Nov 012019
 

Soms is een vriendschap maar van één kant, zoals in veel huwelijken bijvoorbeeld de liefde van maar één kant is, of van beide kanten niet natuurlijk. Zo heb ik al jaren een vriendschap met de legendarische Diego Armando Maradona. Ik wou dat ik naar waarheid kon schrijven dat het van zijn kant is, en ik hem volslagen negeer, maar helaas is het van mij kant, niet dat Pluisje mij negeert, erger nog de goede man weet niet eens dat ik Pieter Zandvliet de grote kunstenaar besta en leef op dezelfde planeet als de Argentijn. Soms vraag ik mij af of er überhaupt prof voetballers zijn die mij of beter mijn werken kennen. Arme prof voetballers, die weten niet wat ze missen, de fijnste manier van missen trouwens.Title: Maradona is al jaren mijn vriend | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Aan de andere zijde, de vriendschap tussen mij en Maradona had als hij mij wel kende niet zolang geduurd als die nu duurt. Dat zullen wij klaarblijkelijk nooit weten. Ik droom regelmatig over Pluisje, kurkdroog hoor, er komt gelukkig geen seks in voor, zelfs geen strelen of lieve woordjes, maak u daar vooral niet ongerust over. Zo speelde Maradona al vaak voor mijn cluppie Sparta op het Kasteel. Maar zelfs dan had ik geen contact met Don Diego en zat ik braaf tussen de andere Spartanen op de tribune. Het genieten van zijn spel was er echter niet minder om.

Maar de afgelopen nacht was alles anders. Maradona haalde ik op mijn scooter af op Schiphol, we bleken elkaar al jaren te kennen, zei mijn gevoel. Thuis aangekomen, nou ja thuis, het huis waar we naar binnen gingen bleek mijn huis te zijn, in dromen kan alles en die grote villa aan het water blijkbaar ook. Maradona zat op zijn praatstoel, het ene gevoelige onderwerp uit zijn moeilijk jeugd volgde het andere moeilijke moment op. Net toen ik Maradona een saaie nar begon te vinden kwam mijn vader binnen met de worden,”wat erg”. Pluisje keek op, met grote ogen gericht op mijn vader, die Maradona geen blik waardig gunnende liep hij naar de televisie waar hij iets zielig voor vond. Net toen Mardona bijna ging huilen kwam er in een judo pak een meisje uit Delfshaven binnen, Petra van de Laar heet ze, en ze kon trouwens heel goed voetballen en is tegenwoordig zo ik zag op haar Facebook marathon loopster. Petra vertelde vrolijk dat er een lichaam op de bodem van de plas lag, waar ik aan woonde. Ik keek naar de stoel waar even daarvoor de trieste Maradona nog zat, en nu was verdwenen, ik hoopte naar het toilet en niet naar de bodem van de plas. Nu weet ik de naam van de plas weer, de Hulstenplas hier in Nieuwleusen. Mijn pa was ook weer uit beeld, dus liep ik achter de dol enthousiaste Petra aan, die er als een veertien jarige uit zag. Ze wees naar een steiger en zei dat het lijk van een deftige heer uit 1800 lag. Ik vroeg hoe ze dat wist, nou dat wist ze gewoon. We belde de brandweer en de politie, en warempel niet veel later kwam de deftige man met bolhoed lijk bleek boven water. Ik was stom verbaasd, en keek naar Petra die naast mij stond, ze haalde haar schouders op, gaf een knipoog en verdween weer uit beeld. Snel ging ik naar huis om het mijn vader en Maradona te vertellen, ze waren echter weg. Misschien zijn ze toch nog vrienden geworden.

 November 1, 2019  Posted by at 16:16 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)