Mar 272013
 

Title: Katendrecht  | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza  Ongeveer twee weken geleden kreeg ik een uitnodiging van kunstenaar Moritz Ebinger om mee te doen aan een groeps expositie van de Amsterdamse stichting Zet.

De tekeningen moesten wel iets te maken hebben met Katendrecht, natuurlijk zei ik meteen ja.
Maar toen begon het al, ik wist eigenlijk weinig van deze wijk op Rotterdam Zuid.
In de wijk schuin aan de overkant van Katendrecht, Delfshaven hoorde ik vroeger over de hoertjes die in Katendrecht achter de ramen zaten.
Drie deuren van mijn ouderlijk huis zat een seksclub, maar daar zaten ze nooit achter de ramen, daar zat niet eens een raam in.
Jaren later nam ik deel aan een beroeps keuze cursus in Katendrecht.
Natuurlijk maakte ik in de pauze een ommetje door Katendrecht en zag met een rood hoofd de horizontale werksters achter de ramen zitten.
Ze zagen er niet gelukkig uit, het moet in 1988 geweest zijn, toen was het eigenlijk al op zijn einde met de raam prostitutie in Katendrecht en dus in Rotterdam.
Dat ging veel mensen aan het hart, gelul, ze konden toch zelf achter een raam gaan zitten met een rood lampje, in elk huis zit tegenwoordig wel een raam.
Later liet ik er als interviewer van, jawel Tattoo Bob en gelijktijdig een tatoeëring zetten, het artikel was net zo  zo slecht als het de tatoeage.
Ik herinner me dat mijn oudere neven uit Leiden altijd bij ons langs kwamen om hun tatoeëring in blauwe inkt kwamen laten zien aan mijn vader die er niet warm of koud van werd.
Maar ze waren maar wat trots op hun plakplaatje gezet door tattoo Bob uit Katendrecht, wie weet wat mijn neven er nog meer deden.
Mocht u zich zorgen maken over mijn slechte tattoo, daar is een prachtig nieuw exemplaar door mijn vriend kunstenaar Damy van der Waal.
Nee niet met een kwast, hij tatoeëert ook, door hem is Schiedam nu al minstens zo bekend als Katendrecht.
Leuke anekdote over Damy is dat hij niet begon met oefenen op een dode kip zoals dit vaker voorkomt, maar op zijn eigen kuit, tja hij is vegetariër.

U begrijpt voor wat goeie kunstwerken had ik wel wat meer nodig als deze erg beknopte informatie.Title: Katendrecht  | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Ik ging dus naar het Rotterdams stadsarchief en scoorde twee prachtige boekjes over deze roemruchte wijk.
Wat een geschiedenis, Tot ergens in 1800 was Katendrecht een boeren dorpje.
Ook van er veel groen en stonden er huizen van rijke haven baronnen, die er van de natuur genoten.
Het was uit met de pret toen men er de Waal en Rijnhaven groef.
Men plaatste er een graanfabriek en nog wat industrie, boten kwamen af en aan uit heel de Wereld, en een nieuw tijdperk brak aan, nu als wijk van Rotterdam die alle dorpjes opvrat.
Een roerige wijk dat wel, maar dat is altijd nog beter als een suffe wijk waar er veel meer van te vinden zijn, ik noem geen namen.
Okay Eén dan Joris, toch een naam genoemd.
Voor een goed stukje moet je als schrijver soms tegen jezelf ingaan, dat deed ik dus net…..
Door stakingen van haven arbeiders werden er uit England goedkope werklieden gehaald, Chinezen die meestal stokers op de grote vaart werden.
Ze nestelde zich al snel in Katendrecht waar ze eethuisjes, opiumhuizen en slaaphonken begonnen.
In het begin moesten de Nederlanders op Katendrecht niks van de Chinezen hebben, maar dit veranderde snel, toen men zag hoe de Aziaten zich aanpaste en zelfs feesten organiseerde.
Katendrecht werd een soort Chinatown, na de tweede Wereld oorlog nam het Chinese wat af, en ontwikkelde de prostitutie zich in sneltrein vaart. Hier wil ik even stoppen met mijn beknopte geschiedenis, want het neemt de plaats in van mijn eigen verhaal, verdorie hoepel op geschiedenis, terug naar het verleden, waar je vandaan komt.

In de boekjes las ik over de cafés, als De Ster, Norge, Nieuw Amsterdam en vele andere.
Toen ik met mijn vrouw mijn gedeelte van de groepexpositie ging inrichten was ik benieuwd of de kroegen er nog waren.
Norge zat er nog maar was gesloten, De Ster was weg, treurig zag ik een bar en met wat droevige krukken eromheen staan.
Een eindje verder zat café Nieuw Amsterdam.
Benieuwd gingen we naar binnen.
Inplaats van de door mij verwachte geblondeerde barvrouw stond er een vriendelijke barvrouw die haar blonde haar waarschijnlijk zwart had geverfd.
We namen twee koffie en keken rond, niks uit het verleden was er terug te vinden, het leek alsof het bar om het half uur verbouwd werd, heel erg nep.
Aan de muur hingen Feyenoord posters, geen foto’s van nachtclub danseressen.
Aan de bar geen prostituees, maar een oude kerel en een wat minder oude kerel met een telefoon in zijn hand.
Ik luisterde met hem mee,; Ja schat, kom zo naar huis, trekkie je string an, wat Valentijnsdag, dan mot je me verwennen, ja kom zo naar huis, oh ja je bent ongesteld das waar ook, en dat op Valentijnsdag.
Onder het praten keek de belman continu naar de grijnzende barvrouw.
Dit was de eerste grijns van ellende die ik ooit zag.
Waar waren de zeemannen gebleven?
Niet hier in ieder geval.
Toen kwam er een grote kerel binnen die ons vriendelijk groette, om vervolgens tegen de belman te schreeuwen dat hij zin in kut had, het was immers Valentijnsdag.
En ik maar denken dat Valentijnsdag voor bakvissen was, mooi niet.
We besloten te gaan, om onze Valentijnsdag ergens anders te gaan vieren.
We maakte een ommetje, en besloten dat Katendrecht er wel weer bovenop zou komen, de kranten stonden vol over groepverkrachtingen van en door minder jarigen, het was er zo dood als een pier, op het Delhiplein na, waar kunstenaars de nachtbarretjes hebben bezet, en waar de leukste dingen worden georganiseerd bijna ieder weekend is er wel iets, echt Katendrecht is nog steeds de moeite waard…..

 March 27, 2013  Posted by at 18:17 Pieters Proza  Add comments

Leave a Reply