Dec 032019
 

Niet zo heel lang geleden ging mijn vrouw lekker stappen met vriendinnen, ik zou op de hond passen. Zou, want de hond kan beter op zichzelf passen, een stuk veiliger als ik met al mijn experimentele driften. Dus na mijn vrouw vertrok ik al snel om de bloemetjes eens flink buiten te gaan zetten. En niet heel veel later zat ik aan de bar van Café het Witte Peerd, in het centrum van Nieuwleusen die vaak niet geheel ten onrechte vergeleken word met Brooklyn. Maar dan zonder brug. Ik zat net heerlijk aan een kopstoot in de vorm van een koud pilsje en een jonge jenever, toen ik achter mij wat dames hoorde babbelen. Ik gluurde onder mijn arm naar het tafeltje, en zag drie nogal stadse dames druk in gesprek. Waar heb je mannen nu eigenlijk voor nodig zei de brunette. Inderdaad antwoordde de Blondine en de zwart harige in koor. En daarna ik alleen. De dames keken verbaasd op, dat ik het zo met ze eens van als man zijnde. De Brunette vroeg vriendelijk naar een lege stoel naast haar wijzend of ik wilde aan schuiven. Ik liet de grap maar zitten die in mijn gedachte schoot, Van, of ik hem er in wil schuiven, dan had ik waarschijnlijk het tafeltje kunnen inslikken. En daar zat ik dan aan de tafel bij drie dames, dat kon een leuke avond gaan worden. De Brunette die Cora heette vroeg waarom ik ook vond dat vrouwen mannen niet nodig hadden. Ik vertelde dat mannen niet echt meer nodig waren om kindertjes te maken en dat vrouwen zelf de kost kunnen verdienen, en in huis vaak toch al alles deden. Ze waren het met mij eens, al deed hun man ook wel iets in het huishouden, en voor een lekkere wip waren ze goed te doen, maar echt nodig, nee dat niet.Title: Mannen zijn allemaal verkrachters | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Na de dames een drankje aangeboden te hebben, stiekem met een kloppende paal verscholen in mijn broekspijp, vertelde ik dat ze nog niet half wisten hoe erg mannen waren, allemaal potentiële verkrachters. Gelukkig doen ze dit alleen in hun hoofd, bij iedere vrouw die ze zien verbeelden ze zich hoe ze die eens flink uitwoonde, vol blafte, hun kamertje witte en meer van die vunzige ongein die er door hun primitieve hersens dwalen tot in het on eindige. Natuurlijk is dit niet iets wat door de beugel kan, maar ergens der tijden is het er bij ons mannen in gekropen, als een straf van God. We willen heus ook wel eens vijf minuten niet aan seks denken, gewoon een vrouw als mens te zien, ook al heeft ze borsten en billen. Ik sprak dit allemaal met een droevig toontje. En het werkte Petra de blondine lag een hand vol van medelijden op mijn knie, en merkte mijn harde plasser niet op net boven haar hand vol medelijden. Eindelijk een eerlijke man zei Loekie de dame met het zwarte haar. Ik haalde mijn brede schouders op en zei,”dat is het leven voor een man dames”. En ging verder met de dames hangend aan mijn lippen, snakkend naar meer van mijn slappe geouwehoer. En als we nou nog konden voldoen aan onze seksuele wensen die ons van weet ik veel waar in het hoofd worden gezonden, maar daar is geen zak groot genoeg voor, en geen enkele dame kan deze wensen vervullen, daar zijn er echt meer voor nodig, een traan liep over mijn wang, ik kan namelijk tranen als ik dat wil, zit in mijn familie. De vrouwen keken mij aan, en van mijn gezicht naar mijn kloppende kruiswerk en weer terug, steeds sneller, tot ze klaarblijkelijk de illustratie bij mijn klaagzang hadden gevonden. Petra merkte op dat mannen misschien nodig waren om medelijden mee te hebben. Precies zei ik gelijktijdig met Loekie en Cora. Denkbeeldig wreef ik al mijn handen warm. De dames rekende af trokken hun jassen aan, bedankte mij vrolijk en blij. Ze vroegen echter niet of ik mee wilde gaan met al de wensen waar ze best wel aan zouden kunnen voldoen. Ze gingen naar hun mannen, die verwennen vol medelijden. Goed gedaan weer meneer Zandvliet, ga jij maar snel naar huis op je hond letten, lul.

Dit verhaal is gebaseerd op niet waar gebeurde feiten

 December 3, 2019  Posted by at 22:04 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)