Jun 112019
 

Er zijn weinig dingen zo vervelend (voor mij) dan wachten, als ik een boek vergeten ben mee te nemen. Of bijvoorbeeld een schetsboekje, maar die vergeet ik vaak bewust omdat dit aandacht trek, die ik niet altijd trek. Vandaag moest mijn vrouw naar de tandarts en de mondhygiënist. Gelukkig is de tandarts lid van de leesmap, en staat er een beste koffie machine. Veel beter kan wachten dan niet worden. Ik begon in de Quest, een blad waar in al de vragen beantwoord die je nooit zou stellen. Vandaar denk dat ik de antwoorden op de vragen direct na het lezen meestal weer vergeet. Wat niets wil zeggen over de Quest, meer over mijn hersenen die alleen opslaan wat ze uitkomt. Een aantal dingen het ik onthouden, bijvoorbeeld dat een vlieg drie honderd keer per etmaal poept, dit zijn de stipjes op bijvoorbeeld uw computerscherm, en daar zijn die dan nog zichtbaar, en gelukkig te klein om te ruiken. Dat zo’n beestje dan ongeveer om de vijf minuten moet bouten vind ik heel erg zielig, maar goed dat ik ze altijd dood sla, scheelt weer een vlieg die zelfmoord pleegt door op de vooruit van een auto te belanden. De rest van de vragen waren erg leuk om te lezen, en daar leest men een tijdschrift immers voor, ter lering en vermaak. Steeds als ik over het tijdschrift de wachtkamer in keek, keek ik naar een moeder en zoontje die mij aanstaarde, best eng. Na een tijdje was ik bang dat ze enorme honger hadden en mij weldra wilde gaan opeten. Kon ik maar even een vlieg zijn, dan zou ik die twee helemaal onder schijten. Maar die vlieger ging helaas niet op. Gelukkig hielden ze op met aankijken toen ze binnen werden geroepen voor de tandarts.Title: In de wachtkamer | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kreeg het idee dat mijn vrouw inmiddels geen tand of kies meer over had. Ik besloot nog maar een ander tijdschrift te pakken, de Esquire met jawel een interview met Jules Deelder. Is Jules Deelder eigenlijk weleens uitgeroepen tot best gekleden man van Nederland ? Zo niet dan wil ik hem hiervoor ter plekke nomineren, veel stijlvoller en gewaagder kleden kan toch bijna niet. Al vrees ik dat Deelder niet echt op een prijs zit te wachten, misschien samen met mij op de landstitel van Sparta, dat zou niet onaangenaam zijn. Is er geen Olie sjeik, Russische olieboer of een andere Dagobert Duck die onze Kasteelclub wil kopen en de glorie van het grote Sparta terugbrengt. Ja ik weet het, ik begin een beetje zielig te worden, maar laat mij lekker dromen van Lionel Messi in de spits bij Sparta, ik denk dat het kleine voetbal wonder maar wat graag eens een kasteelheer zou willen zijn, wie wil dat nou niet.

Zo ziet u dat het mij is gelukt mijn wachttijd nuttig door te brengen, nou ja nuttig, laat ik het houden op het wachten doden met tijdschriften, koffie en mijn fantasie.

 June 11, 2019  Posted by at 21:49 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)