“hoe gaat het Churandy, vraagt verslaggever Jeroen Stekelenburg na een gelopen 100 meter aan de Title: Ik ben blij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Nederlandse sprinter Churandy Martina. Met zijn handelsmerk de prachtige big smile antwoord hij met,”Ik ben blij”. En zo voel ik mij nu ook, blij, dit keer niet door Churandy die helaas in de halve finales in Peking werd uitgeschakeld, maar ik ben wel heel erg blij met de tweede plaats van Dafne Schippers op de 100 meter, net achter legende Shelly Ann Fraser Price. En daar zal Dafne zich zeker niet voor schamen. “nu weet ik dat alles mogelijk is”, zei ze na deze geweldige race. Het Konings nummer van de atletiek, en misschien wel van alle sporten, want atletiek is immers de moeder aller sporten, de honderd meter vind ik zo mooi. Buiten ongelofelijk hard lopen moeten de sprinters zoveel doen aan techniek, op allerlei manieren de verkramping tegengaan, heel veel laten, te beginnen met dope. En dan zit alles ook nog eens heel dicht bij elkaar, wat het allemaal alleen maar spannender maakt.

Wie had durven denken, dat een meisje uit Nederland, Utrecht ooit deel zou kunnen nemen aan de finale honderd meter sprint, als ik daar dan aan dacht, was het zeker geen blank meisje, op de één of andere manier had ik het idee dat, dat onmogelijk zou zijn tussen landen als Jamaica en de Verenigde staten, nou we staan er tussen dankzij Dafne Dekkers. Dit is toch minstens zo mooi als de tweede plaats van het Nederlands elftal in Zuid Afrika, en dan was die finale niet om aan te zien, misschien wel de lelijkste wedstrijd aller finales. Ik heb niet het idee dat Dafne Schippers zit te wachten op volks gekte gelijk aan dat bij het voetbal van het Nederlands voetbal, maar een beetje verdiend ze toch wel een feest en minstens een standbeeld naast dat van Fanny Blankers Koen.

Lijkt mij mooi dat er aan het einde van deze eeuw alle maal mooie standbeelden van onze kampioenen op de sprint naast elkaar staan in hun unieke stijl, al zit het er niet echt in ik dat nog te zien krijg.

Wat ik zo mooi vond was dat Dafne na de finale niet eens hijgde, dat is toch ie wat bizar, zo van, dat was dat, nu even blij zijn, en dan de 200 meter winnen, en als alles goed gaat, denk ik dat Dafne die ook gaat winnen. Ik denk van alle mensen die het Dafne gunnen is collega atleet Gregory Sedoc nog wel het meest degene die het Dafne gunt. Hij straalde, en dat maakt mooie televisie.

Wat grappig was, was dat ik tijdens de honderd meter zo mee leefde, dat ik steken in mijn zij kreeg, net als vroeger toen ik hard liep. Ik had dat ook tijdens de halve finale van de 1500 meter van Princes Sifan Hasan, want deze bijna onverslaanbare atlete, is toch net een klein Prinsesje uit de bergen van Ethiopië. Ik verheug mij erg op de komende dagen atletiek. “Ik ben blij”, “mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen”.