Sep 262017
 

Iedere woensdag rijd ik naar Meppel om aldaar in het Atelier van mijn collega maar veel meer nog goede vriend samen te smelten tot onze gezamenlijke naam,”PieReneters. Dat is genieten hoor, al moeten de meeste kunstenaars er niet aan denken samen met andere kunstenaars op doeken hun gezamenlijke krachten tot één kracht te onderwerpen. Voor ons is dat iedere keer weer vol verassingen, grenzen die je tegenkomt en samen moet overwinnen, lekker praten, zeuren over ons zware kunstenaars bestaan, de onderwaardering maar vooral onze liefde tot creëren, twee werelden die samen komen, het lijkt wel seks, maar daar hebben wij als we samen zijn echt geen tijd voor, en dat zou u echt eens moeten zien in Atelier Rond aan de Noord Einde te Meppel. En anders natuurlijk op één van onze gezamenlijke exposities.Title: Iron Fox uit Meppel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Al moet ik zeggen dat ik na mijn ontdekking van afgelopen woensdag een beetje ben gaan twijfelen over onze samen werking. Rene was heerlijke koffie aan het zetten, hij is hiervoor in de leer geweest bij een Zeeuws meisje onder een Friese vlag, dan schijn je volgens de laatste koffiezet trends uitmuntende koffie te zetten, liegt hij dan lieg ik. En ik moet schrijven dat zijn koffie inderdaad goddelijk is, alleen daarvoor is een bezoek van zijn atelier al meer dan waard. Zijn thee zet capaciteiten zijn trouwens ook mieters, wat een kunstenaar mijn vriend, de grootmeester en beroeps lieveling van Nederland en omstreken, jawel Rene Maagdenberg de knappe kant van de PieReneters. Hij is in mijn ogen, en dat zijn er helaas maar twee, een soort superheld in Kunstenaars vorm, hij schildert, tekent, dicht, schrijft, maakt muziek, maakt beelden geen medium der schone kunsten of Rene knalt erin, en dat doet hij dan ook nog goed ook. Maar afgelopen woensdag viel mijn oog, en beter gesteld mijn hele lichaam over enorm veel met een schaar gehavende kartonnen dozen die door het hele huis verspreid lagen. Waar was mijn vriend nu weer mee bezig, buiten het maken van de heerlijk geurende koffie. Net toen ik wilde vragen zag ik dat in sommige dozen een soort van masker was uit geknipt. Ik zette wat kartonnen op elkaar en tot mijn grote schrik, ik schrik namelijk nogal snel, heb ik van mijn moeder, die liet mij als kind altijd schrikken, ze wilde mij schrik hard maken, maar in plaats daarvan kreeg ik een zwak hart, de intentie was goed van mijn moeder, ik heb haar nooit willen aan geven bij de wijk agent, want ik kon niet koken, en daar was mijn moeder juist zo goed in. Voor mij stond een superheld vermomd in kartonnen dozen met hier en daar wat vogelveren.. was meneer Maagdenberg in het geheim een superheld, en die kunnen toch alles zo goed, zijn snel en oersterk en zo.

Wat een enorme zak, een beetje net doen alsof hij verdomme gelijk aan mij, de edelmoedigheid zelve, de meest romantische arme kunstenaar is, die met hard werken nog altijd maar net zijn brood op de plank krijgt, en dan overdrijf ik nog, gelukkig leven wij niet van erkenning of aandacht, dan hadden wij allang dood geweest, ik hoor u denken en dan worden jullie rottende lijken pas beroemd, laat ik u voor eens en voor altijd uit dit cliché helpen, de meeste kunstenaars zijn ook dood geen drol waard, niemand weet dat ze ooit hartstikke ijverig werkte in hun als ze het konden betalen atelier. Zelfs een zwerver heeft het beter, die heeft niet almaar van die spraakmakende ideeën in zijn hoofd, die hij zo nodig wil uitvoeren om te bewijzen dat hij/zij een groot kunstenaar is, die de wereld met alle mogelijke moeite, al is het maar voor even zijn wereld wil laten zien, ver weg van dagelijks dezelfde sleur., Godeverdikkeme wat ben ik de zwerver aan het generaliseren, alsof elke zwerver volkomen inde war is, en alcoholist zou zijn met een leeg hoofd, de vergelijking slaat sowieso nergens op, maar wat slaat wel ergens op, een bokser? Heel dat lijden was helemaal niet nodig als Rene zijn krachten als superheld niet zou steken in het redden van levens tegen ploerten, maar in het dwingen van museum commissies bijvoorbeeld in het overtuigen van het kas succes de PieReneters. Ik duwde de superheld weer in zijn natuurlijke vorm, een stapel dozen.

Een deuntje fluitend van Lady Gaga kwam de zogenaamde kunstenaar de kamer weer in met de koffie waar ik u eerder al over vertelde. “zo ben je de dozen van Midas aan het bekijken”, merkte hij op. Midas is het tienjarig zoontje van Rene. Ik besloot slinks te antwoorden, en zei,”ja is hij superheld geworden”. Rene schoot vervolgens in een trotse vaders rol, dat zijn zoon zo creatief was en helemaal bezeten van Iron man. En zichzelf Iron Fox was gaan noemen, en zo een enorme superheld garderobe aan het ontwerpen was. Een aardje naar zijn vaartje, die ook zijn eigen kleding maakt, dat ook nog. Ik wist natuurlijk dat ik het nooit zou winnen van een superheld, anders had ik daar ter plekke het hoofd van Rene van zijn romp getrokken, om die vervolgens zijn billen in te proppen als zijnde Sperti tegen jeukende aambeien. Hier wilde ik het fijne van weten, ik besloot net te doen alsof ik dit verhaal over Midas in de vorm van Iron Fox aan nam als een goed gelovige nitwit. Laat op de avond na hard en dit maal wat ongemakkelijk werken, nam ik afscheid van mijn twijfelachtige vriend, en reed zwaaiend en toeterend de straat uit, om vervolgens mijn scooter te verbergen in de bosjes naast twee vrijende smurfen, en op mijn tenen ongeveer twee kilometer terug te lopen naar het huis van Rene en Midas. Gelukkig was het nog licht buiten en kon iedereen in Meppel zien dat ik op mijn tenen sloop. Tegenover het huis deed ik mijn vermomming van een lantaarnpaal, na Tante Sidonia weg gestuurd te hebben, die achter mij wou schuilen voor een woedende Lambiek die had ontdekt dat Sidonia had geroddeld over zijn impotentie. Kutwijf met haar rot kop. Na anderhalf uur ging de deur open, en kwam hij naar buiten in zijn superhelden outfit, en vloog daad werkelijk de lucht in, terwijl mijn rechteroog Iron Fox volgde zag mijn linker oog dat Rene een erotische film zat te kijken, het leek erop dat de batterij van zijn afstandbediening haperde, hij zat er flink mee te schudden, hij was dus echt een arme kunstenaar, en zijn zoon een echte Nederlandse superheld. Gerustgesteld reed ik naar mijn huisje, om daar te dromen over de avonturen van Iron Fox, heerlijk.

 

www.piereneters.nl

 September 26, 2017  Posted by at 18:02 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)