Oct 302019
 

Het is aller waarschijnlijkst totaal aan u voorbij gegaan, maar ook de kunstenaars hebben geprotesteerd. De pers heeft er geen letter aan vuil gemaakt, het niet eens door gehad.

En echt met mijn vriend collega kunstenaar Rene Maagdenberg hebben heel wat aankondigingen van ons protest verstuurd naar de pers. Het mocht niet baten, de groep die uiteindelijk afgelopen vrijdag vertrok met de trein richting Malieveld. Onze groep kon op één bankje terecht, Rene en ik waren met een groep van twee man. In de trein maakte wij ijverig wat spandoeken, na dat wij eerst snel bedachten waar tegen wijn gingen protesteren. Het werd uiteindelijk na lang debatteren voor de kunst en tegen de desinteresse van onze politiek. Rene ging voor een hongerstaking aangezien wij kunstenaars wat eten betreft niet veel meer gewend zijn, zou die voor ons een makkie zijn, gelukkig zijn wij van dit idee afgestapt, het is door andere al eerder en veel beter gedaan, en als kunstenaars wil je wel vernieuwend voor de dag komen daar op het Malieveld. En daarbij hadden wij zinloos gestorven, en had niemand ons opgemerkt. We sprongen de trein uit, op naar het Malieveld, helaas vergaten wij onze spandoeken in de trein. Nu werd het echt een incognito protest. Tot wij begonnen te schreeuwen voor aandacht, en dit lukte. Hier en daar kregen wij wat klappen en kopstoten. Nog levende kunstenaars zijn niet geliefd in ons land lieve mensen. We konden maar net als nog half levende kunstenaars het station uitkomen. Tot aan het Malieveld hebben we ons gedeisd gehouden. We waren er de enige twee kunstenaars, de Nederlandse cultuur liet het massaal afweten. We durfde niet veel meer uit te roepen dan, PieReneters.nl een beetje reclame voor ons gezamenlijk project kon geen kwaad, zo dachten wij. Maar dit zouden ze op het Binnenhof echt niet horen, dus deden wij onze schoenen uit, onze stoute schoenen aan en gingen in galop naar het Binnenhof.Title: Kunstenaars naar Malieveld Den Haag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

We vonden aldaar op het Binnenhof een raam waarachter men aan het vergaderen was. Meteen sloegen wij de armen over elkaar om ongeveer drie uur lang boos naar binnen te kijken. Naar later bleek was dit een personeelsfeestje van de schoonmakers van het Binnenhof. Die hebben dankzij ons nu ook een bloedhekel aan kunstenaars. Onze laatste actie was pak hem beet twee honderd harde kilometers terug pal langs de rijksweg richting het Oosten. Op de rijksweg was dodelijk geweest, na tien minuten enkels breken in de modderige weilanden, wilde wij dan ook niks liever als doodgereden worden op de rijksweg. Uiteindelijk hebben wij toch maar de trein genomen, om thuis gekomen het noeste werk over te laten aan onze boeren en bouwvakkers. Kunstenaars blijven mietjes.

 October 30, 2019  Posted by at 22:42 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)