Uitgeverij Ontploft probeert het anders, vaak niet de slimste manier maar wel anders, dus hebben wij in plaats van een voor publicatie van het boek, Mijn zoon Jordi (de imbeciel) een na publicatie!

Veel plezier, het boek is verkrijgbaar in de webshop van pieterzandvliet.com

Kopstuk 6 de geboorte van Jordi

In de zevende maand knapte het water van Nuria en moest ze per direct vervoerd worden naar het ziekenhuis in een gillende ambulance. Helaas moest ik mij ook de ambulance in proppen naast de hysterisch schreeuwende Nuria, de haar trillende Mount Everest met Jordi en een Ambulance broeder. De arme man probeerde Nuria rustig te manen, want ik deed het niet. Daarbij was het zijn beroep en niet de mijne. Als ik hem was had ik de gillende Nuria aan gegeven voor openlijk geweld. De wilde rit langs en om ander verkeer heen leek wel een uur te duren, in werkelijkheid was het ander half uur. Zo werd mijn vrouw rechtstreeks per brancard de operatie kamer in gereden. De dokter had maar even naar de enorme bult gekeken en wist dat een normale bevalling was uit gesloten, dat scheelde mij een hoop ellende, en het ziekenhuis personeel mijn kots opruimen. Waarschijnlijk hadden ze Nuria verdoofd want haar vreselijke gescheld was eindelijk opgehouden. Toen ik naar de automaat met versnaperingen liep viel ik over mijn eigen voeten zo met beide handen die in de lucht steun zochten dwars door het glas van de automaat. Nu schreeuwde ik de boel bij elkaar. In mijn beide polsen zat een enorme scherf die mijn aderen hadden doorboord, mijn bloed gutste eruit, mijn schoonouders die naar het ziekenhuis waren gereden zaten helemaal onder het bloed even als alle andere wachtende in de ongezellige wachtkamer. Dit was waarschijnlijk de meest spontane zelfmoord poging ooit, ik had er nog niet eens over nagedacht. En zo werd ik wakker liggende aan een infuus in het ziekenhuis op de dag dat Jordi geboren werd. Armen in het verband en met de vreselijke angst dat ik waarschijnlijk opgehaald zou worden om mijn zoon en vrouw te aanschouwen.

En zo geschiede, een vrolijke broeder haalde mij fluitend op, hij had waarschijnlijk de opdracht gekregen mij de kersverse vader opperkneus op te halen en Jordi nog niet gezien, want dan had hij niet zo vrolijk geweest en mij voorbereid op wat ik moest gaan meemaken. In een piepende rolstoel reed Manuel mij de lift in. We zijn er zei hij opgewekt toen de lift deuren weer open gingen. Ik werd voor een raam gereden en keek Manuel stom aan. Hij lachte en wees naar het raam waar ik blijkbaar doorheen moest kijken volgens hem, ik mocht er met mijn open wonden blijkbaar niet naar binnen. Ik staarde wezenloos naar binnen, daar zag ik Nuria mijn glimlachende vrouw met een enorm gedrocht in haar armen. Ze zwaaide lief naar mij, ik kotste tegen het raam en kon daardoor gelukkig niets meer zien. In paniek bracht Manuel mij terug naar mijn kamer. Ik heb volgens mij de hele nacht lijkbleek voor mij uit zitten staren, waarom was ik niet gewoon doodgebloed bij de automaat met de heerlijke versnaperingen. Wat ik daar in de armen van mijn vrouw had gezien, die het wonderwel had overleefd sloeg echt helemaal nergens op. Dit was een straf rechtstreeks uit de Hel van een Duivel die zijn klote zijn aars in lachte, altijd al een achterbakse tyfuslijder gevonden met zijn rottende lulletje. Broeder Manuel wilde mij gerust stellen, maar ook hij gaf uiteindelijk toe dat hij nog nooit zoiets had gezien. Jordi leek niet op een mens en al helemaal niet op een baby. Aan de dokter vroeg ik of Jordi een waterhoofd had, waarop hij mij met medelijden nee schuddend aan keek. Echt niet vroeg ik verbaasd, Nee zei hij, daar is zijn hoofd te groot voor.

Na een paar weken kwamen mijn vrouw en het kleine monster naar huis.

Nuria was betoverd door Jordi, ze zat hele dagen aan zijn wiegje in de baby kamer, op mij zat ze niet echt te wachten. Want ik moest nog steeds spontaan kotsen als ik mijn zoon zag. Het bewijs dat het monster van Loch ness bestaat is bewezen, hij ligt in zijn klote drie personen wiegje en komt uit mijn zak. Na een tijdje hoefde ik alleen nog maar te kokhalzen als ik Jordi ergens in het huis bij iemand in zijn of haar armen zag langs lopen. Wat had hij die grote kop eigenlijk voor nodig, niet voor enige vorm van respectabele intelligentie, er kwamen een soort domme grom geluiden uit afgewisseld met een enorm volwassen boer of vieze scheet. Ik liep rond met plannen om hem te laten vermoorden door een huurmoordenaar, maar goed dat ging zelfs mij te ver. Zo’n huurmoordenaar kost klauwen met geld, en het idee dat ik gepakt zou worden als opdrachtgever stond mij enorm tegen. Wel zette ik midden in de nacht een raam open in zijn kamertje, in de hoop dat hij ziek zou worden, maar iemand deed hem net na mij weer dicht, nooit geweten welke moraal ridder dit was, vast de geest van een verdwaalde verzet held. Helden, verzet en geesten alle drie niet aan mij besteed. Het werd er allemaal niet geiler op in huize Zandvliet. Op een mooie avond vroeg Nuria of ik niet een beetje een band met mijn zoon wilde opbouwen, want zo had zij ergens gelezen dat een baby het voelt als één van de ouders hem ontwijkt. Ja een baby zou dat voelen, een baby is een baby en kan al snel dingen aanvoelen, maar kom op Jordi toch niet ons wezenloze gebakkie. Maar goed ik liet deze gedachte een gedachte en beloofde Nuria beter mijn best te doen en een band met Jordi op te bouwen van heb ik jou daar. De volgende ochtend trok ik een overal aan, latex handschoenen en een maskertje, ik wilde niet ziek worden, onder de stront, zeik of slijm zitten als ik bij Jordi ging kijken. Nuria keek verbaasd toen ik zei dat ik naar Jordi ging, maar ze was al blij dat ik aan mijn band met Jordi ging beginnen. Met muziek van Raymond Scott een Amerikaanse componist die buiten muziek componeerde voor cartoons en zijn band the Raymond Scott Quintette ook special muziek heeft gemaakt om baby’s een aangenaam gevoel te geven, geweldig. Ik zette het album shooting sounds for baby van 1 t/m 6 maanden op. Jordi lach wansmakelijk te ronken en stonk enorm naar stront. Ik zette het album nog maar een keer op, ik vond het zelf heel mooi. Op de helft van de plaat deed Jordi zijn ogen open, hij keek mij aan alsof ik hem wilde op eten en begon te blèren. Ik aaide over zijn buikje, vol walging helaas, ik kon niet anders. Zachtjes fluisterde ik dat hij naar de muziek van Raymond Scott moest luisteren en niet als een debiel moest janken. Wonder boven wonder stopte hij met janken en gillen. Hij werd rustig en leek naar de geluidjes te luisteren. Ik hoefde zelfs niet meer over zijn buikje te aaien, Raymond Scott was een tovenaar, ik zou de drie andere opvolgers van dit album ook gaan kopen, en zou iedereen met wel een mooie baby aanraden dit ook te doen. Wat een muzikant was die kerel, iedereen heeft zijn muziek gehoord in film, televisie series et cetera, maar hebben geen flauw idee wie hij is. Ik voelde mij gelukkig worden daar in die mooie baby kamer, helaas kon ik mijn geluk niet vasthouden als ik Jordi zijn wieg in keek. Het leek een beetje alsof hij probeerde te glimlachten, maar het zag er meer uit als verkrampen bij het krijgen van een hart infarct. Ik hoefde niet meer te kokhalzen als ik naar mijn zoon keek, al moest ik wel vaak bouten, wat geen pretje is met een overal aan. Ik keek naar buiten en zag Nuria aan ons zwembad liggen, lekker in de zon, wat was ze mooi. Ik werd er vrolijk van en maakte een dansje op de geluidjes van Scott. Jordi keek naar mij, ik deed nog harder mijn best op een clown te lijken. Het was mij gelukt een band te krijgen met Jordi, helaas viel ik over een teddybeer zo groot als een Grizzly beer, en viel met mijn knar tegen mijn muur met de Montserrat aan. Misschien zo hoopte ik tegen beter weten in en vond Jordi het Zielig want hij begon weer luid te janken dat gedrocht. Boos verliet ik de baby kamer waar ik allang genoeg mijn tijd had verdaan, zou de volgende dag wel weer verder gaan met de therapie.

Title: Na Publicatie van Mijn Eerste Roman | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Uitgeverij Ontploft