Toen ik het boek,”Hoe Peter Sagan mijn geliefde verleidde”, las, een boek met prachtige korte verhalen uit de sportwereld van Bert Wagendorp las, kwam ik een verhaal tegen over ex wielrenner Lance Armstrong, beschreven vanuit een barman in Austin Texas, subliem alsof Wagendorp Charles Bukowski uit de Hemel of waarschijnlijk de Hel had terug geroepen om dit stukje te schrijven.

Ik was vanaf dat Armstrong in Noorwegen als jong ventje het Wereldkampioenschap op de weg won, met toen nog een stieren nek, ben ik al fan. Wat een bravoure toen al, en die is hij nooit meer verloren, wat er ook gebeurde. Dat hij weigerde op de koffie te gaan bij de Koning van Noorwegen als zijn geliefde moeder, hoe hij verdrietig stond te zijn op de plek waar zijn ploeggenoot Fabio Casartelli om het leven kwam en hoe hij kanker kreeg en overleefde en zoveel betekende met zijn boeken en stichting voor kanker patiënten over heel de Wereld.

Met een totaal ander lichaam als voor zijn gevecht tegen die vreselijke ziekte kwam hij aan de start van de tour de France om die vervolgens zeven keer te winnen. Wat zelfs met dope een prestatie moge heten, om maar te zwijgen om niet betrapt te worden bij doping controles. College wielrenners vielen bij bosjes door de mand. Lance schuwde niet deze renners stomme klootzakken te noemen tegen de pers om zijn eigen hachje te redden of in gevaar te brengen. Terwijl Lance met zijn ploeg maatjes na iedere rit het doping lab in ging, was ik weer ontroerd over zijn geweldige prestaties in de bergen Woest was ik op de Franse die hem uitscholden, hoe konden ze denken dat iemand die gevocht had voor zijn leven, ooit doping zou nemen, en ik was niet de enige die dit dacht. Mijn excuses voor alle ziektes die ik jullie heb toegewenst Franse vrienden, ik was naïef of wilde graag in de droom blijven van de man die met een licht molentje iedereen met gemak zijn wieler hielen liet zien. Uiteindelijk lang na zijn zeven zeges in de mooiste wieler ronde die er bestaat kwam dan toch uit dat Lance de boel had belazert en zonder pardon zijn lichaam ten tweede malen in gevaar had gebracht om de tour te winnen. Ik denk nog steeds dat indien goed begeleid dat hij op zijn minst de toer een keer zonder troep had kunnen winnen, indien de andere renners ook geen dope hadden genomen, we zullen het nooit weten.

Ik vind dat men zou moeten uitzoeken wie er in de tour de Frances die Lance won moeten uitzoeken wie de hoogst geklasseerde rennen was die geen troep tot zich had genomen en die als nog tot winnaar uit te roepen, maar misschien gebruikte ze toen wel allemaal, dan is Lance dus alsnog de winnaar. Country muzikant zei ooit dat hij het een wonder vond dat Lance met drugs in zijn lichaam zeven keer de tour won, terwijl hij zelf met dope op niet eens kan fietsen.

Ik ben bezig met een schilderij waarop ik alle winnaars die ooit de tour op hen naam schreven in een geel peloton wil neerzetten, ik twijfel over Lance. Maar omdat hij mij zoveel mooie momenten schonk kom hij erop in het zwart dat dan weer wel.

Title: Lance Armstrong in het zwart | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Lance Armstrong Medicijnkastje