dood.

Langzaam aan voelde ik de pijn zoals gewoonlijk uit mijn lichaam weg vloeien, onder de magische handen van Ting Ling. “Happy End”, zei Tinge Ling met een brede glimlach,e grappend zoals altijd na de massage eerste klas. Ik zei maar eens ja voor de verandering. Dat dit allerminst een grapje was begreep ik toen mijn klokkenspel met wipneus door haar warme handen gleden. Veel te snel kwam ik ontzettend aangenaam klaar, een klodder zat in haar zwarte haar, alsof ze een witte lok had, ik zei maar niets. Ondanks dit happy end, was ik niet tevreden, ik zie een happy end toch anders voor mij. U weet wel ze gingen trouwen, kregen teveel kinderen en leefde nog lang en bij vlagen gelukkig, maar goed van mijn pijn was ik af dankzij Tinge Ling.

Title: Happy End | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Leave a Reply